A-League champions Brisbane made it a very unhappy return to Lang Park for former coach Ange Postecoglou

 

5-0 win for Roar leaving Victory stunned

5-0 win for Roar leaving Victory stunned

Brisbane Roar striker Besart Berisha celebrates his goal against Melbourne Victroy.

A-League champions Brisbane made it a very unhappy return to Lang Park for former coach Ange Postecoglou, dishing out a 5-0 drubbing of the Victory on Saturday night.

Postecoglous watched on helplessly as Brisbane Roar silenced the Victory fans. In his first match against the team he mentored to two titles Ange no doubt felt the pressure on Saturday night.

Two goals came from Striker Besart Berisha while fellow stars Thomas Broich, Erik Paartalu and Mitch Nichols all found the back of the net.

Victory’s defence was well and truly down.

It was the first time in Victory’s history they suffered a 5-0 loss, and after last weeks loss to rivals Heart, this was the salt added to the early season wound.

Roar veteran Shane Steffanuto said the Roar’s focus during the week was more internal than worrying about Postecoglou’s return.

Stepping out of Ange Postecoglou’s shadow was always going to be hard for the Brisbane Roar.

However they put their best foot forward and came home with a win.

Public backlash over the cost of Greek touring artists is felt by promoters all over Australia

The real cost of Greek singers

Source: Neos Kosmos

Promoters who bring Greek singers to Australia are the subject of backlash from concert goers who claim that ticket and drink prices are too high, however, promoters say that the prices are fair in regards to the overall cost of a tour.

The cost to bring a Greek artist to Australia for a tour is causing promoters to run at a loss, rather than the profit assumed by the public.
At the tour for Panos Kiamos in Melbourne in February 2012, general admission tickets alone were $180 and the drink prices included Johnnie Walker Red for $185, Grey Goose for $240 and a bottle of water on the night cost $10. In response to this, concert goers created the Facebook group ‘Against being ripped off by Greek singers and promoters visiting Australia’ as a place to vent their distress at high ticket prices and drinks.

On Facebook concert goer Toula Orfanou said “maybe our little group has made an impact, Marinella and Theodoridou concert tickets are starting at $149 a table and $69 seated, a massive difference from the ‘normal’ fees”.

However, concert promoter Kosta Tangalakis told Neos Kosmos “9 out of 10 of these shows are unprofitable”. He says fees the entertainer charges, airfares, visas, insurance, accommodation, food allowance per day, venue, lighting and sound hire all amount to a costly tour.

“The expenses are horrific to bring a whole entourage to Australia” says Mr Tangalakis, and the cost per person exceeds well over $200. He said that people who pay under or between $140 to $160 for a concert ticket is undervalued for the promoter, and results in them making no profit on their return.

Promoters who spoke to Neos Kosmos claim that money is made from selling out the first three rows of a show, and from the fourth row back it runs at a loss and that prices are already lowered in order to get people attending the shows.

“Anything after the third row costs us money so we then depend on the sales of drinks and flowers to cover costs. I however charge my drink prices the same as I do at Kinisi [a popular Greek venue in Melbourne],” Mr Tangalakis said.

The gamble promoters take is the possibility of not selling out a show. Bringing a show from Greece doesn’t guarantee success. If it’s a big name show chances are promoters will break even or make a slight profit tour promoter, Kosta Athanasiou said.

Promoters claim that their first objective of bringing a show from Greece is to get their money back so that they don’t make a loss. “As a promoter I don’t wake up in the morning and think how I am going to rip off the greater public” said Nikos Theodorakopoulos.

“This isn’t a charity, it is a business and like any business profit needs to be made” Mr Tangalakis said.

However a promoter in Sydney who remains unnamed said they haven’t suffered the backlash that Melbourne’s promoters have, their aim is to keep the prices as affordable as possible for every singer that comes to Australia.

Gogos Entertainment, who recently toured George Dalaras and Haris Alexiou say they rely on ticket sales only to promote their tours, “the shows we promote are concerts held in theatres rather than cabaret or bouzoukia venues, therefore we need higher ticket prices are part of the solution, but getting a lot of people to attend these shows is the real solution. It is a hard industry to work in and harder to keep everyone happy” said Director and Publisher of this newspaper, Christopher Gogos.

Another issue faced in the industry is the increase of promoters, which has seen more singers heading to Australia, making it harder for concert goers to pick who they will see and who they won’t. “It should be seen as a positive that so many singers are coming to Australia and keeping the Greek scene alive” says Nick Theodorakopoulos, who recently promoted the Ploutarhos tour.

Mr Theodorakopoulos told Neos Kosmos, “this industry is open for anyone to take part in and bring singers down. If others can put on a concert cheaper then what we are currently offering, why don’t they”.

In the last couple of years promoters are claiming that they are running at a loss due to the lowering of ticket prices. With increasing costs and fees, it’s a wonder how promoters still manage and want to keep bringing singers down.

However, lovers of Greek music all over Australia are still attending these tours, a positive sign that live Greek music will live on in the main capital cities and promoters will continue to entertain us with the Greek singers they bring to our shores.

Australia’s best scenic drives

Source: News

great drives escape

A car hangs from a tree in the area between Beaudesert and Rathdowney In Queensland. Picture: Kevin Bull

great drives escape

The Great Ocean Road curls around by Lorne. Picture: supplied

TAKING a road trip in Australia can be totally liberating and you never know what you might see – from kangaroos to rainforest, lighthouses and incredible sunsets. The Carsguide team show you the best on offer.

Mt Glorious

There aren’t many glorious mountain roads right on a capital city’s doorsteps but Queensland’s Mt Glorious is a wonderful exception.

Just 15 minutes from Brisbane’s CBD, the road starts its climb through Brisbane Forest Park as Mt Nebo Rd.

It winds up along a ridge that takes it 40-odd kilometres through Mt Nebo and Mt Glorious villages, changing its name to Mt Glorious Rd, through cooling subtropical forest, and steeply down the western side, where it again changes its title to Northbrook Parkway, emptying out to the wide expanse of picturesque Lake Wivenhoe.

Along the way there is every conceivable type of corner; on and off camber, opening and tightening lefts and rights, blind and open corners, switchbacks and sweepers, up and downhill hairpins, and corners with crests and dips.

Adventure rider and actor Charley Boorman of TV’s Long Way Round described the famed forest road as “incredible” after riding a motorcycle to the glorious summit while here for a promotional tour for one of his books.

“What a great road,” Boorman enthused. “I love the smell of the eucalyptus trees as you ride through the forest. It really was something special.”

The roller-coaster road requires 100 per cent attention from the driver or rider, not only for the blind crests and curves but also for the slow-moving weekend tourists in their family sedans, as well as boy racers cutting corners on their Rossi-replica machines.Motorists will also need to be alert for occasional gravel spills and slippery moss on the sides of the tar leading to precipitous drops into the valley below.

Passengers can relax with glimpses of Brisbane or Samford valleys wherever there is a break in the forest.

Drivers should take time out to cool down, suck in some fresh air, absorb the echo of bellbirds and whipbirds, and capture the panoramic views at one of the many scenic outlooks along the way, some of which have barbecue facilities and toilets.

Jollys Lookout offers wide-angle views toward Moreton Bay and on a clear day you can see the sand dunes on Moreton Island.

If you haven’t packed a picnic, there are many cafes at Mt Nebo and Mt Glorious that make bold claims such as the best milkshake, coffee or scones in Brisbane. There is also Brisbane’s Vineyard, where you can sample local antioxidant-rich wines or the tingling ginger punch.

Grab a national parks brochure that points out the many bushwalks that run off the main road, but take a walking partner as some tracks can be steep and tricky, mobile phone reception is weak and there are plenty of snakes.There are also short, kid-friendly walking tracks at Maiala, where you can see owls, possums and even the rare yellow-bellied glider.

On the western side at Cedar Flats there are two big parks with barbecue and toilet facilities and open areas for picnics.

Here, road and creek intertwine, crossing each other on many occasions, offering open sweepers and treacherous knee-down 90-degree turns that claim too many risk-takers.

At the T-intersection with Splityard Creek Rd, your options are to turn left and follow Wivenhoe Dam to pretty Fernvale and its cafes and trinket shops or right through sweeping farm vistas to Somerset Dam.

Lions Road

Long before State of Origin footy clashes between NSW and Queensland erupted, there was a clash of governments at the border that has yielded one of the greatest drives in Australia.

In 1969, the NSW government rejected calls for a shortcut to link the communities of Kyogle in northern NSW and Rathdowney in southern Queensland.

That’s when the Kyogle and Beaudesert Lions clubs stepped in and decided to use the expertise of members and their community to build their own road up and over the craggy McPherson Range via Richmond Gap.

They’re still maintaining the road with help from governments and private business and there is a donation box at the border, which grateful motorists should patronise.

In the past decade, the final gravel sections have given way to a full tarmac surface, although it is patchy and often in need of repair.

It’s a road in two parts: the northern side is an extension of Running Creek Rd with roller-coaster skylines and popular camping spots, while the lusher southern side lined with magnificent hoop pines turns off Summerland Way on Gradys Creek Rd and plaits a course where road, rail and creek cross each other every few hundred metres over some one-lane wooden bridges and modern yet narrow concrete structures.

There is a host of picnic, camping and swimming areas on either side of the range, but only one cafe –  Ripples on the Creek  – where the seafood chowder is to die for.

Four-wheel drivers can turn off at Simes Rd and head up the gravel into the Border Ranges Park or take the little dirt detour at Cougal, where the trail crosses the creek several times and bathers delight in the cool running waters beneath Roman-style aqueducts.Moss and gravel create slippery surfaces, while frequent potholes and corrugations on the inside of corners test the best of suspensions.

Some of the farms are unfenced, so cattle can occasionally be encountered around blind corners in the valleys. Wallabies are more common higher up in the forest areas.

Car clubs and recreational bikers frequent the road at weekends and there are few opportunities to pass those who want to take in the sights.

Those sights include the heritage-listed Spiral Loop railway line, which can be viewed from the Lions Rd, especially the aptly named Spiral Loop Railway lookout. The serpentine rail line includes two tunnels  – a 1.6km tunnel at the summit and a shorter one that passes under itself.

Lions Rd and national park maps, brochures and train times are available from the Kyogle Visitor Centre at the northern exit of town or tourist centres in Rathdowney or Beaudesert.

Old Glenn Innes Road

River oaks stand like sentries next to Mann River, which slices its way down from the New England Tableland to join the Clarence River on the flood plains of the Northern Rivers district of NSW.

In shady grottos, icy cold waters churn over granite rocks, leaving a frothy trail down the creek beds.

In long, straight stretches, the cascading creek fattens into a wide, slow-moving river.

And by open banks, there are white-quartz “beaches” with tourists sunning themselves between refreshing plunges into deep rock pools.

This is the land of the Bundjalung, Gumbaingirri and Ngarrubal people.

And these are the idyllic settings accessed by a stretch of road known as Old Glenn Innes Road by some, Old Grafton Road by others or simply as “The Old Road”. It runs almost from Glenn Innes to Grafton, parallel to and south of the Gwydir Highway.

Just outside Grafton, the Old Road turns left off Gwydir Highway and runs through some scrappy countryside, changing to gravel after about 30km. As it joins the river, the scenery becomes more pleasant and there is a picnic area to stop and grab some photos as well as catch up on information about the history of the road, the vegetation and bird and animal life.

The dramatic valley scenery includes a short 20m drive through Dalmorton Tunnel, blasted out of the side of a mountain in the late 1800s.

The region was in an economic boom in the 1830s, so Archibald Boyd and Gother Mann explored it looking for a route to transport tablelands produce to the Clarence River to be shipped out from Lawrence, near Grafton.

In those days, bullock teams took up to 12 weeks to haul gold, wool, timber and other produce along the 125km route. Horses did it in a week.

You can cover the distance in less than two hours or take plenty of stops for photos, picnics and swimming.

In 1866, David Houison surveyed the present road, which required 50km of cuttings into sheer granite cliffs, a marvellous feat of engineering for its day. It was officially opened as a main road in 1876.

Back then, towns such as Dalmorton had thousands of residents, four churches and many hotels. It is hard to fathom so much activity where now there is nothing but tranquillity; black cockatoos and the occasional 4WD and motorcycle to disturb the peace.

Kangaroos and rock wallabies dart across the road, while motorists are often accompanied by livid-coloured parrots, lorikeets and corellas.

Despite once being a main road, there is very little traffic now, but it pays to slow down on blind corners. The gravel can be fairly corrugated leading into and out of corners and the surface a little slippery in places.

It’s suitable only for 4WDs, motorcycles with all-terrain tyres or high-clearance vehicles.

However, if you come in from the west end, most vehicles, except caravans, would be able to access the Mann River Nature Reserve picnic and camping area, which is at the start of the gravel. Here, weekenders are fishing, swimming, bushwalking, bird-watching and just relaxing to the tune of the burbling waters.

Great Ocean Road

Bitumen that snakes its way around cliffs and stunning sea vistas make the heritage-listed Great Ocean Road in Victoria a must-do drive.

Understandably, it’s also on every tourist’s list –  about eight million people visited it last year –  which is why there are so many signs reminding drivers that Australians progress on the left side of the road. Not confidence inspiring –  and there’s a solid police presence to enforce the 80km/h speed limit.

Cyclists insist on masochistic rides here, too, making this the motoring equivalent of a scenic stroll rather than an all-out automotive assault.

That being the case, it pays to reward the passengers by stopping at some of the idyllic coastal towns.

The 243km stretch officially starts at Torquay, the site of the annual Bells Beach surfing contest and the origin of the Billabong and Rip Curl brands synonymous with the surfie subculture.

Aireys Inlet is worth a stop if there are kids in the car. The Split Point Lighthouse is the home of the Round The Twist TV series –  and the views from the 70m cliff atop which the white stone beacon is perched are as out of this world.

Back on the road and Lorne beckons, but spare a thought for the returned World War I Diggers who lived up to their nickname by hewing the road from the cliffs with shovels and pickaxes between 1919 and 1932.

It rates as one of the great engineering feats and is the world’s longest war memorial.

A 10km detour at Lorne will take visitors to the Erskine Falls, a 30m cascade set amid massive ferns and temperate rainforest.

Apollo Bay is the next destination  – and the entrance to the Great Otway National Park, where you can figuratively get lost bushwalking, mountain bike riding or just lying back and indulging in down time. It is also where the road leaves the cliffs overlooking Bass Strait, but the inland run offers some of the best corners of the stretch. Drivers smart enough to give themselves some room from the vehicles ahead can genuinely have fun on this twisty section without breaking the speed limit.

The road returns to the sea at Princetown and passes the Twelve Apostles on the run to Port Campbell. There are only eight left, as the waves erode up to 2cm of the limestone stacks each year, but they still rate as one of Victoria’s most popular tourist destinations.

Technically there’s still another 55km of the Great Ocean Road to travel before it officially ends at Allansford, just out of Warrnambool.

A better route for Victorian-based drivers is to head inland on the Port Campbell Rd (C164) until it hits the Hamilton Highway. Another route less travelled is to backtrack to Lavers Hill and take the Beech Forest-Lavers Rd (C155) run to the Princess Highway.

Both are tidy, twisty bits of tarmac that run through forests and farms that will have the biggest petrolhead showing some appreciation for nature.

Ferguson Valley

You can’t go to Paradise but you can pass close by. And if the spring light is right and dapples the trees in all shades of yellow and green, you may think you have arrived.

This is a part of the world where things are not quite what they seem. Paradise isn’t a precise dot on the map yet Gnomesville  – remarkably, where gnomes actually live –  is real.

No need to take a tablet and have a nice lie down. If you take a trip through this compact section of Western Australia’s southwest, there are such surprises at most turns in the road.

The Ferguson Valley is a fertile east-west trench sliced through the earth, opening at the quaint town of Dardanup in a meander towards Lowden or, depending on the turn, Wellington Dam.

It has been farming country since 1838, when settler Thomas Little arrived under the direction of Charles Princep of India to establish a horse-breeding venture to supply India. The venture failed but Little stayed on, establishing Dardanup Park farm and, as a staunch Roman Catholic, attracting an Irish Catholic community to the area.

The early settlers in the district were farmers leading a largely subsistence living. Some produce, such as vegetables and meat, was sold to the Bunbury township, about 15km to the west.

So not a lot has changed. Ferguson Valley remains a food haven and, to the road traveller, scenic drives through an area renowned for its arts and crafts, wines, beers, cheeses and pastries. It also has bed and breakfast accommodation.

This all melds at the annual Bull and Barrel Festival held each October to celebrate the area’s dairy and wine industries.

If you start from Perth, allow a day for the Ferguson Valley drive. That will give time for a wander, some lunch and a return. Dardanup to Perth is 180km, which equates to a leisurely 2 1/2 hours.

Our drive from Perth in a Volkswagen Touareg diesel SUV covered 692km.

The road from Dardanup to Lowden is only 30km. But it’s a slow route thanks to its twisting and undulating path that follows the Ferguson River through farmland, past vineyards and orchards. Most of the road is 80km/h and the double-white line ensures there’s no passing –  so if you cop a tractor, be patient.

It passes the Moody Cow boutique brewery and the Aidan, Carlaminda and Hackersley Estate wineries and crosses the 600km Perth to Manjimup section of the Munda Biddi off-road cycle trail. This trail will extend to Albany next year and then claim the title as the world’s longest, continuous, off-road cycle trail.

Gnomesville –  see, I wasn’t kidding –  is merely a roundabout on the Upper Ferguson Rd on the way to Lowden.

Some time around 2000 someone either made a home for an unwanted suburban garden statue or one world-weary gnome found his final resting place.

Since then, about 3000 concrete gnomes have been placed by the side of the road. Most come from Australian homes but many are from overseas visitors.

The site is frequented by travellers drawn to the peculiarities of the display and some because of the publicity in 2007 of the “Gnomesville Massacre”  – the result of vandals attacking the community.

The drive from Gnomesville to Lowden is about 6km but is set high on a ridge overlooking farmland.

Optional is a drive back to the Wellington Forest Discovery Centre –  about 4km of mostly gravel road –  which displays information about the jarrah forest and has details of a self-guided walk through the forest.

The loop road then passes the Wellington Dam  – with a kiosk and picnic areas  – then the Collie River and Honeymoon Pool, a pretty camping and picnic area on the river that has a cafe, toilets and tents-only camping.

This drive is about 20km and returns to Pile Rd to link back to Dardanup. Pile Rd has adjoining mountain bike trails, the Wild Bull boutique brewery and five wineries.

And Paradise? You probably don’t need to go there because Ferguson Valley is about as picturesque as WA’s southwest gets. But for those who have never seen it, Paradise Rd is about 8km northeast of Dardanup.

Tasmania

If variety is the spice of life, Tasmania is topographical saffron. From desolate mountains to temperate rainforests, historic sites and salt-white sand beaches, the Island State has it all.

And linking these picturesque panoramas are some of the best roads in the nation. As Targa Tasmania competitors will attest, the bitumen is just as diverse as the natural beauty.

One of the best routes to combine challenging roads with jaw-dropping scenery meanders from Launceston. In Launceston, take the Blessington Rd (C401) towards Ben Lomond.

If the clock isn’t ticking, detour up the mountain via the series of switchbacks known as Jacobs Ladder.

The payback is an amazing view that, depending on the season, includes a waving riot of colour as the wildflowers bloom and obscure what is usually a rock-festooned lunar landscape.

Turn right back on the main road and keep going  – the name changes to Mathinna Rd (B43)  – but stay on it until you reach the T-junction in Fingal. The historic town was established in 1827 as a convict settlement but the 400 folk who live there today earn a living from agriculture and the Cornwall Coal Company.

The main strip is Talbot St – stop in at the Fingal Hotel and soak up the history. The building is home to a staggering 340-odd brands of whisky, which is said to be the largest collection in the southern hemisphere.

Head for St Marys on the Esk Highway (A4) and turn right on to Elephant Pass Rd once in the town. The pass famous for its 9km of curves –  is just ahead. The road is tight and often littered with bark and leaves, so moderate the pace to appreciate the views.

And a stop midway for pancakes is just about mandatory.

The entire Elephant Pass Rd is a driver’s delight, but it comes to an end at the Chain of Lagoons on Tasmania’s east coast. There’s a tough call to be made here: turn left and head for St Helens, or veer right to visit Bicheno.

The Bicheno loop will add 56km to the journey but is worth it for the seafood and entertaining the kids with a penguin tour or a visit to the Blowhole: an opening in a rock shelf that can erupt with a fountain of water up to 20m high.

Retracing the drive back to the Chain of Lagoons brings another decision: keep going on the Tasman Highway (A3) or head back up for another crack at the pass. If the drive experience is the priority, go for plan B.

Not only will you traverse Elephant Pass in both directions but a right turn back in St Marys will add St Marys Pass to the itinerary. The views aren’t quite as spectacular but the road is just as windy. Both passes were carved out of the cliffs by a crew of 300 convicts more than 150 years ago.

Either route will take you to the seaside fishing town of St Helens. A detour to the Peron Dunes  – hectares of rolling sandhills  – is a good way to wear out the kids, while the Bay of Fires, named after the orange lichen-covered boulders that dot the otherwise pristine white beach, is a spectacular sight.

Keep on the Tasman Highway heading for Scottsdale. It’s a highway in name only  – the road is a twisted ribbon of bitumen complete with off-camber corners, suspension-lightening dips, postcard-potential farmland and dense bush. After 30km, keep an eye out for St Columba Falls Rd.

The falls are a 94m cascade set amid sassafras and myrtle forest and the ever-present ferns that mark this corner of the northeast.The road is also the route to the Pub in the Paddock. It’s a great place to have a beer  – and share it with one of the resident pigs. They like the taste and I like the way they taste when their beer days come to an end.

Back on the A3, aim for Scottsdale, specifically the road just out of town which is known as the Sideling. It’s a 7km strip of asphalt that tests driver and machinery. The rest of the run back to Launceston is exhilarating.

In all, the journey will cover about 420km and take about seven hours, so, an overnight stop in St Helens or Bicheno is recommended.

A pass is needed to access many of Tasmania’s parks. By far the smartest option is a $60 “holiday pass”. It is valid for eight weeks and gives up to eight people unlimited access to all venues. A daily pass costs $24, but access to Cradle Mountain is $41.25 for a family.

Χριστουγεννιάτικα έθιμα από την Ελλάδα και τον κόσμο

Παραμονή Χριστουγέννων σήμερα και όλοι οι άνθρωποι ανά την Ελλάδα ετοιμάζονται να γιορτάσουν. Η γέννηση του Θεανθρώπου ήταν κατεξοχήν μια από τις μεγαλύτερες εορτές του χριστιανικού ελληνισμού και όπως είναι φυσικό η ημέρα των Χριστουγέννων γιορτάζεται με διαφορετικό τρόπο σε όλες τις γωνιές της χώρας.
.

Έθιμα από την Κεντρική Ελλάδα:

«Το τάισμα της βρύσης»

Τα μεσάνυχτα της παραμονής των Χριστουγέννων γίνεται το λεγόμενο “τάισμα” της βρύσης. Οι κοπέλες, τα χαράματα των Χριστουγέννων, αλλού την παραμονή της Πρωτοχρονιάς, πηγαίνουν στην πιο κοντινή βρύση “για να κλέψουν το άκραντο νερό”. Το λένε άκραντο, δηλαδή αμίλητο, γιατί δε βγάζουν λέξη σ’ όλη τη διαδρομή. Αλείφουν τις βρύσες του χωριού με βούτυρο και μέλι, με την ευχή όπως τρέχει το νερό να τρέχει και η προκοπή στο σπίτι τον καινούργιο χρόνο και όπως γλυκό είναι το μέλι, έτσι γλυκιά να είναι και η ζωή τους. Για να έχουν καλή σοδειά, όταν φτάνουν εκεί, την “ταΐζουν”, με διάφορες λιχουδιές, όπως βούτυρο, ψωμί, τυρί, όσπρια ή κλαδί ελιάς. Έλεγαν μάλιστα πως όποια θα πήγαινε πρώτη στη βρύση, αυτή θα στεκόταν και η πιο τυχερή ολόκληρο το χρόνο.
Έπειτα ρίχνουν στη στάμνα ένα βατόφυλλο και τρία χαλίκια, “κλέβουν νερό” και γυρίζουν στα σπίτια τους πάλι αμίλητες μέχρι να πιούνε όλοι από το άκραντο νερό. Με το ίδιο νερό ραντίζουν και τις τέσσερις γωνίες του σπιτιού, ενώ σκορπούν στο σπίτι και τα τρία χαλίκια.

«Κλωνάρια στο τζάκι» ή «Πάντρεμα της φωτιάς»

Την παραμονή των Χριστουγέννων σε πολλά μέρη της Ελλάδας “παντρεύουν”, τη φωτιά. Παίρνουν δηλαδή ένα ξύλο με θηλυκό όνομα π.χ. κερασιά και ένα με αρσενικό όνομα, συνήθως από αγκαθωτά δέντρα. Τα αγκαθωτά δέντρα, κατά τη λαϊκή αντίληψη, απομακρύνουν τα δαιμονικά όντα, όπως τους καλικάντζαρους.

Στη Θεσσαλία, επιστρέφοντας από την εκκλησία στο σπίτι, τα κορίτσια βάζουν παραδίπλα στο αναμμένο τζάκι κλωνάρια κέδρου που τα ξεδιαλέγουν, ενώ τα αγόρια τοποθετούν κλαδιά από αγριοκερασιά. Τα μικρά αυτά κλάδιά δέντρων αντιπροσωπεύουν τις προσωπικές τους επιθυμίες για την πραγματοποίηση μιας όμορφης ζωής. Φροντίζουν μάλιστα τα κλαδιά αυτά να είναι λυγερά και παρακολουθούν με ενδιαφέρον ποιο κλωνάρι θα καιεί πρώτο, καθώς λένε πως αυτό είναι καλό σημάδι για το κορίτσι ή το αγόρι, αντίστοιχα, και συγκεκριμένα πως θα είναι αυτό που θα παντρευτεί πρώτο.

«Η γουρουνοχαρά»

Ένα από τα σημαντικότερα χριστουγεννιάτικα έθιμα της Θεσσαλίας είναι το σφάξιμο του γουρουνιού. Η προετοιμασία για το σφάξιμο του γουρουνιού γινόταν με εξαιρετική φροντίδα, ενώ επακολουθούσε γλέντι μέχρι τα ξημερώματα, για να επαναληφθεί η ίδια διαδικασία την επόμενη και τη μεθεπόμενη μέρα. Τρεις-τέσσερις συγγενικές οικογένειες καθόριζαν με τη σειρά ποια ημέρα θα έσφαζε το γουρούνι της.

Για κάθε σφαγή μεγάλου γουρουνιού απαιτούνταν 5-6 άνδρες, εκτός των παιδιών, που είχαν ηλικία πολλές φορές 20-25 ετών. Επειδή όμως η όλη εργασία είχε ως επακόλουθο το γλέντι και τη χαρά, γι’ αυτό και η ημέρα αυτή καθιερώθηκε ως “γουρουνοχαρά ή γρουνουχαρά”. Όταν μάλιστα προσκαλούσαν κάποιον την ημέρα αυτή, δεν έλεγαν “έλα να σφάξουμε το γουρούνι”, αλλά “έλα, έχουμε γουρουνοχαρά”. Το σφάξιμο των γουρουνιών δεν συνέπιπτε τις ίδιες ημερομηνίες κατά περιφέρειες. Σε άλλες περιοχές τα έσφαζαν 5-6 ημέρες πριν από τα Χριστούγεννα και σε άλλες άρχιζαν από την ημέρα των Χριστουγέννων και μετά, ανάλογα με την παρέα. Τα περισσότερα γουρούνια σφάζονταν στις 27 Δεκεμβρίου, ημέρα του Αγίου Στεφάνου. Γι’ αυτό και η γιορτή αυτή ονομαζόταν “γρουνοστέφανος ή γουρουνοστέφανος”. Υπάρχουν όμως και μικρές περιοχές που τα έσφαζαν ένα μήνα ή και περισσότερο, μετά τα Χριστούγεννα.

Μετά το γδάρσιμο, άρχιζε το κόψιμο του λίπους (παστού), για να γίνει έπειτα το κόψιμο του κρέατος σε μικρά τεμάχια. Το λίπος αυτό, αφού το έλιωναν πρώτα, το έβαζαν σε δοχεία λαδιού ή πετρελαίου και αφού πάγωνε, διατηρούνταν σχεδόν όλο το χρόνο. Οι κάτοικοι της Θεσσαλίας το χρησιμοποιούσαν όλο το χρόνο και σε όλα σχεδόν τα φαγητά. Υπήρχαν μάλιστα περιπτώσεις που πολλοί δεν το αντικαθιστούσαν με τίποτα. Ακόμα και το καλοκαίρι στα φαγητά τους χρησιμοποιούσαν λίπος, γιατί το θεωρούσαν δική τους παραγωγή και επομένως φθηνό, σε αντίθεση με το λάδι που το αγόραζαν μισή ή μια οκά για να περάσουν ένα και δυο μήνες. Επίσης, πολλές φτωχές οικογένειες δεν αγόραζαν καθόλου λάδι και δεν ήξεραν ούτε ποιο είναι το χρώμα του.

Η γουρουνοχαρά κράτησε, με όλη την αίγλη της, μέχρι το 1940. Συνεχίστηκε βέβαια και αργότερα, μέχρι το 1955, αλλά τα μεγάλα γεγονότα, Κατοχή και εμφύλιος πόλεμος, ανέκοψαν τον ενθουσιασμό και ανέτρεψαν μια παραδοσιακή συνήθεια που κράτησε πολλούς αιώνες.

Έθιμα από τη Μακεδονία:

«Το Χριστόξυλο»

Στα χωριά της βόρειας Ελλάδας , από τις παραμονές των εορτών ο νοικοκύρης ψάχνει στα χωράφια και διαλέγει το πιο όμορφο, το πιο γερό , το πιο χοντρό ξύλο από πεύκο ή ελιά και το πάει σπίτι του. Αυτό ονομάζεται Χριστόξυλο και είναι το ξύλο που θα καίει για όλο το δωδεκαήμερο των εορτών, από τα Χριστούγεννα μέχρι και τα Φώτα, στο τζάκι του σπιτιού. Η στάχτη των ξύλων αυτών προφύλασσε το σπίτι και τα χωράφια από κάθε κακό.Πριν ο νοικοκύρης φέρει το Χριστόξυλο, κάθε νοικοκυρά φροντίζει να έχει καθαρίσει το σπίτι και με ιδιαίτερη προσοχή το τζάκι , ώστε να μη μείνει ούτε ίχνος από την παλιά στάχτη. Καθαρίζουν ακόμη και την καπνοδόχο, για να μή βρίσκουν πατήματα να κατέβουν οι καλικάντζαροι, τα κακά δαιμόνια, όπως λένε στα παραδοσιακά χριστουγεννιάτικα παραμύθια. Το βράδυ της παραμονής των Χριστουγέννων , όταν όλη η οικογένεια θα είναι μαζεμένη γύρω από το τζάκι , ο νοικοκύρης του σπιτιού ανάβει την καινούρια φωτιά και μπαίνει στην εστία το Χριστόξυλο. Σύμφωνα με τις παραδόσεις του λαού, καθώς καίγεται το Χριστόξυλο, ζεσταίνεται ο Χριστός στη φάτνη Του. Σε κάθε σπιτικό, οι νοικοκυραίοι προσπαθούν το Χριστόξυλο να καίει μέχρι τα Φώτα.

«Οι Μωμόγεροι»

Η λαϊκή φαντασία οργιάζει στην κυριολεξία σχετικά με τους Καλικάντζαρους, που βρίσκουν την ευκαιρία να αλωνίσουν τον κόσμο από τα Χριστούγεννα μέχρι τα Φώτα, τότε δηλαδή που τα νερά είναι “αβάφτιστα”. Η όψη τους τρομακτική, οι σκανδαλιές τους απερίγραπτες και ο μεγάλος φόβος τους η φωτιά. Στις περιοχές της Μακεδονίας και της Θράκης εμφανίζεται το έθιμο των μεταμφιέσεων, που φαίνεται πως έχει σχέση με τους καλικάντζαρους.

Στα χωριά Πλατανιά και Σιταγροί του Νομού Δράμας συναντάμε το έθιμο των Μωμόγερων, το οποίο προέρχεται από του Πόντιους πρόσφυγες. Η ονομασία του εθίμου προέρχεται από τις λέξεις μίμος ή μώμος και γέρος και συνδέεται με τις μιμητικές κινήσεις των πρωταγωνιστών. Αυτοί, φορώντας τομάρια ζώων – λύκων, τράγων ή άλλων – ή ντυμένοι με στολές ανθρώπων οπλισμένων με σπαθιά, έχουν τη μορφή γεροντικών προσώπων. Οι Μωμόγεροι, εμφανίζονται καθ’ όλη τη διάρκεια του δωδεκαημέρου των εορτών, και προσδοκώντας τύχη για τη νέα χρονιά, γυρίζουν σε παρέες στους δρόμους των χωριών και τραγουδούν τα κάλαντα ή άλλους ευχετικούς στίχους. Όταν δύο παρέες συναντηθούν, κάνουν ψευτοπόλεμο μεταξύ τους, ώσπου η μία ομάδα να νικήσει και η άλλη να δηλώσει υποταγή.

Παραλλαγές του ίδιου εθίμου, συναντώνται σε χωριά της Κοζάνης και της Καστοριάς, με την ονομασία Ραγκουτσάρια.

Έθιμα από την Ήπειρο:

«Tα καρύδια»

Τα καρύδια είναι ένα παραδοσιακό ομαδικό παιγνίδι που παίζουν τα παιδιά στην Ήπειρο. Οι κανόνες του παιχνιδιού έχουν ως εξής: Κάποιο παιδί χαράζει στο χώμα μια ευθεία γραμμή. Πάνω σ’ αυτή, κάθε παίκτης βάζει κι από ένα καρύδι στη σειρά. Μετά, ο κάθε παίκτης με τη σειρά του και από κάθετη απόσταση ενός με δύο μέτρα από τη γραμμή των καρυδιών, σημαδεύει σκυφτός, και με το μεγαλύτερο και το πιο στρογγυλό καρύδι του, κάποιο άλλο καρύδι. Όποιο καρύδι πετύχει και το βγάλει έξω από τη γραμμή το κερδίζει και δοκιμάζει ξανά σημαδεύοντας κάποιο άλλο καρύδι. Αν αστοχήσει, συνεχίζει ο επόμενος παίκτης. Το παιχνίδι συνεχίζεται μέχρι να βγουν από τη γραμμή όλα τα καρύδια.

«Tο αναμμένο πουρνάρι»

Μια ωραία συνήθεια που βασίζεται σε μια παλιά παράδοση. Όταν γεννήθηκε ο Χριστός και πήγαν, λέει, οι βοσκοί να προσκυνήσουν, ήταν νύχτα σκοτεινή. Βρήκαν κάπου ένα ξερό πουρνάρι κι έκοψαν τα κλαδιά του. Πήρε ο καθένας από ένα κλαδί στο χέρι, του έβαλε φωτιά και γέμισε το σκοτεινό βουνό χαρούμενες φωτιές και τριξίματα και κρότους. Από τότε, λοιπόν, έχουν τη συνήθεια στα χωριά της Άρτας, όποιος πάει στο σπίτι του γείτονα, για να πει τα χρόνια πολλά, καθώς και όλα τα παιδιά τα παντρεμένα, που θα πάνε στο πατρικό τους, για να φιλήσουν το χέρι του πατέρα και της μάνας τους, να κρατούν ένα κλαρί πουρνάρι, ή ό,τι άλλο δεντρικό που καίει τρίζοντας. Στο δρόμο το ανάβουν και το πηγαίνουν έτσι αναμμένο στο πατρικό τους σπίτι και γεμίζουν χαρούμενες φωτιές και κρότους τα σκοτεινά δρομάκια του χωριού.
Ακόμη και στα Γιάννενα το ίδιο κάνουν. Μόνο που εκεί δεν κρατούν ολόκληρο το κλαρί το πουρνάρι αναμμένο στο χέρι τους – είναι μεγάλη πολιτεία τα Γιάννενα – αλλά κρατούν στη χούφτα τους μια χεριά δαφνόφυλλα και πουρναρόφυλλα, που τα πετούν στο τζάκι, μόλις μπούνε και καλημερίζουν. Κι όταν τα φύλλα τα ξερά πιάσουν φωτιά κι αρχίσουν να τρίζουν και να πετάνε σπίθες, εύχονται: «Αρνιά, κατσίκια, νύφες και γαμπρούς!» Αυτή είναι η καλύτερη ευχή για κάθε νοικοκύρη. Να προκόβουν τα κοπάδια του, να πληθαίνει η φαμελιά του, να μεγαλώνουν τα κορίτσια και τα παλικάρια του, να του φέρνουν στο σπίτι νύφες και γαμπρούς, να του δώσουν εγγόνια που δε θ’ αφήσουν τ’ όνομα το πατρικό να σβήσει.

Έθιμα από την Πελοπόννησο:

«Tο σπάσιμο του ροδιού»

Το πρωί της Πρωτοχρονιάς, η οικογένεια πηγαίνει στην εκκλησία και ο νοικοκύρης κρατάει στην τσέπη του ένα ρόδι, για να το

λειτουργήσει. Γυρνώντας σπίτι, πρέπει να χτυπήσει το κουδούνι της εξώπορτας -δεν κάνει να ανοίξει ο ίδιος με το κλειδί του- και έτσι να είναι ο πρώτος που θα μπει στο σπίτι για να κάνει το καλό ποδαρικό, με το ρόδι στο χέρι.
Μπαίνοντας μέσα, με το δεξί, σπάει το ρόδι πίσω από την εξώπορτα, το ρίχνει δηλαδή κάτω με δύναμη για να σπάσει και να πεταχτούν οι ρώγες του παντού και ταυτόχρονα λέει: “με υγεία, ευτυχία και χαρά το νέο έτος κι όσες ρώγες έχει το ρόδι, τόσες λίρες να έχει η τσέπη μας όλη τη χρονιά”. Τα παιδιά μαζεμένα γύρω-γύρω κοιτάζουν οι ρώγες αν είναι τραγανές και κατακόκκινες. Όσο γερές κι όμορφες είναι οι ρώγες, τόσο χαρούμενες κι ευλογημένες θα είναι οι μέρες που φέρνει μαζί του ο νέος χρόνος.

Έθιμα από την Κρήτη:

«Το Χριστόψωμο»

Το ζύμωμα του χριστόψωμου θεωρείται έργο θείο και είναι έθιμο καθαρά Χριστιανικό. Οι γυναίκες φτιάχνουν τη ζύμη με ιδιαίτερη ευλάβεια και υπομονή. Το ζύμωμα είναι μια ιεροτελεστία. Χρησιμοποιούν ακριβά υλικά, όπως ψιλοκοσκινισμένο αλεύρι, ροδόνερο, μέλι, σουσάμι, κανέλα και γαρίφαλα, και κατά τη διάρκεια του ζημώματος λένε: “Ο Χριστός γεννιέται, το φως ανεβαίνει, το προζύμι για να γένει.” Πλάθουν το ζυμάρι και παίρνουν τη μισή ζύμη και φτιάχνουν μια κουλούρα. Με την υπόλοιπη φτιάχνουν σταυρό με λουρίδες απ’ τη ζύμη. Στο κέντρο βάζουν ένα άσπαστο καρύδι ή ένα αυγό, συμβολίζοντας τη γονιμότητα. Στην υπόλοιπη επιφάνεια σχεδιάζουν σχήματα με το μαχαίρι ή με το πιρούνι, όπως λουλούδια, φύλλα, καρπούς, πουλάκια. Σε πολλά μέρη τα χριστόψωμα, τα έφτιαχναν κεντημένα με ωραία σχήματα που γίνονταν πάνω στο ζυμάρι με διάφορα ποτήρια, μικρά ή μεγάλα ή κούπες από βελανίδια που συμβόλιζαν την αφθονία που ήθελαν να έχουν στην παραγωγή των ζώων και της σοδειάς του σπιτιού τους.

Για το χριστουγεννιάτικο τραπέζι, το Χριστόψωμο είναι ευλογημένο ψωμί, αφού αυτό θα στηρίξει τη ζωή του νοικοκύρη και της οικογένειάς του. Το κόβουν ανήμερα τα Χριστούγεννα, δίνοντας πολλές ευχές. Απαραίτητος επάνω, χαραγμένος ο σταυρός. Την ημέρα του Χριστού, ο νοικοκύρης παίρνει το χριστόψωμο, το σταυρώνει, το κόβει και το μοιράζει σ’ όλη την οικογένειά του και σε όσους παρευρίσκονται στο χριστουγεννιάτικο τραπέζι. Μερικοί, εδώ βλέπουν ένα συμβολισμό της Θείας κοινωνίας, όπως ο Χριστός έδωσε τον άρτον της ζωής σε όλη την ανθρώπινη οικογένειά του.
Από τις προετοιμασίες της παραμονής των Χριστουγέννων πιο χαρακτηριστική είναι εκείνη που αναφέρεται στο ζύμωμα του χριστόψωμου. Κατά τόπους φτιάχνεται σε διάφορες μορφές και έχει διαφορετικές ονομασίες όπως: “το ψωμό του Χριστού”, “Σταυροί”, “βλάχες” κ.ά.”

«Η κοτόσουπα»

Κύριο πιάτο την ήμερα των Χριστουγέννων είναι η γαλοπούλα. Την πρωτοχρονιά η συνήθεια ήταν να φτιάχνουν κότα ή “κούρκο”

(γαλοπούλα) γεμιστό με κάστανα, καρύδια, σταφίδες, κιμά, κρεμμύδιπιπέρι και μαϊντανό, όλα καβουρδισμένα. Το έθιμο της γαλοπούλας έφτασε στην Ευρώπη από το Μεξικό το 1824 μ.Χ. Ενα άλλο συνηθισμένο πιάτο είναι το ψητό χοιρινό κρέας (το ψήσιμο γινόταν στη χόβολη του τζακιού). Υπήρχε όμως και η εποχή που τη μέρα αυτή έτρωγαν χοιρινό με πρασοσέλινο ή όποιο άλλο κρέας με πιλάφι.

Ωστόσο, σε αρκετές περιοχές της χώρας μας διατηρείται το έθιμο της κοτόσουπας, ιδιαίτερα στη Θεσσαλία και στην Κρήτη. Παλαιότερα η κοτόσουπα αποτελούσε το κυρίως πιάτο που έτρωγαν οι Έλληνες όταν επέστρεφαν από την εκκλησία.

Έθιμα από την Κεφαλλονιά:

«Οι κολόνιες»

Στην Κεφαλλονιά, αλλά και στα άλλα νησιά των Επτανήσων, το βράδυ της παραμονής της Πρωτοχρονιάς, οι κάτοικοι γεμάτοι χαρά για τον ερχομό του νέου χρόνου, κατεβαίνουν στους δρόμους κρατώντας μπουκάλια με κολόνιες και ραίνουν ο ένας τον άλλον τραγουδώντας: “Ήρθαμε με ρόδα και με ανθούς να σας ειπούμε χρόνους πολλούς”. Η τελευταία ευχή του χρόνου που ανταλλάσσουν είναι: “Καλή Αποκοπή”, δηλαδή με το καλό να αποχωριστούμε τον παλιό χρόνο. Το πρωί της Πρωτοχρονιάς η μπάντα του δήμου περνάει από όλα τα σπίτια και τραγουδάει καντάδες και κάλαντα.

;

Θέλετε να γνωρίσουμε τα Χριστουγεννιάτικα έθιμα από τον κόσμο:

Βραζιλία – Papai Noel

Το όνομα του Άι-Βασίλη στην Βραζιλία είναι Papai Noel και πιστεύεται ότι ζει στην Γροιλανδία. Από την Γροιλανδία λοιπόν ταξιδεύει και φτάνει μέχρι την Βραζιλία για να μοιράσει τα δώρα στα παιδιά τις ημέρες των Χριστουγέννων. Η στολή του είναι μεταξένια για να αντέχει στις υψηλές θερμοκρασίες της Βραζιλίας και σε αποχρώσεις του γρι και του ασημί. Ο Papai Noel δεν υπήρξε ως παράδοση στην Βραζιλία μέχρι και το 1950 και δεν ήταν τόσο διάσημος μέχρι και το 1960. Μετά το 1960 με την εμπορευματοποίηση του αγίου από μεγάλες πολυεθνικές εταιρίες έγινε αναγνωρίσιμος πιο πολύ από ποτέ στην Βραζιλία. Τα δώρα του στα παιδιά τα αφήνει όπως ο άγιος Βασίλης και στον δυτικό κόσμο δηλαδή την μέρα των Χριστουγέννων.

Εικόνα - Βραζιλία - Papai Noel  (Εθιμο Αη Βασίλη στον Κόσμο)

Νορβηγία – JULNISSEN

Οι Julnissen δεν είναι ένα μεμονωμένο άτομο αλλά μια ομάδα από μικρά πλάσματα τα οποία φέρνουν τα δώρα στα παιδιά της Νορβηγίας. Αυτά τα εορταστικά πλάσματα είναι ουσιαστικά απομεινάρια του  αρχαίου μυθικού χαρακτήρα των Νορβηγών με το όνομα Julesvenn που πήρε το όνομα του από τον μήνα Ιούλιο αφού γιόρταζαν  την γιορτή του Ιουλίου. Όπως και στην  Αμερική  ο Julnissen έρχεται την παραμονή των Χριστουγέννων.

Οι Μάγοι – Αργεντινή

Τα παιδιά της Αργεντινής έχουν σαν έθιμο να τοποθετούν ένα παπούτσι κάτω από το χριστουγεννιάτικο δέντρο ή δίπλα από το κρεβάτι τους περιμένοντας τους Μάγους (The Magi).

Οι Μάγοι φτάνουν το βράδυ στις 5 Ιανουαρίου , παραμονή των Θεοφανίων, που είναι και η επίσημη γιορτή στην Αργεντινή. Τα παιδιά αφήνουν γάλα και μπισκότα για τους Μάγους για να φάνε από το μεγάλο τους ταξίδι και σανό και νερό έξω από την πόρτα του σπιτιού τους για να ταΐσουν τα άλογα τους .

Εικόνα - Οι Μάγοι – Αργεντινή  (Εθιμο Αη Βασίλη στον Κόσμο)

Λουξεμβούργο – Kleeschen

Τα παιδιά του Λουξεμβούργου θεωρούν ότι  ο Kleeschen -ένα άλλο όνομα για τον άγιο Βασίλη – κατεβαίνει από τον ουρανό τη νύχτα της 5ης Δεκεμβρίου για να γεμίσει τα παπούτσια των παιδιών που τα έχουν τοποθετηθεί  στην πόρτα του υπνοδωματίου τους (ή στο περβάζι), εν αναμονή της άφιξης του . Ημέρα της γιορτής του είναι, τότε, εορτάζεται στις 6 Δεκεμβρίου. Κατά την περίοδο των διακοπών,  ο Kleeschen κάνει  συχνά επισκέψεις με τα παιδιά στο σχολείο, και αυτός συχνά εμφανίζεται σε καταστήματα γύρω από το Λουξεμβούργο πριν από την ημέρα της γιορτής του.

Εικόνα - Λουξεμβούργο – Kleeschen (Εθιμο Αη Βασίλη στον Κόσμο)

Ρωσία – Babouschka – Μπαμπούσκα

Υπάρχουν πολλές ιστορίες για την Babouschka στην Ρωσία. Μια από αυτές υποστηρίζει πώς  ακύρωσε  το ταξίδι της με τον Σοφό Μάγο που θα πήγαιναν να έβλεπαν τον Ιησού, για να διοργανώσει ένα πάρτι για τους φίλους της. Πράγμα που στην πορεία μετάνοιωσε. Έτσι και εκείνη κάθε χρόνο λέγεται ότι ξεκινάει το ταξίδι της για να βρει τον Ιησού και να του δώσει τα δώρα της. Αλλά τον  Ιησού όμως δεν τον συναντάει ποτέ και γιαυτό μοιράζει τα δώρα της στα παιδιά! Μια άλλη εκδοχή της ιστορίας υποστηρίζει πώς εξαπάτησε επίτηδες τον Σοφό Μάγο και έτσι έχασαν και οι δύο ταξίδι προς τον Ιησού. Αφού μετάνοιωσε για αυτή την  πράξη της λοιπόν  τοποθετούσε δώρα σε όλα τα προσκέφαλα  των παιδιών στην Ρωσία με την ελπίδα πώς κάποιο από  αυτά θα ήταν  ο Ιησούς.

Εικόνα -  Ρωσία – Babouschka – Μπαμπούσκα  (Εθιμο Αη Βασίλη στον Κόσμο)

Ολλανδία – Sinterklaas

O Sinterklaas είναι ο αντίστοιχος Άι-Βασίλης της Ολλανδίας. Με παραδοσιακή κόκκινη φορεσιά και λευκή γενειάδα μοιάζει παρά πολύ με τον γνωστό Santa Clause των ΗΠΑ . Βέβαια ο ολλανδικός Άι-Βασίλης έρχεται κάθε χρόνο  στην Ολλανδία στα τέλη του Νοέμβρη και φτάνει από την Ισπανία με ατμόπλοιο. Αφού λοιπόν προσγειωθεί στην Ολλανδία κάνει παρέλαση μέσα στην πόλη για να χαιρετήσει όλα τα παιδιά της πόλης. Ο Sinterklaas δεν χρησιμοποιεί ξωτικά αλλά ένα μικρό παιδάκι που τον έχει σαν βοηθό και λέγεται Peter Black . Υπάρχουν πολλοί μύθοι  γύρω από την προέλευση του βοηθού αλλά αυτή που έχει επικρατήσει πιο πολύ είναι ότι ήταν ένα φτωχό παιδί που δουλεύει ως καθαριστής στις καμινάδες και ο Sinterklaas τον πήρε μαζί του να τον μεγαλώσει και να τον βοηθήσει με τα δώρα!

Εικόνα - Ολλανδία - Sinterklaas   (Εθιμο Αη Βασίλη στον Κόσμο)

Aλπικές Χώρες – Krampus

Στις χώρες των Άλπεων, ο άγιος Βασίλης έχει περίπου τα ίδια χαρακτηριστικά με τον γνωστό Άι-Βασίλη των ΗΠΑ . Η βασική διάφορα όμως που υπάρχει είναι ότι τον Άι-Βασίλη των Άλπεων  τον συνοδεύει ένα πολύ περίεργο και διαβολικό πλάσμα που ονομάζεται Krampus . Ο Krampus έρχεται μαζί με τον άγιο Βασίλη στα σπίτια των παιδιά και λέγεται ότι τους κάνει διάφορα μεσαιωνικά βασανιστήρια  σε αυτά που δεν  ήταν καλά παιδάκια καθ όλη την διάρκεια  του χρόνου. Βέβαια αυτό σαν παράδοση προκάλεσε πολλές αντιδράσεις κυρίως από την εκκλησία μιας και δεν θεωρούσαν σωστό ένα άγιο να τον βοηθάει ένα τέρας και όπως λέγανε “πλάσμα του διαβόλου”. Έτσι η φήμη του περιορίστηκε όχι όμως και ο εορτασμός του. Γιορτάζεται σε πολλές πόλεις των Άλπεων στις 5 Δεκεμβρίου. Άνθρωποι ντύνονται με τρομακτικές στολές και κυκλοφορούν στο δρόμο τρομάζοντας άλλους ανυποψίαστους πολίτες!

Εικόνα - Aλπικές  Χώρες – Krampus  (Εθιμο Αη Βασίλη στον Κόσμο)

Σλαβικές χώρες – Ded Morz

Ο Ded Morz  είναι η παραδοσιακή  εκδοχή του Άι-Βασίλη στις σλαβικές χώρες της ανατολικής Ευρώπης. Η κυριολεκτική μετάφραση της λέξης είναι ο παππούς Morz . Όπως ο δικός μας Άι-Βασίλης ντύνεται στα κόκκινα και έχει πολλά παραπανίσια κιλά και μια μακρυά λευκή γενειάδα! Όμως δεν μεταφέρεται με έλκηθρο όπως κάνει ο Άι-Βασίλης, αντί αυτού οδηγεί μια τρόικα για να μετακινείται. Η πιο ενδιαφέρουσα  πτυχή  του Ded  Morz είναι πώς κάποτε ήταν ένας κακός και διαβολικός μάγος που απήγαγε παιδάκια και ζητούσε ως λίτρα διάφορα δώρα από τους γονείς των παιδιών. Με τον καιρό όμως άλλαξε ο μύθος και θεωρήθηκε ότι μετάνιωσε για της κακές πράξεις που έκανε και γιαυτό πλέον άρχιζε να μοιράζει δώρα στα παιδάκια για να εξιλεωθεί. Επίσης λέγεται πώς πάντα στην διαδικασία μοιρασμού  των δώρων στις μέρες των Χριστουγέννων τον συνοδεύει και η εγγονή του που ονομάζεται Snegurochka .

Tomte – Σκανδιναβικές χώρες ( Φιλανδία, Σουηδία, Νορβηγία)

Ο θρύλος του Tomte έρχεται από τις σκανδιναβικές χώρες όπως η Νορβηγία, η Φιλανδία και η Σουηδία. Στις πρώτες ενσαρκώσεις του Tomte ή αλλιώς Nisse αναφέρεται σαν ένα μικρό τερατάκι που παρακολούθησε τα αγροκτήματα των ανθρώπων και τα προστάτευε χωρίς νατακαταλάβουν. Σε γενικές γραμμές νοιαζόντουσαν και φρόντιζαν για τους ανθρώπους, άλλες φορές όμως σκαρφίζονταν διάφορα κόλπα για να τιμωρήσουν αυτούς που δεν χειρίζονταν καλά το αγρόκτημα και την γη τους. Με την πάροδο του χρόνου και την επιρροή του χριστιανισμού ο Tomte ενσωματώθηκε τελικά με τον παραδοσιακό εορτασμό των Χριστουγέννων. Η εμφάνιση τους άλλαξε παρά πολύ καθώς τους δόθηκαν περισσότερα ανθρώπινα χαρακτηριστικά και τελικά πήρε ένα ρόλο πιο στενά συνδεδεμένο με τον Άι-Βασίλη. Πλέον οTomte έχει εκσυγχρονιστεί με την εποχή και δεν συνεχίζει να μοιάζει τόσο πολύ με τον Άι-Βασίλη. Μερικές αξιοσημείωτες διάφορες είναι πώς δεν είναι χοντρός όπως ο άγιος Βασίλης, δεν ζει στο βόρειο πόλο ούτε οδηγεί έλκηθρο. Επίσης ο Tomte δεν φέρνει τα δώρα από την καμινάδα αλλά οι γονείς των παιδιών ντύνονται πανομοιότυπα με τον Tomte και τους δίνουν οι ίδιοι τα δώρα τους!

Εικόνα - Tomte - Σκανδιναβικές χώρες ( Φιλανδία, Σουηδία, Νορβηγία) (Εθιμο Αη Βασίλη στον Κόσμο)

Ισλανδία – Τα πλάσματα του Yule ( Yule lads)

Οι Yule ή διαφορετικά Yulemen , είναι μια ομάδα από δεκατρία πονηρά πλάσματα που παίρνουν σε μεγάλο βαθμό την θέση του Άι-Βασίλη στην Ισλανδία. Η πρώτη τους  εμφάνιση έγινε στις αρχές της δεκαετίας του τριάντα όπου ένας  συγγραφέας  ισλανδικής καταγωγής συνέθεσε ένα  μικρό ποίημα που περιέγραφε τον ρόλο τους την περίοδο των Χριστουγέννων. Από τότε βέβαια τα μικρά αυτά πλασματάκια έχουν πάρει πολλές μορφές, από την πιο καλή μέχρι και την πιο διαβολική. Πέρασαν στην ιστορία και ως μικρά πλασματάκια που φέρνουν δώρα στα καλά παιδιά το βράδυ των Χριστουγέννων αλλά και ως αιμοδιψή πλάσματα που απαγάγουν και τρώνε παιδάκια στη διάρκεια της νύκτας.Κυρίως όμως τα Yule έχουν γίνει γνωστά για την παιχνιδιάρικη φωνή τους .Κάθε ένα από αυτά είναι γνωστά και για το δικό τους  χαρακτηριστικό τέχνασμα.

Ο Ketkrokur, για παράδειγμα, χρησιμοποιεί ένα μακρύ αγκίστρι για να κλέβει το κρέας, ενώ οι κατάσκοποι Gluggagaegir παρακολουθούν τα παράθυρα των ανθρώπων για να κλέψουν κατά την διάρκεια της νύχτας κάποια από τα αντικείμενα τους. Οι Yule lads όμως δεν είναι μόνο για να κάνουν φάρσες, δίνουν και δώρα στα καλά παιδιά των Χριστουγέννων! Συνοδεύονται από τον Yuletide Cat ο οποίος είναι ένα πεινασμένος γάτος ο οποίος είναι αυτός , σύμφωνα με την παράδοση,  που τρώει  τα κακά παιδιά. Στα καλά παιδιά τοποθετούν δώρα κατά την διάρκεια των 13 ημερών πριν τα Χριστούγεννα στα παπούτσια τους . Στα κακά παιδιά βάζουν πατάτες αντί για δώρα!

Εικόνα - Ισλανδία - Τα πλάσματα του Yule ( Yule lads) (Εθιμο Αη Βασίλη στον Κόσμο)

Ουγγαρία – Άγιος Νικόλαος (Mikuláš)

Δεν υπάρχει Αϊ- Βασίλης στην Ουγγαρία, αλλά Mikuláš συχνά έρχεται με δύο άτομα, ένα διαβολάκι και ένα αγγελάκι.Ο Mikuláš. επισκέπτεται τα παιδιά στις 6 Δεκεμβρίου, την ημέρα που γιορτάζει ο Άγιος Νικόλαος – Miklós. Τα παιδιά βάζουν τις μπότες στα παράθυρα, όπως και οι κάλτσες τους κρέμονται από το τζάκι την παραμονή των Χριστουγέννων . Εάν τα παιδιά είναι καλά, ο Mikuláš γεμίζει την μπότα τους με καλούδια, δηλαδή παραδοσιακά γλυκά, καραμέλες, φρούτα και σοκολάτες . Εάν , όμως τα παιδιά είναι «κακά», ο Mikulás αφήνει στις μπότες τους μία διαβολική φιγούρα.
Συνήθως η ημέρα του Αγίου Νικολάου – Mikuláš γιορτάζεται σε σχολεία και σε χώρους εργασίας των εργαζομένων παιδιών. Τα παιδιά τραγουδούν τραγούδια στον Mikuláš και όταν έρθει τα πιο γενναία παιδιά πηγαίνουν σ ‘αυτόν, να κάθονται αγκαλιά του και να πουν ένα ποίημα ή ένα τραγούδι. Στη συνέχεια ο Mikuláš καλεί ένα ένα τα παιδιά, και τους αναφέρει τις καλές και τις κακές πράξεις που έχουν κάνει όλη τη χρονιά, φυσικά αυτά τα γνωρίζει χάρη στους γονείς των παιδιών.

Εικόνα - Ουγγαρία - Άγιος Νικόλαος (Mikuláš) (Εθιμο Αη Βασίλη στον Κόσμο)

Αγγλία – Πατέρας των Χριστουγέννων (Father Christmas)

Στην Αγγλία η αρχική μορφή του Πατέρα των Χριστουγέννων, δεν είναι όπως η σημερινή, δηλαδή δεν φορούσε κόκκινη στολή, αλλά πράσινη, δεν έφερνε τα δώρα στα μικρά παιδιά, επομένως δεν έμπαινε και από την καμινάδα. Αυτός απλά περιπλανιόταν από σπίτι σε σπίτι, χτυπώντας την πόρτα και πανηγύριζε με τις οικογένειες , πριν προχωρήσει στο επόμενο σπίτι. Ο πατέρας των Χριστουγέννων με κόκκινη στολή και την άσπρη γενειάδα, άρχισε να εμφανίζεται στα τέλη της Βικτωριανής εποχής, όταν ο Santa Claus έφτασε από την Αμερική. Τότε τα δύο αυτά πρόσωπα συγχωνεύτηκαν και γεννήθηκε ο Πατέρας των Χριστουγέννων ή ο Santa Claus .
Τα μικρά παιδιά της Αγγλίας πριν έρθουν λοιπόν τα Χριστούγεννα γράφουν ένα γράμμα για τα παιχνίδια που επιθυμούν να τους φέρει ο Πατέρας των Χριστουγέννων και το στέλνουν ή χρησιμοποιούν την παλιά μέθοδο, δηλαδή το ρίχνουν στο πίσω μέρος του τζακιού. Την παραμονή λοιπόν των Χριστουγέννων, ο Πατέρας των Χριστουγέννων, έρχεται πάνω σε ένα έλκηθρο, φορτωμένο με δώρα, το οποίο οδηγούν τάρανδοι. Ο πιο διάσημος τάρανδος είναι ο Ρούντολφ, ο τάρανδος, ο οποίος έχει μία κόκκινη μύτη και είναι ο οδηγός που ελκήθρου. Τα μεσάνυχτα λοιπόν, εισέρχεται στα σπίτια των παιδιών, από την καμινάδα και αφήνει δώρα στις κάλτσες, που έχουν κρεμάσει τα παιδιά στο τζάκι, ή σε τσάντες δίπλα στα κρεβάτια τους ή κάτω από το χριστουγεννιάτικο δέντρο.

Εικόνα - Αγγλία - Πατέρας των Χριστουγέννων (Father Christmas) (Εθιμο Αη Βασίλη στον Κόσμο)

Ιταλία – Μάγισσα Befana (La Befana)

Τα παιδιά γράφουν γράμματα στις 5 Ιανουαρίου και τα κρύβουν στην καμινάδα για την μάγισσα Befana. Τα γράμματα συνήθως περιλαμβάνουν λίστες από παιχνίδια ή άλλα αντικείμενα που επιθυμούν τα παιδιά για να τους φέρει η μάγισσα Befana. Η Befana επισκέπτεται την νύχτα τα σπίτια όλων των παιδιών και γεμίζει τις κάλτσες τους, οι οποίες είναι κρεμασμένες στο τζάκι, με καρπούς και φρούτα και φέρνει δώρα για όλα τα καλά παιδιά, ενώ στα κακά παιδιά φέρνει ένα κομμάτι κάρβουνο.
Κάθε χρόνο, στις 6 Γενάρη τα παιδιά της Ιταλίας, όταν ξυπνήσουν ελπίζουν ότι η Befana έχει κάνει την επίσκεψη της στο σπίτι τους. Αυτή είναι μια σημαντική ημέρα για τους Ιταλούς, διότι σηματοδοτεί το τέλος της περιόδου των Χριστουγέννων και την ημέρα που οι Τρείς Μάγοι έφθασαν στην φάτνη εκεί όπου γεννήθηκε ο Χριστός.
Η μάγισσα Befana συνήθως απεικονίζεται ως μια γριά η οποία οδηγεί ένα σκουπόξυλο και φοράει ένα μαύρο σάλι το οποίο είναι γεμάτο σκόνη από κάρβουνα διότι εισέρχεται στα σπίτια των παιδιών μέσω της καμινάδας. Αυτή συχνά είναι χαμογελαστή και μεταφέρει μια τσάντα ή σάκο γεμάτο με γλυκά, δώρα, ή και τα δύο.

Εικόνα - Ιταλία - Μάγισσα Befana (La Befana) (Εθιμο Αη Βασίλη στον Κόσμο)

Ισπανία – Τρείς Μάγοι (Los Reyes Magos )

Στην ισπανία η νύχτα της 5ης Ιανουαρίου, είναι μία από τις πιο σημαντικές ημέρες για τα παιδιά, διότι γράφουν γράμμα στους Τρείς Μάγους (Los Reyes Magos ) για τα δώρα που θέλουν να τους φέρουν και έπειτα αφήνουν τα παπούτσια τους στα περβάζια των παραθύρων των σπιτιών τους, γεμάτα σανό και καρότα για τα άλογα των Τριών Μάγων, που πιστεύουν ότι ξανακάνουν το ταξίδι για την Βηθλεέμ κάθε χρόνο.
Η 6η Ιανουαρίου είναι η πιο σημαντική ημέρα του έτους για αυτά, επειδή το πρωί που θα ξυπνήσουν οι Τρεις Μάγοι (Los Reyes Magos ) θα τους έχουν αφήσει τα δώρα που επιθυμούν στο σπίτι. Μπορεί ο Άγιος να τους έφερε τα Χριστούγεννα ένα συμβολικό δώρο, αλλά οι Μάγοι τους φέρνουν αυτό που πραγματικά θέλουν. Ο αγαπημένος τους μάγος είναι ο Βαλτάσαρ που οδηγεί έναν γάιδαρο και θεωρείται ότι είναι αυτός που αφήνει τα δώρα. Επίσης, κατά τη διάρκεια της 6ης ημέρας του Ιανουαρίου οι Τρεις Μάγοι (Los Reyes Magos), συνεχίσουν την καλή δουλειά και την διανομή, με το να πετάνε γλυκά στα παιδιά και να δίνουν δώρα στα παιδιά που βρίσκονται στα νοσοκομεία σε όλη την Ισπανία.

Εικόνα - Ισπανία - Τρείς Μάγοι  (Los Reyes Magos ) (Εθιμο Αη Βασίλη στον Κόσμο)

10 brilliant quotes from Warren Buffett – the world’s greatest investor

Source: News

Berkshire Hathaway CEO Warren Buffett

Berkshire Hathaway CEO Warren Buffett

WHEN the world’s richest investor speaks, people listen.

Warren Buffett, an 82-year-old American worth about $44 billion and nicknamed the “Oracle of Omaha”, is the most quoted investor on the planet and countless financial experts swear by his words of wisdom.

Here are 10 of the most common Buffett quotes, and some lessons we can learn from them.

1. “Rule No.1: Never lose money. Rule No.2: Never forget rule No.1.”

It’s a handy rule to follow, but even an expert such as Buffett lost billions in the global financial crisis and said he did some “dumb things”.

However, over the long term he has benefited by being conservative with his share investments and avoiding fads.

Bourke Shaw Financial Services principal Lawrence Orlando says that people can minimise losses by doing their research and avoiding a potentially fatal “she’ll be right” attitude. “Investing ultimately is about making money, not losing it,” he says.

2. “It is better to hang out with people better than you … you’ll drift in that direction.”

Orlando says people should never be afraid to ask successful investors what they did and how they got there.

“I have found that experts are always willing to help out where possible,” he says.

Catapult Wealth director Tony Catt says people should look for attributes in others that can help them.

“Success leaves clues,” Catt says.

Wealth For Life Financial Planning principal Rex Whitford says you should avoid people who like to point out they are better than you.

3. “I don’t look to jump over 7-foot bars: I look around for 1-foot bars that I can step over.

“Huge gains often only come from taking huge risks where the chances of losing everything are magnified.

“Too often investors go for a single big win rather than do the many small things that are already available such as having a strategy, reviewing regularly and diversifying,” Whitford says.

4. “I buy on the assumption that they could close the market the next day and not reopen it for five years.”

Catt says this mindset is crucial for investing in shares. “The quote truly tests your decision-making and your ability to think long term,” he says.

5. “Someone’s sitting in the shade today because someone planted a tree a long time ago.”

This is one of Catt’s favourite Buffett quotes and illustrates perfectly why taking a long-term view is important.

“We should never forget why we enjoy some of today’s luxuries – most of them are because someone else had a long-term vision and was prepared to invest for the future,” Catt says.

Orlando uses a bank savings account as an example.

“Saving $50 a week over 10 years will allow you to save $26,000, not including interest, and like the tree it has taken years to grow,” he says.

6. “Price is what you pay. Value is what you get.”

The price of an investment can mask its true value because of factors such as emotion, market booms or busts, and even tax considerations. “Sadly, all most people see is the price,” Whitford says. “They are often unable to perceive value.”

Orlando suggests following Buffett’s strategy of seeking undervalued assets.

“Sometimes buying the worst house in the best street may provide good value for money,” he says.

7. “We simply attempt to be fearful when others are greedy and to be greedy only when others are fearful.”

This is probably Buffett’s most famous quote and is at the heart of his belief in avoiding the herd mentality.

Catt says sharemarkets are often priced on emotional reaction and not logic.

8. “The investor of today does not profit from yesterday’s growth.”

Many investors like to jump on an investment that’s doing well – that’s why we have booms and busts – but they really should look to the future.

However, Assist Finance chief executive Jason Di Iulio says that people should still use historical trends, past performance and research data as important tools for making investment decisions.

9. “Whether we’re talking about socks or stocks, I like buying quality merchandise when it is marked down.”

Orlando says waiting for the right time to buy can be an opportunity within itself.

Whitford uses ANZ shares as an example. “Did anyone really think ANZ shares were only worth $11.83 in February 2009, down from $31.74? ANZ was and is quality merchandise and it still has not recovered to its previous high,” he says.

Di Iulio says investing should never be a search for the next big thing.

10. “If a business does well, the stock eventually follows.”

Catt says a key to sharemarket investing is to find good-quality businesses that will grow over time. “The share price will take care of itself,” he says. Di Iulio says getting a return is important, but so too is the return of your investment. “Only invest in relatively liquid assets or those assets that can be easily redeemed,” he says.

Αλφαβητάριο (The Greek alphabet primer)

Source: Wellsphere

One of the most popular schoolbooks throughout contemporary Greek times is the alphabet primer, Αλφαβητάριο (al-fa-vi-TA-ri-o) by Ι. Κ. Γιαννέλη and Γ. Σακκά , distributed by the now defunct state body ΟΕΔΒ – Οργανισμός Εκδόσεων Διδακτικών Βιβλίων – Institute for Educational Books . It was first used in Greek schools in 1956 and stopped being used around 1978 .

By that time, the images portrayed in the book had become obsolete in many ways – but the book continued to be popular even after it was discontinued, and today it enjoys success as an iconic classic of Greek imagery. It has never stopped being printed; it’s available in hardback form at most Greek bookshops.

This book is one of the most often requested presents by diaspora Greeks who remember learning the Greek language from it and wish to help their children learn Greek through this book.

Diaspora Greeks have been influenced in their Greek imagery by the first immigrant generation, which don’t necessarily tie in with the present day and provide the main motivation for their alternative perspective of their ancestors’ homeland: Greece is a land which stand still in time.

clip_image001I was also one of those diaspora Greeks who first came across the written Greek language in this Alfavitario . I didn’t actually use the book in Greek school classes because I skipped the first grade and began Greek school in second grade; my mother had already taught me to read Greek at the age of 4, before I even started primary school in New Zealand at the age of 5, hence I was considered ahead of the other children. Interestingly, my mother only attended the first three grades of primary school in Greece, but she was still able to teach me to read.

I also recall my grandmother’s letters – I could read everything she wrote, even though she wrote without following the standardised rules for spelling; she even wrote in the Cretan dialect. (The Greek sound-to-letter system is much more transparent than the English system – you may not understand what you are reading, but you will be able to read anything you come across in Greek once you learn the alphabet rules.)

I’ve kept my old, albeit very tattered copy of the Alfavitario for sentimental reasons, even though it’s totally meaningless in modern times; the way we learn in the internet age, not to mention the pace of learning, is completely different. Although Anna and Mimi (the two main characters in the book) no longer exist in Greek children’s minds, they are still remembered as friends among the people who were taught to read Greek using these books.

The book contains many timeless images of rural Greece, and suburban Greek neighbourhoods. The pictures use elements taken directly from everyday life and nature.

Many of these images have changed radically over time in urban Greece, especially by the time the book became discontinued, but they have remained entrenched in rural Greece, and it is these images that both Greeks and non-Greeks keep in their mind when they recall the positive moments of a time when they lived in or visited Greece.

These images form the basis of the continuing popularity of the book. Even though many of these images have lost their meaning in the modern world, they still hold an important place in Greek society today, both in locals’ and tourist’ minds.


Anna and Mimi from the Alfavitario made an appearance in last year’s issue of postage stamps, which were all based on old Greek schoolbooks. A range of other items ( paperweights, letter openers, etc ) are also available.

It could be argued that these images will soon be obliterated by the changes being forced on Greece in the current social/political/economic climate. I’d argue that their eradication is impossible. These images are still with us today, and they don’t look to be going anywhere. Only the clothes and hairstyles have changed, together with the addition of technology. The nature and traditions depicted have simply moulded into a more modern setting – or maybe the modern setting has simply established itself amidst the timeless Greek images.

page 2-3: Classic stonework and iron fencing – Greek homes are still heavily adorned with them; old houses adroned with both are often preserved.

page 6-7: The Greek family – where a yiayia or papou still exists (and with advances in medicine, this is all the more likely), they are never left out of the picture. Yiayia may wear more modern clothing nowadays, but she is still a part of the picture.

page 10-11: National holiday commemorations celebrated at schools – they are still celebrated in the way that is depicted in the photo. Little flags are hung up under the ceiling, as shown below.

page 39: A spring water source – they’re everywhere is rural Greece. We also fill plastic bottles from a local spring to use as drinking water.

 

page 50-51: The sailboat – although they are now highly taxable items to include in your income tax return, they are still vital elements on all islands.

 

page 54-55: Herbs – what Greek meal doesn’t contain at least one fresh species? And fresh seafood – even though it’s not always cheap, θαλασσινά (tha-la-si-NA – seafood) is still a quintessential taverna item, and a represeantative symbol of Greek summertime taverna food.

page 96-97: The plateia- it may be deserted these days, but it’s still there. The church – Greeks aren’t as religious as in the past, but the Greek Orthodox church still plays a spiritual role in every community, in an altered form often associated a caretaker in a broken society.

page 108-109: A pot of basil – a quintessential element of a Greek balcony.

page 114: The wooden μπατσούρι (ba-TZOU-ri, window shutter) – although they are more often made of aluminium these days, they are still an important element of any Greek home. 

page 120-121: The orchard – rural Greece is filled with fruit trees and olive groves. Sometimes, it’s difficult to tend our fields, but for the time being, they will be there for us when we do find time. The fields always give you what you give to them.

These images have been around for a very long time in Hellenic territories, spanning half a dozen millenia. They have changed form over the years, adapting mainly to technological advances, but they are still around. In today’s critical economic climate, they are even making a comeback in their old form.

page 102-103: The fireplace (or the σόμπα, SOM-ba, wood-fired heater) – it is now replacing oil-based heating, which is a relatively recent innovation in Greek history, ‘fueled’ by the ease with which modern comforts were once procurable. Yiayia is a quintessential Greek image, although she is more likely to be dressed in more modern clothing – black is not necessarily essential any longer.

That doesn’t mean that Greeks are taking a step backwards instead of pressing on ahead. Quite the contrary: it shows that Greek history allows Greeks to cling to their past in order to help them survive the difficult present, so that they can continue to see towards the future.

A word of warning: the Greek punctuation system used in the book is different from the (simplified) one that is now used – Only the stress mark (΄) remains in use above letters. A previous edition of the Alfavitario used in 1950 also contains similar timeless images of Greece – a slideshow of some of its page contents can be found here . Thanks to Stamatia Eliakis for supplying me with her PDF copy of the book, which helped me tin uploading the photos.

©All Rights Reserved/Organically cooked. No part of this blog may be reproduced and/or copied by any means without prior consent from Maria Verivaki.

Εθνική Επέτειος του ΟΧΙ της 28ης Οκτωβρίου 1940

Η Επέτειος του Όχι, αφορά την άρνηση της Ελλάδας στις ιταλικές αξιώσεις επί τελεσιγράφου που επιδόθηκε στις 28 Οκτωβρίου του 1940, στον Έλληνα Πρωθυπουργό, συνέπεια της οποίας ήταν η είσοδος της Χώρας στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και η έναρξη του Ελληνοϊταλικού πολέμου του 1940. Η ημερομηνία αυτή καθιερώθηκε να εορτάζεται στην Ελλάδα κάθε χρόνο ως επίσημη εθνική εορτή και αργία.


Στις 3.30΄τα ξημερώματα της 28ης Οκτωβρίου 1940, ο Μεταξάς απορρίπτει το ιταμό ιταλικό τελεσίγραφο. Το «ΟΧΙ» του γίνεται πράξη από τον στρατό που μάχεται στα σύνορα και από τον λαό, που διαδηλώνει ενθουσιωδώς. Την επομένη «Η Καθημερινή» κυκλοφορεί το πρώτο πλήρες πολεμικό φύλλο της. Ολόκληρο εκείνο το ιστορικό φύλλο προσφέρεται σήμερα ανατυπωμένο, συνοδευόμενο με άρθρα των ιστορικών Θάνου Βερέμη και Τάσου Σακελλαρόπουλου.
>

Ιωάννης Μεταξάςς ταξάς

Από το Ημερολόγιο του Ιωάννη Μεταξά:

28 Οκτωβρίου, Δευτέρα
Νύκτα στις τρείς με ξυπνούν, ο Τραυλός. Έρχεται ο Grazzi. -Πόλεμος! -Ζητώ αμέσως Νικολούδη, Μαυρουδή. -Αναφέρω Bασιλέα. -Καλώ Πάλαιρετ και ζητώ βοήθειαν Αγγλίας. -Κατεβαίνω 5 Υπουργικόν Συμβούλιον. Όλοι πιστοί και Μαυρουδής. -Όλοι πλην Κύρου. -Βασιλεύς. Περιφορά μαζί του. Φανατισμός του λαού αφάνταστος. -Μάχαι εις σύνορα Ηπείρου. -Βομβαρδισμοί. Σειρήνες. – Αρχίζουμε να τακτοποιούμεθα.
Ο Θεός βοηθός!!
(Σημείωση: Τραυλός, είναι ο αρχιφύλαξ έξω από την οικία του Μεταξά.
Νικολούδης Θεολόγος, Υπουργός Τύπου και Τουρισμού. Μαυρουδής Νικόλαος, μόνιμος Υφυπουργός Εξωτερικών. Mίκαελ Πάλαιρετ, Πρέσβυς Μεγάλης Βρεταννίας. Αλέξης Κύρου, τμηματάρχης Υπουργείου Εξωτερικών).

.

Ι. Μεταξάς και Γεώργιος Β’

“Φανατισμός του Λαού”
28 Οκτωβρίου 1940
Απο το ημερολόγιο του Γεωργίου Θεοτοκά.
.

Ημερολόγιο του Ι. Μεταξά την 28η Οκτωβρίου 1940

Η περιγραφή της επίδοσης του τελεσίγραφου από τον Εμμανουέλε Γκράτσι στον Ιωάννη Μεταξά την 28η Οκτωβρίου, είναι καταγεγραμμένη από πέντε ανθρώπους. Από τον Ιωάννη Μεταξά στο Ημερολόγιο του, από τον Εμ.Γκράτσι όπως την έζησε και από τους παρόντες Υπουργούς στο Υπουργικό Συμβούλιο της 5ης πρωινής της 28ης Οκτωβρίου 1940, Θεολόγο Νικολούδη, Κώστα Κοτζιά, Αμβρόσιο Τζίφο, που την άκουσαν από το στόμα του Ιωάννη Μεταξά. Η περιγραφή του Γκράτσι δεν διαφέρει από τις άλλες τέσσερις.

Ο Θεολόγος Νικολούδης, Υπουργός Τύπου και Τουρισμού, είναι ο πρώτος που άκουσε την εξιστόρηση όταν έφθασε στο σπίτι του Μεταξά, λίγο μετά την αναχώρηση του Γκράτσι. Εκεί έλαβε και τις εντολές για την σχετική δημοσίευση στον ημερήσιο τύπο της δευτέρας 28 Οκτωβρίου. Η περιγραφή αυτή δημοσιεύθηκε αργότερα και στην εφημερίδα Νίκη στις 30 Ιανουαρίου 1941.Είναι επίσης δημοσιευμένη σε μικρό έντυπο με τίτλο. «Ο Ι. Μεταξάς -4 άρθρα του Υπουργού κ. Θ. Νικολούδη».

Ο Κώστας Κοτζιάς, Υπουργός Διοικήσεως Πρωτευούσης, την κατέγραψε και την δημοσίευσε στο βιβλίο του «Ελλάς ο πόλεμος και η δόξα της» α’ έκδοση Νέα Υόρκη Ιανουάριος1942, β’ έκδοση Νέα Υόρκη Απρίλιος 1944, γ’ έκδοση Αθήνα 1947, (σελ.24). Στο έργο αυτό περιγράφεται και το ιστορικό Υπουργικό Συμβούλιο στις 5.00 η ώρα τα χαράματα, στο οποίο οι Υπουργοί συνυπέγραψαν τα Διατάγματα για την Γενική Επιστράτευση κλπ.

Ο Εμμανουέλε Γκράτσι, έγραψε βιβλίο που εκδόθηκε στην Ρώμη το 1945.
E.Grazzi. Il principio della fine, Roma, Editrice Faro. 7 Νοεμβρίου 1945 σ.σ.243-245.
Στα ελληνικά κυκλοφόρησε με τίτλο «Η αρχή του τέλους» Εστία 1980, σ.σ.284-286.
Στο βιβλίο αυτό ο Γκράτσι καταγράφει όλες τις συναντήσεις και συζητήσεις που είχε με τον Ιωάννη Μεταξά, αρχίζοντας από την στιγμή που έφθασε στην Ελλάδα την άνοιξη του 1939.

Από τον Εμ. Γκράτσι υπάρχουν επίσης 21 άρθρα δημοσιευμένα λίγους μήνες νωρίτερα στην εφημερίδα Giornale del Matino, Ρώμη (28/7- 30/8). Η μετάφρασή τους βρέθηκε στο Υπουργείο Εξωτερικών της Ελλάδος και δημοσιεύτηκαν από τις εκδόσεις Παπαζήση το 2008, με τίτλο «Ο Γκράτσι γράφει για την ιταλική επίθεση κατά της Ελλάδας». Το αναφερόμενο στην 28η Οκτωβρίου είναι (άρθρο αρ.19, σελ.157 της 25 Αυγούστου 1945.

Ο Αμβρόσιος Τζίφος, Υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας, που παρέστη στο Υπουργικό Συμβούλιο της 5ης πρωινής άφησε ανέκδοτο κείμενό που βρίσκεται στα Γ.Α.Κ στο αρχείο του Ι. Μεταξά (Κ 065) και έχει εκδοθεί μαζί με τα άλλα ντοκουμέντα στο «Ημερολόγιο» του Ιωάννη Μεταξά, (4ος τόμος Αθήνα Ίκαρος, 1960. σελ. 746).

Η τελεσιγραφική διακοίνωσις που επιδόθηκε από τον Πρεσβευτή της Ιταλίας Εμ. Γκράτσι στον Ιωάννη Μεταξά, Πρωθυπουργό και Υπουργό των Εξωτερικών, την 3η πρωινή της 28ης Οκτωβρίου, έχει δημοσιευθεί μαζί με όλα τα έγγραφα, που αφορούν τις διπλωματικές σχέσεις Ελλάδος Ιταλίας, σε έκδοση του Βασιλικού Υπουργείου των Εξωτερικών το Δεκέμβριο του 1940, σε τέσσερις γλώσσες ελληνικά, γαλλικά, αγγλικά και γερμανικά. με αριθ. 178. Ο ελληνικός τίτλος είναι : «Ελληνική Λευκή Βίβλος 1940 – η ιταλική επίθεσις κατά της Ελλάδος».

Η γαλλική μετάφραση έχει τίτλο: «Livre Blanc Hellenique. Documents Diplomatiques. L’ agression de l’ Italie contre la Grece».
Το τελεσίγραφο επιδόθηκε στον Ιωάννη Μεταξά σε γαλλική γλώσσα. Με βάση αυτά τα επίσημα έγγραφα και τα αντίστοιχα δημοσιεύματα των εφημερίδων έχουν έκτοτε συνταχθεί πολλά άλλα ιστορικά ή λογοτεχνικά βιβλία.
.

Η απάντηση του Πρωθυπουργού Ιωάννη Μεταξά, στον Γκράτσι την 28η Οκτωβρίου

“Alors c’ est la guerre” επομένως έχουμε πόλεμο, σήμανε την έναρξη του ηρωικού αγώνα των Ελλήνων στα σύνορα της Ηπείρου και της Μακεδονίας αλλά και σε όλη την επικράτεια. Τίποτε δεν προέκυψε τυχαία αυτή την μεγάλη ώρα της ελληνικής ιστορίας. Ο λαός και ο στρατός πολέμησαν ηρωικά, και ο καθένας στη θέση που ετάχθη, άνδρες και γυναίκες με γενναιότητα, υπερηφάνεια, αυτοθυσία και αυταπάρνηση και με εμπιστοσύνη στον αρχηγό τους. Όλοι γνώριζαν ακριβώς για ποιά αγαθά της ζωής, της κοινωνίας και του πνεύματος, πολεμούσαν και τι ακριβώς υπερασπίζονταν. Όλα ήταν το αποτέλεσμα μελετημένων πράξεων και διαδικασιών μίας προκαθορισμένης εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής, που στόχο είχε την άμυνα και την προετοιμασία σε περίπτωση πολέμου. Η πολιτική αυτή αναπτύχθηκε και εφαρμόστηκε επί μία τετραετία, από το καθεστώς της 4ης Αυγούστου με πρόνοια και διορατικότητα. Η εφαρμογή όλων των μέτρων άρχισε να υλοποιείται σταδιακά και μεθοδικά από την πρώτη στιγμή που έγινε Πρωθυπουργός ο Ιωάννης Μεταξάς, τον Απρίλιο του 1936 όταν ανέλαβε ο ίδιος τα Πολεμικά Υπουργεία και το Υπουργείο Εξωτερικών και το 1938 το Υπουργείο Παιδείας. Η ανασυγκρότηση κάλυψε όλους τους τομείς λαού και στρατού παράλληλα. Νόμοι δίκαιοι, υπέρ του λαού με συνέπεια και πρόνοια θεσμοθετήθηκαν έγκαιρα. Διατάγματα και αυστηρά μέτρα εις βάρος του τύπου ελήφθησαν. Λογοκρισία προκειμένου να εξασφαλισθεί η μυστικότητα ορισμένων έργων και μέτρων, που κρίνονταν απαραίτητα για την άμυνα ή που αφορούσαν την εσωτερική πολιτική και τη γαλήνη του τόπου.

Ένα ολόκληρο σχέδιο, για την αναπτέρωση του ηθικού, την εθνική ομοψυχία, με παράλληλα συνθήματα αισιοδοξίας, σε ένα πλαίσιο πειθαρχίας, συντελέστηκε και μέσω της οργανώσεως της Ε.Ο.Ν. και την δεδομένη στιγμή έφερε τα αναμενόμενα αποτελέσματα.

Όλα εκτελέστηκαν υπό την προσωπική καθοδήγηση και τον διορατικό, επιτελικό νου του Ιωάννη Μεταξά, που είχε πάρει την φοβερή απόφαση, να αμυνθεί η Ελλάδα σε περίπτωση επιθέσεως, τρείς εβδομάδες πριν γίνει η απόβαση των Ιταλών στην Αλβανία (7 Απριλίου 1939).
.
18 Μαρτίου. Φοβερά απόφασις μου εν περιπτώσει Ιταλικής απειλής και 6 μήνες πριν αρχίσει ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος.

1 Σεπτεμβρίου 1939. Ένα πνεύμα αισιοδοξίας, που υπήρξε ήδη από το 1939, ενεργοποιούσε την κοινωνία σε όλους τους τομείς. Οι νέοι ενίσχυσαν το πρόγραμμα του και ο ενθουσιασμός είναι φανερός στις φωτογραφίες των συγκεντρώσεων κόσμου κάθε ηλικίας, πολύ πριν την 28η, τον πόλεμο ή τον τορπιλισμό της Ελλης στα διάφορα κινηματογραφικά ντοκουμέντα κατά τις περιοδείες του Μεταξά ανά την Ελλάδα. Η πρώτη μεγάλη συγκέντρωση των φοιτητών που έγινε στον κινηματογράφο Πάλλας τον Δεκέμβριο του 1936 φανερώνει ήδη αυτόν τον ενθουσιασμό, Καθημερινή 10 Δεκεμβρίου 1936. που είναι καταγεγραμμένος και σε πολλά σημεία στο Ημερολόγιο.
.
Με ψυχραιμία και κυριολεκτικά χωρίς να ανοίξει ρουθούνι, ο Ιωάννης Μεταξάς κράτησε γερά το τιμόνι ανάμεσα από πολλές αντιξοότητες εσωτερικούς και εξωτερικούς κραδασμούς. Τον προβλημάτισαν δολοπλοκίες από «ένθερμους φίλους», από Υπουργούς που παραιτήθηκαν, από Διευθυντές Τραπεζών που δεν τηρούσαν το απόρρητο της θέσεώς τους, και πρόδιδαν κρατικά μυστικά, από πρόσωπα του πολιτικού κόσμου που επιθυμούσαν την ανατροπή του και από φανερούς εχθρούς του καθεστώτος, που αγωνίζονταν να τον ανατρέψουν. Εξορίστηκαν οι αμετανόητοι κομουνιστές αριθμητικά οι περίπου οι μισοί από όσους εξόρισε ο Βενιζέλος. Αναγκαστικά εξορίστηκαν και φυλακίστηκαν όσοι δοκίμασαν να υπονομεύσουν την πορεία της ανασυγκρότησης και την διάσπαση. Ουδείς εκτελέστηκε. Υπήρξε ψύχραιμος και σταθερός στις αποφάσεις του ακόμα και όταν βρέθηκε σε αντίθεση με τους Αγγλους συμμάχους και τις παράλογες απαιτήσεις τους. Αντιμετώπισε με θάρρος και υπευθυνότητα ακόμα και τον Βασιλέα Γεώργιο, την ημέρα που έγινε η απόβαση των Ιταλών στην Αλβανία και ο Βασιλέας Γεώργιος Β’ του έδωσε το υπόμνημα του Σοφούλη περί Οικουμενικής. Ο Ιωάννης Μεταξάς δεν έσκυψε ποτέ το κεφάλι του σε κανένα.
.
7 Απριλίου, Μεγάλη Παρασκευή. Απόβασις των Ιταλών εις Αλβανίαν. Βαρεία ανησυχία.- Βράδυ Βασιλεύς με καλεί, μου δίδει υπόμνημα Σοφούλη. Θέλουν Οικουμενικήν Κυβέρνησιν κ.τ.λ. Αγανάκτησίς μου. Λέγω εις Βασιλέα ότι αν θέλη δοκιμάση να με απολύση και καλέση Σοφούλη. Δεν ετρελάθηκα απήντησε. Του είπα ότι τότε δεν κάμνω καμμίαν μεταβολήν, ότι δεν υπάρχουν κόμματα, ότι αυτοί είναι πτώματα. Του συνέστησα να ειπή εις Αγγελόπουλον να παύση να τους ενθαρρύνη.- Επιστρέφω εις Υπουργείον. Επιτελάρχαι. Μέτρα αντιστάσεως κατά Ιταλών.
>

Διακοίνωσις του ‘Ελληνος Πρωθυπουργού Ι. Μεταξά πρός την Βρεταννικήν Κυβέρνησιν

.

Το σαλόνι οικίας Ι.Μεταξά

Εφημερίδα Έθνος 28 Οκτωβρίου 1940

Εφημερίδα Κυβερνήσεως 28 Οκτώβριου 1940
National Anthem of Greece – Εθνικός Ύμνος της Ελλάδος
.
Σημαία της Ελλάδας

 

.