Των Βαΐων: Έθιμα και παραδόσεις



Κυριακή των Βαΐων

Η Κυριακή της Μεγάλης Εβδομάδας ονομάζεται έτσι, γιατί «μετά Βαΐων και κλάδων» έγινε η υποδοχή του Χριστού στα Ιεροσόλυμα. Χαρακτηριστικό έθιμο της ημέρας είναι ο στολισμός των εκκλησιών με βάγια, ενώ μετά τη λειτουργία ο παπάς ευλογεί και δίνει στους πιστούς σταυρούς από βάγια, τους οποίους βάζουμε στα εικονίσματα ή όπου αλλού χρειαζόμαστε προστασία.

Η Κυριακή της Μεγάλης Εβδομάδας ονομάζεται έτσι, γιατί «μετά Βαΐων και κλάδων» έγινε η υποδοχή του Χριστού στα Ιεροσόλυμα.

Ο Χριστός μπαίνει στην πόλη χωρίς την βασιλική πολυτέλεια, καθισμένος επί πώλου όνου, αντί για ροδοπέταλα και τελετές, τα μικρά παιδιά κουνούν τα βάγια των φοινίκων, αντί να τον υποδεχτούν οι πολιτικοί και θρησκευτικοί ηγέτες του τόπου.

Χαρακτηριστικό έθιμο της ημέρας είναι ο στολισμός των εκκλησιών με βάγια, ενώ μετά τη λειτουργία ο παπάς ευλογεί και δίνει στους πιστούς σταυρούς από βάγια, τους οποίους βάζουμε στα εικονίσματα ή όπου αλλού χρειαζόμαστε προστασία.

Στις φωτό από τον ιερό Ναό της Παναγίας Ναυπλίου και τον ιερό Ναό της Αγίας Τριάδος όπου από την παραμονή των Βαΐων, γυναίκες μαζεύονται και κόβουν τα βάγια και τα ετοιμάζουν για την εορτή.



Tην Κυριακή των Βαΐων είναι έθιμο να τρώμε ψάρι.

Ο Χριστός εισέρχεται στα Ιεροσόλυμα «επί πώλον όνου». Πορεύεται και οι Ισραηλίτες τον υποδέχονται με τιμές ως Βασιλιά. Εκείνος δεν δίνει ιδιαίτερη σημασία στις τιμές, δεν περιορίζεται στο πανηγύρι, στην πρόσκαιρη δόξα, αλλά προχωρεί στο σταυρό και την Ανάσταση.

Η είσοδος του Χριστού στα Ιεροσόλυμα είναι τελικά η είσοδος του μαρτυρίου στην επίγεια ζωή του Κυρίου.

Σε λίγες ημέρες θα μαρτυρήσει και θα θανατωθεί στο σταυρό, για να θανατώσει το θάνατο και να χαρίσει τη ζωή.


Έθιμα

Την Κυριακή των Βαΐων, σε ανάμνηση της θριαμβευτικής εισόδου του Χριστού στα Ιεροσόλυμα, όλοι οι ναοί στολίζονται με κλαδιά από βάγια, από φοίνικες δηλαδή ή από άλλα νικητήρια φυτά, όπως δάφνη, ιτιά, μυρτιά και ελιά. Μετά τη λειτουργία μοιράζονται στους πιστούς.

Η εκκλησία μας καθιέρωσε ήδη από τον 9ο αιώνα το έθιμο αυτό μια και όπως αναφέρει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης «όχλος πολύς…έλαβον τα βαΐα των φοινίκων και εξήλθον εις υπάντησιν αυτώ».

Στα πρώτα χριστιανικά χρόνια, στα Ιεροσόλυμα, ο επίσκοπος έμπαινε στην πόλη «επί πώλου όνου», αναπαριστάνοντας το γεγονός, ενώ στα βυζαντικά γινόνταν «ο περίπατος του αυτοκράτορα», από το Παλάτι προς τη Μεγάλη Εκκλησία.

Στη διαδρομή αυτή ο αυτοκράτορας μοίραζε στον κόσμο βάγια και σταυρούς και ο Πατριάρχης σταυρούς και κεριά. Με τα βάγια οι πιστοί στόλιζαν τους τοίχους των σπιτιών και το εικονοστάσι τους. Και σήμερα ακόμα όλες οι εκκλησίες στολίζονται με δαφνόφυλλα ή βάγια.

Τα παλιότερα χρόνια τους τα προμήθευαν τα νιόπαντρα ζευγάρια της χρονιάς ή και μόνο οι νιόπαντρες γυναίκες, για το καλό του γάμου τους. Πίστευαν πως η γονιμοποιός δύναμη που κρύβουν τα φυτά αυτά θα μεταφερόταν και στις ίδιες και η μια χτυπούσε την άλλη με τα βάγια.

Τα “βαγιοχτυπήματα” σιγά-σιγά άρχισαν να γίνονται και από τις άλλες γυναίκες και τα παιδιά τις μιμούνταν και όπως χτυπιούνταν μεταξύ τους εύχονταν: “Και του χρόνου, να μη σε πιάν’ η μυίγα”. Δυνάμεις ιαματικές και αποτρεπτικές, μαζί με τις γονιμοποιές, αποδίδονταν στα βάγια και γι αυτό έπρεπε μετά την εκκλησία όλα να τα “βατσάσουν” για το καλό. Τα δέντρα, τα περβόλια, τα κλήματα, τις στάνες, τα ζώα, τους μύλους, τις βάρκες.

Από ένα κλαδάκι κρεμούσαν στα οπωροφόρα, για να καρπίζουν και στα κηπευτικά, για να μην τα πιάνει το σκουλήκι. “Μέσα βάγια και χαρές, όξω ψύλλοι, κόριζες !” ‘Ολα εξαφανίζονταν από τα σπίτια μόλις μπαίναν τα βάγια. Κρατούσαν την πρώτη θέση στο εικονοστάσι και μ’ αυτά “κάπνιζαν” οι γυναίκες τα παιδιά για το “κακό το μάτι”. Στη Λέσβο τα παιδιά, μετά την εκκλησία, στόλιζαν ένα δεμάτι από κλαδιά δάφνης με κόκκινα ή πράσινα πανάκια από καινούργιο φουστάνι, κρεμούσαν κι ένα κουδούνι και καθώς πήγαιναν από σπίτι σε σπίτι ψάλλοντας και λέγοντας εξορκισμούς για τους ψύλλους και τα ποντίκια, έδιναν και ένα κλαράκι δάφνης στη νοικοκυρά.

Στο τέλος ζητούσαν και το χάρισμά τους: “Χρόνια πολλά, εν ονόματι Κυρίου, δό μ’ τ’ αυγό να φύγω.” Στην Ανατολική Ρωμυλία, τα κορίτσια έφτιαχναν με τα βάγια στεφάνια, τους έδεναν μια κόκκινη κλωστή και τραγουδώντας όλες μαζί πήγαιναν και τα πέταγαν στο ρέμα κι όπως έπαιρνε τα στεφάνια το νερό, όποιας πήγαινε μπροστά εκείνη θα γινόταν “συντέκνησσα”.

Πρώτη στο γυρισμό, πρώτη στο χορό και στο δικό της σπίτι η μάνα της θα έφτιαχνε τα φασόλια και θα τις φίλευε όλες, μαζί με ελιές.

Στη Τήνο, την Κυριακή των Βαΐων, τα παιδιά τριγύριζαν στους δρόμους κρατώντας μαζί με το στεφάνι τους την “αργινάρα”, μια ξύλινη ή και σιδερένια ροκάνα που τη στριφογύριζαν με δύναμη. Μέσα σε εκκωφαντικό θόρυβο κατέληγαν στη θάλασσα, όπου πετούσαν στο στεφάνι στο νερό.

Το έθιμο της περιφοράς των κλαδιών θυμίζει την “ειρεσιώνη”, το στολισμένο με καρπούς κλαδί, που στις γιορτές της άνοιξης περιέφεραν στους δρόμους τα παιδιά, στην αρχαιότητα. Τα βάγια τα έπλεκαν σε πάρα πολλά σχέδια: φεγγάρια, πλοία, γαϊδουράκια, το πιο συνηθισμένο όμως ήταν ο σταυρός.

Σε μερικά μέρη τους έδιναν το σχήμα του ψαριού. Ψάρι είχαν σαν σημάδι αναγνώρισης οι πρώτοι χριστιανοί, η λέξη ΙΧΘΥΣ, εξάλλου, προέρχεται από τα αρχικά Ιησούς Χριστός Θεού Υιός Σωτήρ.

Αν και είναι ακόμα σαρακοστή, η εκκλησία την Κυριακή των Βαϊων επιτρέπει το ψάρι.

Έτσι και το τραγούδι των παιδιών λέει: “Βάγια, Βάγια των βαγιών, τρώνε ψάρι και κολιό, κι ως την άλλη Κυριακή με το κόκκινο αυγό!”

Αναγράφει το Ωρολόγιο: Πέντε μέρες προ του Νομικού Πάσχα, ερχόμενος ο Ιησούς από τη Βηθανία στα Ιεροσόλυμα, έστειλε δύο από τους μαθητές του και του έφεραν ένα ονάριο και αφού κάθισε πάνω του εισερχόταν στη πόλη.

Ο λαός μόλις άκουσε ότι έρχεται ο Ιησούς (είχαν μάθει και τα περί αναστάσεως του Λαζάρου) έλαβαν στα χέρια τους βάϊα από φοίνικες και πήγαν να τον προϋπαντήσουν. Άλλοι με τα ρούχα τους, άλλοι έκοβαν κλαδιά από τα δένδρα και τα έστρωναν στο δρόμο όπου διερχόταν ο Κύριος και τον ακολουθούσαν.

Ακόμα και τα νήπια τον προϋπάντησαν και όλοι μαζί φώναζαν: Ωσαννά, ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου, ο βασιλεύς του Ισραήλ (Ιωαν.ιε΄). Αυτή τη λαμπρή και ένδοξο πανήγυρη της εισόδου στα Ιεροσόλυμα του Κυρίου εορτάζουμε αυτή τη Κυριακή.

Σήμαιναν δε τα βάϊα, οι κλάδοι των φοινίκων, τη κατά του διαβόλου και του θανάτου νίκη του Χριστού. Το δε Ωσαννά ερμηνεύεται σώσον παρακαλώ. Το δε πωλάριο της όνου και το κάθισμα του Ιησού πάνω του, ζώου ακάθαρτου κατά τον νόμο τους, σήμαινε τη πρώην ακαθαρσία και αγριότητα των εθνών και την μετά από λίγο υποταγή αυτών στο άγιο Ευαγγέλιο.


Η Εκκλησία μας ψάλλει:

Αφού ταφήκαμε μαζί με Σε, Χριστέ και Θεέ μας, δια του βαπτίσματός μας (το οποίο είναι τύπος του θανάτου Σου και της ταφής Σου), αξιωθήκαμε δια της αναστάσεώς Σου να εισέλθωμε στην αθάνατο ζωή της Βασιλείας Σου. Γι’ αυτό υμνούντές Σε, κράζομε: Βοήθησέ μας και σώσε μας, Συ, που ως Θεός κατοικείς στα ύψιστα μέρη του Ουρανού. Άς είσαι ευλογημένος Συ, που έρχεσαι απεσταλμένος από τον Κύριο!

O Εσταυρωμένος στο Γολγοθά άνοιξε τα μάτια του. Δείτε τις φωτογραφίες


Γολγοθάς

Χθες το απόγευμα οι πατέρες των Ιεροσολυμων πρόσεξαν σαν ένα φως στο Γολγοθά και άμεσος παρατήρησαν οτι τα μάτια του Χριστού ήταν ανοικτά όχι όπως πάντα κλειστά.

Στην Ελλάδα για πρώτη φορά το λείψανο της Αγίας Ελένης

Ο επίσκοπος Αγαθάγγελος στη Βενετία με το ιερό λείψανο της Αγίας Ελένης. Επειδή η παράδοση των Δυτικών είναι να εμφανίζουν τα ιερά λείψανα ενδεδυμένα, γι’ αυτόν τον λόγο η Αποστολική Διακονία προσέφερε ένα επιβλητικό πορφυρό βυζαντινό ένδυμα.Το αρχικό είναι βενετσιάνικο στα χρώματα της ώχρας.

Με αφορμή τη συμπλήρωση 80 χρόνων του έργου της Αποστολικής Διακονίας της Εκκλησίας της Ελλάδος, με την ευλογία και την έγκριση του Αρχιεπισκόπου Ιερώνυμου και της Ιεράς Συνόδου, το ιερό λείψανο θα μεταφερθεί στην Αθήνα την Κυριακή 14 Μαΐου, μαζί με τμήμα του Τιμίου Ξύλου με τα Αχραντα Πάθη του Χριστού. Το ιερό λείψανο και το τίμιο ξύλο θα εκτεθούν σε προσκύνημα στον ιερό ναό της Αγίας Βαρβάρας, στον ομώνυμο δήμο της Αττικής μέχρι τις 15 Ιουνίου.

Μητροπολιτικό κέντρο

Για τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο με την υποδοχή του λειψάνου αναδεικνύεται η πνευματική και πολιτιστική ταυτότητα της Ευρώπης, διότι Ευρώπη χωρίς τη χριστιανική παράδοση και πίστη που την οικοδόμησε, δεν δύναται να υπάρξει. Ουσιαστικά ο κ. Ιερώνυμος αναλαμβάνει έναν ρόλο ανάδειξης της πατρίδας μας σε μητροπολιτικό κέντρο της Ευρώπης.

Η υποδοχή θα γίνει μπροστά από το Δημαρχείο Αιγάλεω από τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών, παρόντος του Προέδρου της Δημοκρατίας Προκόπη Παυλόπουλου. Οπως την άνοιξη του 2015 με το ιερό λείψανο της Αγίας Βαρβάρας, έτσι και τώρα κάποιοι μιλούν για εμπορευματοποίηση των ιερών λειψάνων, άλλοι κάνουν λόγο για το κόστος του εγχειρήματος, ενώ ορισμένοι σημειώνουν ότι πρόκειται για λείψανο και όχι για σκήνωμα, όπως είχε αρχικά αναφερθεί.

Η ανταπόκριση της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας στο σχετικό αίτημα της Αποστολικής Διακονίας της Εκκλησίας της Ελλάδος, «δείχνει την πολύ καλή σχέση των δύο Εκκλησιών, σε επίπεδο πολιτιστικής συνεργασίας», αναφέρει στο «Εθνος» ο γενικός διευθυντής της Αποστολικής Διακονίας, επίσκοπος Φαναρίου Αγαθάγγελος.

Τέσσερα μεγάλα γεγονότα στα οποία πρωταγωνίστησαν ο Μέγας Κωνσταντίνος και η Αγία Ελένη σφράγισαν την Ιστορία της Ευρώπης και διαμόρφωσαν την Ιστορία του κόσμου γενικότερα. Πρόκειται για την απόφαση του Διατάγματος των Μεδιολάνων, το 313, που κηρύσσει την ανεξιθρησκία και παύει τους διωγμούς κατά των Χριστιανών, την απόφαση για μεταφορά της πρωτεύουσας της αυτοκρατορίας από την Παλαιά στη Νέα Ρώμη, την Κωνσταντινούπολη, για τη σύγκληση της Α΄ εν Νικαία Οικουμενικής Συνόδου το 325, η οποία καταδίκασε τον Αρειανισμό, και την εύρεση του Τιμίου Σταυρού στους Αγίους Τόπους. Γι’ αυτό άλλωστε η Εκκλησία τους ανακήρυξε «Αγίους και Ισαπόστολους».


Καμία σκιά

Ωστόσο, ο επίσκοπος Αγαθάγγελος δεν θέλει να υπάρχει καμία σκιά ή σύγχυση αναφορικά με το συγκεκριμένο κορυφαίο γεγονός μνήμης για τη Ρωμιοσύνη και την Ευρώπη.

«Δέχομαι τις αντιδράσεις, τις αμφισβητήσεις και τον προβληματισμό, αρκεί να υπάρχει καλή προαίρεση. Είναι ένα γεγονός που μπορούσε να γίνει μόνο στην Ελλάδα γιατί είναι αμιγώς Ορθόδοξη χώρα και αναδεικνύει τον ρόλο των Ορθόδοξων κοινοτήτων σήμερα στην Ευρώπη. Εχουμε χρέος να τους στηρίξουμε και να είμαστε συναντιλήπτορές τους. Βλέπετε ότι αυτό το γεγονός έχει πολλές συναρτήσεις που καρποφορούν στην ιστορία αυτού του κόσμου στο άμεσο παρόν και στο άμεσο μέλλον».

Ως προς το ζήτημα της λατρείας των λειψάνων ο επίσκοπος Φαναρίου είναι αποστομωτικός: «Αυτή είναι η πίστη και η παράδοσή μας και γι’ αυτό ομολογούμε και στο σύμβολο της πίστεως ότι προσδοκούμε Ανάσταση Νεκρών. Δεν πιέσαμε κανέναν να έρθει».

Οσον αφορά το θέμα που παρουσιάστηκε για το ποια μέρη του σώματος της Αγίας Ελένης περιέχει η λειψανοθήκη και ποιο θα είναι το κόστος της μεταφοράς, όπως σημειώνει ο ίδιος, «η Χάρις του Θεού δεν πηγαίνει με την ποσότητα. Κι αν χρησιμοποιήσουμε και τον λόγο των Πατέρων, αν θέλουμε να μπούμε σ’ αυτήν τη λογική, όσο πιο μικρό είναι το λείψανο τόσο μεγαλύτερη έχει τη Χάρη του Θεού. Το φαινόμενο του τεμαχισμού των λειψάνων είναι κάτι που το έχουμε ως παράδοση μέσα στον χώρο της εκκλησίας.

Επίσης, ποιος μίλησε για “υποδοχή με τιμές αρχηγού κράτους”; Για να είμαστε σοβαροί, η έκφραση αυτή χρησιμοποιείται από την πολιτική ηγεσία για ανθρώπινα πρόσωπα και όλο αυτό δεν εκφράζει το πνεύμα της Εκκλησίας».

Επίσης, ο επίσκοπος μάς εξηγεί ότι ενημέρωσαν -και όχι όπως έχουν γράψει κάποιοι ότι κάλεσαν- όλους τους Ευρωπαίους ηγέτες, όπως και όλους τους ευρωβουλευτές για τη μεταφορά του λειψάνου της Αγίας Ελένης στην Ελλάδα.

Πνευματικές αντιστάσεις

«Ο λαός μας μ’ αυτό τον τρόπο δείχνει ότι διαθέτει πνευματικές αντιστάσεις. Δείχνει στους Ευρωπαίους συμπολίτες του μια άλλη κληρονομιά, μια άλλη παράδοση την οποία θέλουμε να μοιραστούμε για να μπορέσουμε να αντέξουμε όλα αυτά που συμβαίνουν στη χώρα μας. Και για να χρησιμοποιήσω και τα λόγια του πρωθυπουργού όταν έγιναν τα εγκαίνια στο Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος “ο πολιτισμός είναι εθνικό κεφάλαιο”. Αυτό το εθνικό κεφάλαιο θέλουμε να το κάνουμε οικουμενική κληρονομιά.

Κανένας δεν επιβαρύνεται μέσα απ’ αυτό το εγχείρημα. Το αεροπλάνο για τη μετακομιδή προέρχεται από ιδιωτική πρωτοβουλία και συγκεκριμένα από τον κ. Μουζενίδη της Ellinair. Τα άλλα είναι κάποια βασικά έξοδα που αναλαμβάνει η Αποστολική Διακονία. Θεωρούμε ότι θα υπάρξει πολύ μεγάλη προσέλευση του κόσμου, όπως έγινε και με την Αγία Βαρβάρα κι αυτό δείχνει πολλά πράγματα. Δείχνει ότι ο κόσμος έχει ελπίδα», καταλήγει.

Η προστάτιδα των χριστιανών που βρήκε τον Τίμιο Σταυρό

Η Αγία Ελένη είναι η πρώτη χριστιανή Αυτοκράτειρα. Το ιερό λείψανο αποτέλεσε αντικείμενο αναγνωρίσεως το 1929. Είναι λείψανο που το πήραν μεν οι Σταυροφόροι, αλλά το πήραν από ‘μάς, από την Κωνσταντινούπολη.

Η μία λειψανοθήκη είναι ανθρωπόμορφη αργυρή κεφαλή με στέμμα, η οποία παρουσιάζει το πρόσωπο κεκοιμημένης γυναικός και εμπεριέχει εντός αυτής τμήμα της κάρας. Η δεύτερη μεταλλική λειψανοθήκη έχει σχήμα ανθρώπινου σωματότυπου που εμπεριέχει στο εσωτερικό λείψανα της Αγίας αριθμημένα και σφραγισμένα. Επειδή η παράδοση των Δυτικών είναι να εμφανίζουν τα ιερά λείψανα ενδεδυμένα, γι’ αυτόν τον λόγο η Αποστολική Διακονία προσέφερε προς τιμήν της ένα επιβλητικό πορφυρό βυζαντινό ένδυμα. Σημειώνεται ότι το αρχικό ένδυμα της Αγίας Ελένης είναι στα χρώματα της ώχρας και είναι βενετσιάνικο.

Στα Ιεροσόλυμα

Η Αγία Ελένη, που διακρίθηκε για το τεράστιο φιλανθρωπικό της έργο, συνδέεται με την εύρεση του Τιμίου Σταυρού στα Ιεροσόλυμα και ο ελληνικός λαός έχει συνδέσει πλήθος παραδόσεων μαζί της, στη Μικρά Ασία, την Κύπρο, τη Ρόδο, την Κάλυμνο, την Τήλο, στο Καστελόριζο, στη Νάξο, την Πάρο.

Ο μυρωδάτος και χιλιοτραγουδισμένος βασιλικός, το πολυαγαπημένο φυτό της πατρίδας μας, συνδέεται με τον Τίμιο Σταυρό και την Αγία. Η παράδοση αναφέρει ότι όταν η Αγία Ελένη είχε φτάσει στα Ιεροσόλυμα, δεν ήξερε πού να σκάψει για να βρει τον Σταυρό. 

Καθώς βάδιζε προβληματισμένη, μύρισε ένα υπέροχο άρωμα. Ψάχνοντας να δει από πού προέρχεται η εξαίσια ευωδία, εντόπισε ένα μέρος όπου ήταν γεμάτο από πράσινους θάμνους. Τότε κατάλαβε ότι έπρεπε να σκάψει σ’ αυτό το σημείο και εκεί βρήκε τον Σταυρό του Χριστού. Από τότε το ταπεινό αυτό φυτό ονομάστηκε «βασιλικός», επειδή φύτρωσε στο σημείο που σταυρώθηκε ο Βασιλεύς του κόσμου και επειδή οδήγησε τη βασίλισσα Αγία Ελένη να βρει το αιώνιο τρόπαιο των χριστιανών, τον Τίμιο Σταυρό. Η προστάτιδα των χριστιανών Αγία Ελένη κοιμήθηκε το 328 μ.Χ. σε ηλικία 80 ετών.

Πηγή: Εθνος

The Tomb of Zechariah facing the old city of Jerusalem is considered to be a great symbol of the Holy City

The Tomb of Zechariah is an ancient monument located in the upper Kidron valley, at the foothills of Mount Olives, facing the old city of Jerusalem. Carved from a single stone, the monument was built in the 1st century CE at the end of the Second Temple Period.

Adjacent to the Tomb of Benei Hezir, the Tomb of Zechariah is considered to be a great symbol of the Holy City.


Tomb of Zechariah. Photo Credit




The Tomb of Zechariah is considered to be a great symbol of the Holy City. Photo Credit

The tomb does not contain a burial chamber and it has several elements with an Egyptian and Greek influence. The upper part of the monument has a pyramid that sits upon a cornice. On the western side, the façade is decorated nicely and on the other sides of the tomb, the work is rough and unfinished.

There are capitals in a Greek style which are decorated with the egg-and-dart decoration and are of the Ionic order. The place where Zechariah is buried is not known, however, there are suggestions that he was buried in the nearby cluster called the tombs of the Prophets.


Photography of the tomb from 1918. Photo Credit


The Tomb dates back to the 1st century CE. Photo Credit


The tomb has elements in Egyptian and Greek styles. Photo Credit

According to the writings of Menahem haHebroni from the 1215 CE, this is the tomb of Zechariah Ben Jehoiada, who according to the Book of Chronicles, had been stoned. He is regarded as one of the Prophets of the Tanakh in Judaism and was the son of the High Priest Jehoiada. At the reign of King Nebuchadnezzar II, Zechariah condemned the people for their rebellion against God and so they turned against him.

By the orders of the King, they stoned him, and he died “in the court of the house of the Lord”. The tomb became a great symbol because of his righteousness and also because it is located in the foothills of the Mount Olives, where the Messiah supposedly took his first steps.


The Murder of Zechariah, painting by William Brassey Hole.


The tomb can be viewed together with the other monuments of the Kidron Valley. Photo Credit



Some scholars claim that it is impossible that the tomb belongs to Zechariah because he lived somewhere between the 7th and 9th century and the tomb is dated from the 1st century. They suggest that the tomb is actually a Jewish funerary monument for the Tomb of Benei Hezir.

Here is another story from us: Built in 520 AD as his own tomb, the Mausoleum of Theoderic is a monument exhibiting Roman art in its purest form

Today, the tomb can be viewed together with the other monuments of the Kidron Valley and those of the Mount of Olives.

Why Were These 14 Books Were Taken Off The Bible In 1684

The first thing that comes to someone’s mind, especially when the Bible is mentioned, is the origin of the truth, which had not been handled ignorantly.

Nevertheless, considering the fact that the originally published Bible included 80 books, and now it has only 60 editions, we ask ourselves about the exact reason of removing these 14 books from the Bible?

The Roman Catholic Church or the Vatican Church has been known for cunning for many years. Their monstrosity had started with genocide before several centuries to end up with child molestation recently.

In 1611, the Bible was translated from Latin into English. Namely, the Bible originally included 80 books, as well as the Apocrypha, which expresses something hidden. 

To add, the Apocrypha books composed the Old Testament, and it contained the books mentioned below:

• 1 Maccabees

• 2 Maccabees

• 1 Esdras

• 2 Esdras

• Judith

• Tobit

• Bel and the dragon

• The prayer for Manasses

• The history of Susana

• Ecclesiasticus

• The wisdom of Solomon

• The rest of Esther

• The songs of the three holy children

• Baruch with the epistle Jeremiah

In 1684, all these books as well as their numerous versions were suddenly removed from the Bible. The edition of 1611 was the only one that survived. In this edition of the Bible in 1611, the Jesus’ name was primarily spelled as Iesus, which was pronounced Yahushua. It was totally unclear why it was later changed to Jesus, a name that is completely different from the original spelling and its pronunciation.

The ‘Wisdom of Solomon’ was one of the most fascinating books that were removed from the Bible. Solomon, who represents a legendary symbol form the Bible, was David’s son, one of the wisest men in the world. Namely, he was described as a good-hearted man, even though, when you read the book you will change your mind completely.

For instance, read the excerpt below:

‘Wisdom of Solomon’ 2: 1–24

1 For those not believing in God, and not being aright, the human life is too short and boring, and in the man’s death these is no cure, no man has ever come back from the grave.

2 Since we are born as adventurers, and we will be here as we are now, because the breath is like smoke in your nostrils, and the tiny spark in our hearts,

3 That was suffocated, the human body will be transformed into aches, and the human spirit will disappear as the air,

4 and human’s name will be immediately forgotten, and no one’s works will be remembered, and the human life will go away as a trace from the clouds, and will be spread of as a mist, with the burst of the sun, and then will disappear with the heat.

5 For humans time is like a shadow that goes away, and after that there will be no a comeback, so it is sealed that no one will return again.

6 Come and enjoy in the beautiful things that the life offers us, and use the beings as in the youth.

7 Let us enjoy in the ointments and the wine, and not allow a spring flower to pass by our bodies,

8 Let us crown ourselves with rosebuds, before they are dried,

9 Let us no one leaves with any part of his voluptuousness, let us leave a reminder of our joy at every single place, for this is our life and this is our lot.

10 Let us get down the poor men, let us not skimp on widow, not venerate the grey hair of the old.

11 Let us improve the law of justice, so if it is not stable, it is not worth at all.

12 So let us fight for the right, for He is not of our side, He is opposed to our deeds. He upbraided us with offending the law, and objected the transgression of the education.

13 He professed to have the knowledge, for He considers to be the child of the Lord.

14 He was there to reprove human’s thoughts.

15 He is angry with us just to behold, for he is not as the other men, he has other ways of fashion.

16 He sees us as counterfeits, He abstained from our manners as from filthiness, He claimed the end to be blessed, and thought God was his father.

17 Let us find out if his word are true, and let us find out what will happen with him in the end.

18 So if the most right man is the son of God, He will make and deliver Him to the hands of his enemies.

19 Let us study him with torture and despitefulness, so we can know his meekness as well as approve his patience.

20 Let us damn him with a shameful death, because as He says he should be respected…

The lines above arise several questions, like:

– Who does Solomon like to kill with a shameful death?

– Which was the reason why the Vatican took off these 14 books from the Bible?

– Why did Solomon sound evil and cruel in the book?

It is thought that Solomon was writing about Jesus. However, Jesus was born 900 years after the death of Solomon. Is it possible that he had prophesied the birth of Jesus? Let’s have a close look and see who Salomon was writing about.

• They killed Him with a shameful death

• His actions were completely different from the others

• He claimed to be the son of God

• He was a just poor man who saw Solomon and the others like counterfeits

• He claimed to have the knowledge of God

• He was there to disapprove our believes

• He considered us as counterfeits, he abstained from the human ways as from filthiness, he announced the end in order to be blessed, and He makes God his only father.

• For if the just man was the son of God, He will help and deliver him from the hands of his enemies.

The last thing to emphasize about Solomon is:

• Let us get down the poor men, let us not skimp on widow, and not venerate the grey hair of the old.

Contrary to what we have already read and known about Solomon, from these verses we find out that he was evil and cruel. According to the modern Biblical teachings, we were thought to consider him as one of the wisest men in the world. We should also mention that he has taken part on the Occult. Most of the Aleister Crowley’s teachings were about Lesser Keys of Solomon. To add, Solomon glorified several gods and had a weakness for women. We should also mention that the Temple of Solomon is believed to be the birthplace of Freemasonry, which represents a secret society that was responsible for all of the corruption in the world.

Even though there were a lot of speculations, it is still not clear why these 14 books were taken off the Bible. It is left to us to think if there is something darker behind their taking off, and what they exactly tried to hide away with the removal of these 14 books. However, when something is being removed from the direct site, it is not expected that people would try to look closely at the reasons, but when they do, they find out more that they expected.

Orthodox Christians follow the Older version/canon of the Jewish Scriptures(OT) which was in Greek.

While Protestants follow the Masoretic Hebrew Text which was a new canon or version invented by the Jews in 7th Century Ad (a new version of Old Testament 7 centuries After Christ!).

Around 5 centuries before Christ, The Greeks colonised the Holy land and Egypt. They stayed for hundreds of years bringing hellenistic influence to West Asia.
Greek became the official language and the language of the rulers.

So Jewish scholars, philosophers etc switched to Greek from Hebrew, just like we deal more in English than in Malayalam these days.

So the Scripture that was written down in the last 400 years Before Christ were all in Greek.

The Greek Old Testament (Septuagint) is the worlds oldest surviving version of the OT}