Tunnel of Eupalinos Pythagoreio, Samos Island, North Aegean Islands


The Tunnel of Eupalinos or Eupalinian aqueduct is a tunnel of 1,036 m (3,399 ft) length in Samos, Greece, built in the 6th century BC to serve as an aqueduct. The tunnel is the second known tunnel in history which was excavated from both ends (Ancient Greek: αμφίστομον, amphistomon, “having two openings”), and the first with a geometry-based approach in doing so.

In the sixth century BC, Samos was ruled by the famous tyrant Polycrates.

During his reign, two groups working under the direction of the engineer Eupalinos from Megara dug a tunnel through Mount Kastro to build an aqueduct to supply the ancient capital of Samos (today called Pythagoreion) with fresh water. This was of utmost defensive importance, as the aqueduct ran underground it was not easily found by an enemy who could otherwise cut off the water supply.

The Eupalinian aqueduct was used for a thousand years, as proved from archaeological findings. It was rediscovered in 1882-1884 and today is open to visitors.

The tunnel took water from an inland spring, which was roofed over and thus concealed from enemies. A buried channel, with periodic inspection shafts, winds along the hillside to the northern tunnel mouth. A similar hidden channel, buried just below the surface of the ground, leads from the southern exit eastwards to the town of Pythagoreion.

In the mountain itself, the water used to flow in pipes in a separate channel several metres below the human access channel, connected to it by shafts or by a trench. 

The southern half of the tunnel was dug to a larger dimensions than the northern half, which in places is only just wide enough for one person to squeeze through, and has a pointed roof of stone slabs to prevent rockfalls. The southern half, by contrast, benefits from being dug through a stabler rock stratum.

The two headings meet at a dogs-leg, a technique which was used to avoid the two tunnels missing each other, as explained in the paragraph “Surveying techniques”.


Map of Eupalinos Tunnel

2,500 years old luxurious Greek Palace uncovered by archaeologists in Ancient Poseidonia


SALERNO, Italy – The discovery of a monumental building and priceless ceramics imported from Greece in excavations at Poseidonia shows for the first time how rich its Greek founders were when establishing the city in Italy in the 6th century B.C.E., Haaretz reports.

The founders hailed from Sybaris, near the gulf of Taranto. The quantity of Attic red-figure pottery and other luxuries attest to fabulous wealth the city’s Greek inhabitants made, apparently from pilgrims coming to worship at its temples.


Paestum (Poseidonia), Italy. Photo: Parco Archeologico di Paestum

The block-built structure, which could be a palace or simply a very rich house, seems to date to the same decades in which the temples and the famous “Tomb of the Diver” were built in the town, excavation leader Dr. Gabriel Zuchtrigel told Haaretz.

Indeed, Poseidonia, also called Paestum, is perhaps best known for its splendid, well-preserved Doric-style temples seen in the classic 1963 Ray Harryhausen movie “Jason and the Argonauts,” where the Greek hero, played by Todd Armstrong, liberates the blind soothsayer Phineas from the tormenting Harpies.

Back then, 2,500 years ago, Poseidonia was one of the most important sanctuaries in Magna Graecia (today’s southern Italy). 

The Temple of Athena, dating to the 6th century B.C.E. and the Temple of Poseidon, dating to 460 B.C.E., were major attractions for pilgrims and an important source of employment for the city’s inhabitants.

The town gradually grew between these two sanctuaries, but until recently visitors could for the most part only observe the Roman town that started to spring up in the mid 3rd century B.C.E.


Now the archaeologists are opening up a window into the life of the city at the time when the magnificent temples were built, somewhere around the 6th century B.C.E.



“The aim of the excavations is to gain new data on the inhabitants’ every-day life, living environment, and the economy of the city at the time when the Greeks built the Doric temples,” Zuchtrigel explains to Haaretz, adding, “The quantity and quality of data on the pre-Roman houses, from the same period as the temples, is unexpected.”


Source: haaretz.com

Photo Source: Wikimedia Commons Copyright: Norbert Nagel License: CC-BY-SA

Battle of Kalamata took place on 23 March 1821

The Battle of Kalamata took place on 23 March 1821 between the Greek irregular revolutionary forces and the Ottoman forces of the city. It was one of the first events of the Greek War of Independence. The result was the capture of the city by the Greeks. Kalamata became the first city to be liberated.

The Battle of Kalamata March 23, 1821, the first major battle in the Hellenic War of Independence.-

Congratulations to family and friends today in Kalamata on the celebration of the capture of Kalamata from the Ottomans and the first major battle in the Hellenic Revolution of 1821. 

In the Church of the Holy Apostles liturgy in Kalamata on this day on March 23, 1821 the Hellenic forces celebrating the victory and it was where the Hellenic Revolution was declared. 


Church of the Holy Apostles in Kalamata.

Prior to the battle on March 17, 1821 the Maniates in Tsimova (now Areopoli) had declared war on the Ottomans and with a force of about 2000 under Petros Mavromichalis advanced against Kalamata.

They united with Kolokotronis, Nikitaras and Papaflessas among others to march from Mani. 

The Katsos (then Katzos) Clan members then klepfts were among the combatants in the battle and descended from Nihori/Neohori with then Kapetan (later General) Panayiotis Kefalas of Dyrahhi from the Northern Taygetos Mountains with other “Sampasiotes” as they were known then (now Falaisia in Arcadia). 

They had assembled and mustered in the hill of Ayia Anna before the assault on Kalamata and its Kastro/Castle. 

This included Katzos/Katsos brothers Yiannakis (who later died of wounds sustained in the modern “Battle of the 300” at Maniaki in 1825 and where Papaflessas and General Kefalas died), Athanasios (“Katsothanasis”) and Hlias (later in life “Kalogeros Ionas”) Katzos. 

Kalamata was captured two days before the Hellenic Revolution theoretically “started”.

What had taken place in Kalamata was a result of Papaflessas’ angry words and prophecy after the Hellenic civil leaders and members of the senior clergy assembled on January 26, 1821 at the critical meeting in Vostitsa (now Aigion) to discuss the revolution start which had been discussed to be March 25 to coincide with the Orthodox commemoration day of the Annunciation of the Theotokos. 

At that meeting (and before) the statement was made by Papaflessas and other Filiki Etairia members that the Russians were going to support the revolution and send forces to which the Hellenic leaders and senior clergy feeling nervous about starting the revolution voted to send emissaries to Russia to verify the Russians “were” coming before the revolution was declared.

Angered (and almost arrested) Papaflessas shouted at the meeting “Give me the Sampasiotes (current Falasia in Arcadia) , the Pisohorites (the Laconian highlanders of the Epanou Riza/now Pellana) and a thousand Maniates and I will start the revolution myself.” 

Basically that’s what happened with the revolution starting as a people’s uprising with early outbreaks in Ilia and the Kalavrita prior to the Battle of Kalamata. 

In terms of the raising of the banner on March 25th by Metropolitan Germanos at the Monastery of Ayia Lavra to start the revolution that never actually happened.

Νίκος Καζαντζάκης: ο πιο μεταφρασμένος Έλληνας συγγραφέας που αφορίστηκε


Νίκος Καζαντζάκης: ο πιο μεταφρασμένος Έλληνας συγγραφέας που αφορίστηκε

Ο Νίκος Καζαντζάκης γεννήθηκε στο Ηράκλειο της Κρήτης στις 18 Φεβρουαρίου/3 Μαρτίου του 1883, εποχή κατά την οποία το νησί αποτελούσε ακόμα τμήμα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Ήταν γιος του καταγόμενου από το χωριό Βαρβάροι (σημερινή Μυρτιά, όπου βρίσκεται και το Μουσείο Καζαντζάκη) εμπόρου γεωργικών προϊόντων και κρασιού, Μιχάλη Καζαντζάκη (1856–1932) και της Μαρίας Χριστοδουλάκη (1862–1932) με καταγωγή από το χωριό Ασυρώτοι, το σημερινό Κρυονέρι του Δήμου Κουλούκωνα στο νομό Ρεθύμνου. 

Είχε δύο αδελφές, την Αναστασία (1884) και την Ελένη (1887), και έναν αδελφό, τον Γιώργο (1890), που πέθανε σε βρεφική ηλικία. Στο Ηράκλειο έλαβε τη στοιχειώδη μόρφωση κι έπειτα το 1897 γράφτηκε στη Γαλλική Εμπορική Σχολή του Τίμιου Σταυρού στη Νάξο, όπου διδάχθηκε τη γαλλική και την ιταλική γλώσσα και ήρθε σε μία πρώτη επαφή με τον δυτικό πολιτισμό. Το 1899 επέστρεψε στο Ηράκλειο και ολοκλήρωσε τις γυμνασιακές σπουδές του.

Σε μία σχολική παράσταση έπαιξε τον ρόλο του Κρέοντα στην τραγωδία του Σοφοκλή, Οιδίπους Τύραννος.

Το 1902 μετακόμισε στην Αθήνα για πανεπιστημιακές σπουδές. Φοίτησε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και το 1906 πήρε το δίπλωμα του διδάκτορα της Νομικής με άριστα. 

Στο πτυχίο του Νίκου Καζαντζάκη φαίνεται και η υπογραφή του Κωστή Παλαμά, ο οποίος ήταν γραμματέας στο πανεπιστήμιο, θέση μία και μοναδική τότε.

Το 1906 πρωτοεμφανίστηκε στα ελληνικά γράμματα με το μυθιστόρημα Όφις και Κρίνο (με το ψευδώνυμο Κάρμα Νιρβαμή), για να ακολουθήσουν την ίδια χρονιά το δοκίμιο Η Αρρώστια του Αιώνος και έπειτα το θεατρικό έργο Ξημερώνει. 

Το τελευταίο το υπέβαλε στον Παντελίδειο Δραματικό Αγώνα και επαινέθηκε, δίχως όμως ούτε αυτό ούτε κανένα άλλο εκείνη τη χρονιά να βραβευθεί. Την επόμενη χρονιά ο Καζαντζάκης υπέβαλε ανεπιτυχώς και αυτή τη φορά δύο ακόμη θεατρικά του έργα στον ίδιο διαγωνισμό, το Έως πότε;, το οποίο επαινέθηκε, και το Φασγά, ενώ έγραψε και ένα δεύτερο μυθιστόρημα, τις Σπασμένες Ψυχές. 

Ακολούθησαν δύο ακόμη θεατρικά έργα, Κωμωδία, τραγωδία μονόπρακτη και Η Θυσία, το οποίο δημοσιεύθηκε αργότερα με τον τίτλο Ο Πρωτομάστορας. Το τελευταίο υποβλήθηκε το 1910 στον Λασσάνειο Δραματικό Αγώνα και κέρδισε το πρώτο βραβείο, ενώ διασκευάστηκε και σε λιμπρέτο από τον Μανώλη Καλομοίρη ο οποίος το μελοποίησε σε όπερα.

Παράλληλα αρθρογραφούσε σε διάφορες εφημερίδες και περιοδικά υπό τα ψευδώνυμα Ακρίτας, Κάρμα Νιρβαμή και Πέτρος Ψηλορείτης, ενώ το 1907 ξεκίνησε μεταπτυχιακές σπουδές στο Παρίσι. Σημαντική επίδραση στον Καζαντζάκη είχαν οι διαλέξεις του Ανρί Μπεργκσόν, τις οποίες παρακολουθούσε και τον οποίο παρουσίασε στην Αθήνα με ένα δοκίμιό του το 1912, H. Bergson. Το 1909 επέστρεψε στην Ελλάδα και εξέδωσε στο Ηράκλειο τη διατριβή του επί υφηγεσία Ο Φρειδερίκος Νίτσε εν τη Φιλοσοφία του Δικαίου και της Πολιτείας. Το 1910 εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Αθήνα και το 1911 παντρεύτηκε τη Γαλάτεια Αλεξίου, στην εκκλησία του Αγίου Κωνσταντίνου, στο νεκροταφείο Ηρακλείου, κι αυτό γιατί φοβόταν τον πατέρα του, που δεν ήθελε για νύφη τη Γαλάτεια.

«Δεν ελπίζω τίποτα, δε φοβάμαι τίποτα, είμαι λέφτερος»: είναι η φράση που ο Νίκος Καζαντζάκης ζήτησε να τον συνοδεύει για πάντα. Μια φράση που οι Έλληνες αγαπούν να επαναλαμβάνουν, ως στοιχείο ταυτότητας και φιλοσοφίας ζωής. Κυρίως στις οριακές στιγμές – όπως τώρα…
Η είδηση για το θάνατο του Νίκου Καζαντζάκη διαδόθηκε μέσα σε λίγες ώρες σε όλη τη χώρα το βράδυ της 26ης Οκτωβρίου του 1957– γεγονός θαυμαστό αν αναλογιστεί κανείς τα διαθέσιμα μέσα επικοινωνίας ήταν ελάχιστα. Όμως ο Νίκος Καζαντζάκης, αιρετικός και ποιητής, βαθιά Έλληνας και γνήσιος κοσμοπολίτης, υπήρξε ένα πρότυπο ιδιαίτερο για κάθε Έλληνα.

Πρότυπο Κρητικής ανδρείας και αδούλωτης ψυχής, όσο και αν ενόχλησε ή εξόργισε με το έργο και τις απόψεις του. Χαρακτηρίστηκε ταυτόχρονα αναρχικός, εθνικιστής και κομμουνιστής, άθεος και θρησκόληπτος, μισογύνης και σωβινιστής. Αφορίστηκε και δοξάστηκε. Ο «Καπετάν Μιχάλης» και κυρίως ο «Τελευταίος Πειρασμός» του εξόργισε της εκκλησία. Τι κι αν έγραφε στο «Φτωχούλη του Θεού»: «Είπα στη μυγδαλιά, αδελφή, μίλησέ μου για το Θεό. Κι η μυγδαλιά άνθισε.»

Ο Ζορμπάς του έγινε συνώνυμο του Έλληνα παγκοσμίως. Ακόμη και σήμερα στο εξωτερικό κυριαρχεί η εικόνα του «έξω καρδιά» καλοπερασάκια ξέγνοιαστου Έλληνα. Ο «Τελευταίος Πειρασμός» ενέπνευσε τον Σκορτσέζε να δημιουργήσει ένα φιλμ που έδειξε πως ο Καζαντζάκης μπορεί ακόμα να προκαλέσει πάθη Δέχθηκαν να του δώσουν συνεντεύξεις ο Μουσολίνι, ο Φράνκο, ο Ριβέρα, αρθρογραφούσε στην Πράβντα. 

Μετάφρασε τη Θεία Κωμωδία Δάντη μέσα σε 45 μέρες, αλλά και ολόκληρη την Ιλιάδα μαζί με τον Ι. Θ. Κακριδή. Κατά την Οκτωβριανή Επανάσταση δούλεψε για τον επαναπατρισμό δεκάδων χιλιάδων Ελλήνων του Καυκάσου, ενώ προτάθηκε τρεις φορές για Νόμπελ Λογοτεχνίας. Όρισε τη νέα ελληνική φιλοσοφία στην Ασκητική του:: «Δε ζυγιάζω, δε μετρώ, δε βολεύομαι! Ακολουθώ το βαθύ μου χτυποκάρδι».

Φίλμ ντοκουμέντο. Η κηδεία του Καζαντζάκη.

Υπήρξε ένας θρύλος και ο θάνατός του συγκλόνισε τη χώρα. Πέθανε στις 10.20 το βράδυ της 26ης Οκτωβρίου του 1957, σε κλινική στο Φράινμπουργκ της Γερμανίας. Είχε μόλις επιστρέψει από την Κίνα, ταλαιπωρημένος από μία γρίπη που επιδείνωσε την κακή του κατάσταση: ήταν ήδη 8 χρόνια άρρωστος με λευχαιμία. Στην Ελλάδα από τη στιγμή που έγινε γνωστός ο θάνατός του, άρχισαν να περίμενουν να μεταφερθεί η σορός τους για να τιμηθεί όπως του αξίζει, όμως η Εκκλησία έχει αντίθετη άποψη. Η γυναίκα του Ελένη ζητά να εκτεθεί σε λαϊκό προσκύνημα στην Αθήνα μέχρι να μεταφερθεί στο Ηράκλειο της Κρήτης για την κηδεία (εκεί επιθυμούσε να ταφεί ο ίδιος).

Το σώμα του φτάνει στο στρατιωτικό αεροδρόμιο στην Ελευσίνα στις 3 Νοεμβρίου. Ο Ωνάσης είχε προσφερθεί να διαθέσει αεροσκάφος της Ολυμπιακής για τη μεταφορά, όμως δεν ήταν τελικά εφικτό. Καθώς γίνεται η μεταφορά στην Αθήνα, ο αρχιεπίσκοπος Αθηνών Θεόκλητος αρνείται το αίτημα της οικογένειας. Η σορός μένει σε ένα παρεκκλήσι στο κοιμητήριο του Α΄Νεκροταφείου, ενώ ο Γιώργος Παπανδρέου που ήταν φίλος του Καζαντζάκης προσπαθεί να μεταπείσει την κεφαλή της εκκλησίας. Αποτυχαίνει. Ταυτόχρονα ο Κωνσταντίνος Καραμανλής έχει δώσει εντολή να γίνει δημοσία δαπάνη η κηδεία.


Ο Υπουργός Παιδείας Αχιλλέας Γεροκωστόπουλος συνοδεύει τη σορό μαζί με έναν ιερέα, τον Κρητικό Σταύρο Καρπαθιωτάκη που αργότερα θα υποστεί κυρώσεις από την εκκλησία. Το απόγευμα της 4ης Νοεμβρίου φτάνει η σορός στο Ηράκλειο, για να την υποδεχθούν περισσότερα από 700 άτομα στο αεροδρόμιο της πόλης. Οι βρακοφόροι της Κρήτης φρουρούν τη σορό μέχρι την επόμενη μέρα της κηδείας και του ενταφιασμού στο Ενετικό Προμαχώνα Μαρτινέγκρο. Ο τάφος του μέχρι σήμερα αποτελεί ένα από τα πλέον επισκέψιμα σημεία της Κρήτης. Εκεί αύριο Σάββατο 27 Οκτωβρίου στις 11 το πρωί θα τελεστεί μνημόσυνο για την επέτειο του θανάτου του.

Ταινίες – διασκευές έργων του Επεξεργασία

1957: «Εκείνος που έπρεπε να πεθάνει» ή «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται» γαλλικής παραγωγής, σκηνοθ. Ζυλ Ντασέν βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα [67]

1964: «Αλέξης Ζορμπάς», ελληνοβρετανικής παραγωγής σε σκηνοθεσία Μιχάλη Κακογιάννη, βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα

1973: «Δίαυλος Υ», μικρού μήκους ταινία βασισμένη στην «Ασκητική», σε σκηνοθεσία Διονύση Μαλούχου

1988: «Ο τελευταίος πειρασμός» αμερικάνικης παραγωγής σε σκηνοθεσία Μάρτιν Σκορσέζε και πάλι από το ομώνυμο μυθιστόρημα.

Ντοκυμαντέρ Επεξεργασία

1987: «Ιερά Μονή Σινά» σε σκηνοθεσία Γιώργου Ζερβουλάκου, βασισμένο στο ταξιδιωτικό βιβλίο του Καζαντζάκη

2016: «33.333: Η Οδύσσεια του Νίκου Καζαντζάκη», ντοκυμαντέρ ελληνικής παραγωγής σε σκηνοθεσία Μένιου Καραγιάννη – για το ομώνυμο βιβλίο και την περιπέτεια της γραφής του.

Τηλεόραση Επεξεργασία

1975: «Christophe Colomb», γαλλική τηλεταινία σε σκηνοθεσία Pierre Cavasillas [68]

1975-1976: «Ο Χριστός Ξανασταυρώνεται», σε σκηνοθεσία Βασίλη Γεωργιάδη

Σενάρια Επεξεργασία

Στο αρχείο του συγγραφέα έχουν βρεθεί σενάρια για τον κινηματογράφο, τα οποία όμως παραμένουν – μέχρι στιγμής – αδημοσίευτα: «γιατί έχουν πολλά προβλήματα και όχι μόνο υφολογικά. Είναι και τεχνικά τα προβλήματα. Κάποια από αυτά είναι κακογραμμένα. Έχει δημοσιευθεί ο «Δον Κιχώτης» και η «Έκλειψη ηλίου». Στόχος μας είναι κάποια στιγμή να δημιουργήσουμε μια ομάδα επιστημόνων, να τα μεταγράψουμε, γιατί όλα αυτά βρίσκονται και φυλάσσονται στο μουσείο Καζαντζάκη, να τα μεταγράψουμε, να τα τεκμηριώσουμε και να τα σχολιάσουμε προκειμένου να τα δώσουμε στο αναγνωστικό κοινό.», όπως διευκρινίζει ο Νίκος Μαθιουδάκης, επιστημονικός σύμβουλος των εκδόσεων Καζαντζάκη. [69]

Ενδεικτικά, αναφέρονται οι εξής τίτλοι:
Το Κόκκινο Μαντίλι

Άγιος Παχώμιος και Σία

Μουχαμέτης

Μια Έκλειψη Ηλίου

Λένιν

Βούδας

Δον Κιχώτης

Δεκαήμερο

Αιώνια Ελλάδα (σχέδιο σεναρίου)

%d bloggers like this: