Goddess statue discovered underwater dating back 2,700 years in Physkos


Archaeologists have uncovered a rare ceramic statue of a Cypriot goddess dating back 2,700 years underwater in Turkey’s Mediterranean resort town of Physkos on Saturday.

The 60-cm statue was found at a depth of 43 meters beneath the surface by a group of archaeologists from the Dokuz Eylül University who are conducting a research in a shipwreck discovered in November. 

The team has unearthed only the bottom half of the statue, however, further efforts are underway to find the remaining part, said Professor A. Harun Özdaş, who leads the research team.

“We estimate that the second part of the statue of the goddess is in the same location, the original length of the statue should be about 120 centimeters,” Özdaş said.

Cyprus: Searching for the dead – BBC News

The 1974 war that divided Cyprus left thousands dead – and 2000 more missing. 

For years a small but dedicated team has scoured the countryside to find their bodies – and return them to their family. 

The BBC Turkish Service’s Selin Girit joined them as they searched for another mass grave.

57 σπάνιες φωτογραφίες του National Geographic από την Κύπρο του 1928


Κατά καιρούς διάφορες ιστοσελίδες, δημοσιεύουν μεμονωμένες φωτογραφίες προσώπων και τοπίων, από το αφιέρωμα που είχε κάνει το 1928 το περιοδικό National Geographic magazine στην Κύπρο.

Μια εξαιρετικά σπάνια έκδοση, την οποία λίγοι έχουν σήμερα στην κατοχή τους και είναι δύσκολο να βρεις κάπου μαζεμένο ολόκληρο το φωτογραφικό αφιέρωμα.

Τον Ιούλιο του 1928 το διάσημο περιοδικό, ταξίδεψε στην Κύπρο για να γνωρίσει από κοντά και έπειτα να κάνει γνωστό στον υπόλοιπο κόσμο, το νησί που σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία γεννήθηκε η θεά της ομορφιάς Αφροδίτη.

Με τον γενικό τίτλο «Unspoiled Cyprus» (παρθένα Κύπρος), ο φωτογράφος ταξίδεψε κυριολεκτικά σε όλη την Κύπρο, «εγκλωβίζοντας» στον φακό του τη δύσκολη καθημερινότητα, την βιοπάλη, την μετάβαση στη σύγχρονη εποχή, τα ιστορικά και τα αρχαία μνημεία και τον κόσμο, τον απλό καθημερινό κόσμο που αμήχανα και αθώα κοίταζε –ίσως για πρώτη φορά- τον φωτογραφικό φακό και υπάκουε στις οδηγίες του φωτογράφου.

Η ομάδα της CITY, έπειτα από αρκετή έρευνα για την εν λόγω έκδοση, κατάφερε να βρει στο διαδίκτυο μαζεμένο, αρκετό από το υλικό του National Geographic Magazine – Unspoiled Cyprus, από τον Ολλανδό καλλιτέχνη-φωτογράφο Jan Willemsen, εγγονό του φωτογράφου Willem Jan Willemsen, ο οποίος ήταν αυτός που πραγματοποίησε την φωτογράφιση το 1928.

57 έγχρωμες και μαυρόασπρες φωτογραφίες πλημμυρισμένες από τη Κύπρο και τους ανθρώπους της.

Έτσι ήταν ο Τάφος Του Χριστού και ο βράχος του Γολγοθά το 33 μ.Χ.

Η αρχική μορφή του Τάφου του Χριστού και του βράχου του Γολγοθά το έτος 33 μ.Χ.
Χάρη Σκαρλακίδη, «Άγιον Φως – Το θαύμα του Φωτός της Αναστάσεως στον Τάφο του Χριστού».

Το 1960, οι τρεις κοινότητες που έχουν δικαιώματα στον Ναό της Αναστάσεως στην Ιερουσαλήμ – Έλληνες, Ρωμαιοκαθολικοί και Αρμένιοι – ξεκίνησαν ένα ευρύ πρόγραμμα ανασκαφών σε περισσότερες από δέκα τοποθεσίες εντός του ναού, το οποίο διήρκεσε περισσότερο από τρεις δεκαετίες. Τα ευρήματα αποκάλυψαν ότι ο Γολγοθάς και ο Τάφος του Χριστού αποτελούσαν μέρος ενός αρχαίου λατομείου που είχε διαστάσεις περίπου 200 επί 150 μέτρα. Τα κεραμικά αγγεία που βρέθηκαν στις ανασκαφές φανέρωσαν ότι η χρήση του λατομείου είχε αρχίσει ήδη από τον 7ο π.Χ. αιώνα.

Τοπογραφικό διάγραμμα που αποτυπώνει τη μορφολογία του βραχώδους εδάφους του λατομείου που βρίσκεται κάτω από τον Ναό της Αναστάσεως.

ΕΚΤΑΚΤΟ: Στρατιωτική κινητοποίηση και στην Αλβανία – Στέλνει δυνάμεις στα σύνορα με Κόσοβο – Καταγγέλλουν τη Ρωσία οι Αλβανοί, “Θέλει ένωση Σερβίας-Κοσόβου” 

Πρωτοφανείς εικόνες Παγκοσμίου Πολέμου κάνουν το γύρο του κόσμου – Δείτε φωτογραφίες και βίντεο 

Ράπισμα Τραμπ σε Βερολίνο: «Εάν θέλετε να πουλάτε αυτοκίνητα στις ΗΠΑ θα φτιάξετε εργοστάσια εδώ όχι στο Μεξικό» 

Σερβική εκδίκηση: Ο φόβος και ο τρόμος των Αλβανών UCKάδων, ο περιβόητος Σέρβος ”Αρκάν”, βγαίνει για “κυνήγι” στο Κόσοβο… 

Νέο κόμμα σχεδιάζει να ιδρύσει η Ραχήλ Μακρή

Το διάγραμμα συνετάχθη από τους αρχαιολόγους Shimon Gibson και Joan Ε. Taylor, οι οποίοι συνδύασαν όλα τα γνωστά δεδομένα και τα ευρήματα των ανασκαφών. Η μορφολογία του λατομείου της εποχής του Χριστού βρίσκεται πολύ κοντά σε αυτή την αποτύπωση. Βλ. S. Gibson & J. Taylor, Beneath the Church of the Holy Sepulchre, Λονδίνο 1994.

Η χαμηλότερη περιοχή του αρχαίου λατομείου κατά τη διάρκεια της ανασκαφικής έρευνας που διεξήχθη από τον αρχαιολόγο Virgilio Corbo.

Είναι εμφανή τα ίχνη από τα εργαλεία των αρχαίων λατόμων. Σε αυτό το μέρος – που βρίσκεται 14,50 μέτρα χαμηλότερα από τη σημερινή κορυφή του Γολγοθά – βρέθηκε ο Τίμιος Σταυρός το έτος 326 μ.Χ.

Χάρτης της Ιερουσαλήμ της εποχής του Χριστού.

Διακρίνουμε τις θέσεις του Παναγίου Τάφου και του Γολγοθά μέσα στο αρχαίο λατομείο. Με τη διακεκομμένη γραμμή εικονίζεται η διαδρομή που ακολούθησε ο Ιησούς από τον τόπο της σύλληψής του προς την οικία του Καϊάφα, και ακολούθως προς το Πραιτώριο και τον Γολγοθά (σχέδιο χάρτη Χ. Σκαρλακίδης).

Τον 1ο π.Χ. αιώνα το αρχαίο λατομείο εγκαταλήφθηκε και μετατράπηκε σε περιοχή με οικογενειακούς τάφους και καλλιεργήσιμους κήπους. Ο Τάφος του Χριστού βρισκόταν μέσα στον οικογενειακό κήπο-οπωρώνα του Ιωσήφ της Αριμαθαίας, στο βορειοδυτικό μέρος του πρώην λατομείου.

Ο γράφων, χρησιμοποιώντας το τοπογραφικό διάγραμμα των αρχαιολόγω Gibson και Taylor, καθώς και πλήθος άλλων αρχαιολογικών και ιστορικών δεδομένων, πραγματοποίησε μια σειρά αναπαραστάσεων του τόπου της σταύρωσης και της ταφής του Χριστού, όπως αυτός φαινόταν το έτος 33 μ.Χ. Σε όλες τις αναπαραστάσεις, οι τοποθεσίες του Γολγοθά και του Τάφου του Χριστού – οι αποστάσεις μεταξύ τους, τα μεγέθη, τα υψόμετρα και οι προσανατολισμοί – διέπονται από πραγματικές τιμές και από μέγιστη τοπογραφική ακρίβεια.

Ο Γολγοθάς δεν ήταν ένας φυσικός χωμάτινος λόφος, αλλά ένα βραχώδες ύψωμα – ένας κάθετα κομμένος βράχος που σχηματίστηκε από τις εργασίες λατόμησης. Το μέγιστο βάθος της εκσκαφής στην ανατολική πλευρά του βράχου ξεπερνάει τα 11 μέτρα.

Σύμφωνα με τον Ισραηλινό αρχαιολόγο Shlomo Margalit, «η ανατολική πλευρά του Γολγοθά είχε μετατραπεί σε τόπο λατρείας από τους πρώτους χριστιανούς αμέσως μετά την Ανάσταση του Ιησού». Την άποψη αυτή είχε τεκμηριώσει αρχικά ο Ιταλός καθηγητής Emmanuele Testa – θέση που τελικά επιβεβαιώθηκε από τον Ισπανό αρχαιολόγο Fernandez Diez, βάσει των ευρημάτων της διπλής σπηλιάς στην ανατολική πλευρά του βράχου.

Η ανατολική πλευρά του βράχου του Γολγοθά (ύψους 11,20 μ.) μέσα στους κήπους-οπωρώνες του αρχαίου λατομείου (αναπαράσταση Χ. Σκαρλακίδης)
Στο βάθος, στο σημείο Α, βρίσκεται ο Τάφος του Χριστού, σε απόσταση 45 μέτρων από το σημείο της Σταύρωσης (σημείο Β). Στο σημείο Γ βρίσκεται η διπλή σπηλιά που ανακαλύφθηκε στην ανασκαφή του 1977, η οποία σύμφωνα με τον Ισπανό αρχαιολόγο Fernandez Diez είχε μετατραπεί σε τόπο λατρείας του Χριστού κατά τον 1ο αιώνα. O τόπος της Σταύρωσης ήταν οριοθετημένος με έναν πέτρινο περίβολο, τον οποίο αποδώσαμε υποθετικά με διαστάσεις 16 Χ 8 μέτρα. Οι κάτοικοι της πόλης έβλεπαν τον Εσταυρωμένο από απόσταση, ευρισκόμενοι περιμετρικά του λατομείου. Οι γνωστοί του Ιησού, όπως γράφει ο ευαγγελιστής Λουκάς, «εστέκοντο και έβλεπαν από μακρυά» (Λουκάς 23, 49).

Ο βράχος του Γολγοθά την εποχή του Χριστού μέσα στους κήπους-οπωρώνες του αρχαίου λατομείου (κοιτάζουμε ανατολικά)
Πάνω στον βράχο διακρίνεται η σεισμική ρωγμή, η οποία διασώζεται μέχρι και σήμερα. Στο βάθος διακρίνονται τα τείχη της Ιερουσαλήμ και ο Ναός. Στο κάτω μέρος της εικόνας έχουμε σχηματίσει μία κατακόρυφη τομή της δυτικής πλευράς του λατομείου, στην οποία αποτυπώνεται ο Τάφος του Χριστού σε τομή, στην πραγματική του θέση. Στην κάτω εικόνα βλέπουμε σε μεγέθυνση την τομή του Τάφου (ύψους 1,90 μ.), κοιτάζοντας ανατολικά, προς την είσοδο του σφραγισμένου μνήματος (αναπαραστάσεις Χ. Σκαρλακίδης).

Η είσοδος του Τάφου του Χριστού μέσα στον οικογενειακό κήπο-οπωρώνα του Ιωσήφ της Αριμαθαίας. Η διαδρομή προς τον Τάφο είχε κλίση ανηφορική (αναπαραστάση Χ. Σκαρλακίδης)

Ο βράχος του Γολγοθά όπως φαινόταν μέσα από τον Τάφο του Χριστού
Στο βάθος διακρίνεται ένα μικρό μέρος από τα τείχη της Ιερουσαλήμ. Ο Εσταυρωμένος είχε το πρόσωπό του στραμμένο προς τον Τάφο του – προς τη δύση του Ηλίου. Αν βάζαμε έναν τίτλο στην εικόνα, αυτός θα ήταν: «Η Σταύρωση μέσα από την Ανάσταση». Η Σταύρωση και η Ανάσταση του Χριστού είναι δύο γεγονότα αδιαίρετα και αδιαχώριστα, καθώς συνιστούν την έναρξη και την αυλαία του ίδιου έργου: του έργου της σωτηρίας και της απολύτρωσης του ανθρωπίνου γένους.

Το άρθρο και οι εικόνες προέρχονται από το βιβλίο του Χάρη Σκαρλακίδη, «Άγιον Φως – Το θαύμα του Φωτός της Αναστάσεως στον Τάφο του Χριστού».

Source: pentapostagma.gr

Oldest Greek passes away at the age of 112!


The oldest Greek passed away at the age of 112. His name was Theodoros Masouras and he was farmer from profession. His hobby was writing poetry.

He was from a village in Ileia, Western Peloponesse and had moved to Achaia years ago.

During his long life he witnessed the most important events of the modern Greek history, both the World War I and II.

He was a widower and struggled to raise his five children alone.

He was careful with his diet and had no serious health problems until 2015. During the last year of his life he was bed-ridden. However, he kept writing poems.

He had eight brothers, the majority of them died at the age between 90 and 104.

Source: PatrasTV

Recovering hidden texts at the world’s oldest monastery Saint Catherine’s

At the world’s oldest monastery St Catherine’s, new technology is making long-lost manuscripts available to anyone with an Internet connection.


St. Catherine’s Monastery was built at the foot of Mt. Sinai in the 6th century on the orders of the Byzantine emperor Justinian. Over time it became an important destination for Christian pilgrims. Monks have lived within its walls ever since, and still welcome travelers. 

Sometime in the eighth century, a monk at St. Catherine’s Monastery in Egypt’s Sinai Peninsula was preparing to transcribe a book of the Bible in Arabic and needed fresh parchment. New parchment was an expensive commodity at the time and was difficult to obtain, especially for a humble monk copyist living in a remote desert monastery. Luckily for him, the venerable religious community had a massive library that included books that were no longer in use. These manuscripts, some written in extinct languages, or thought to be unimportant, were valued only for their potential as sources of recycled parchment. No one in the monastery would have thought twice, for instance, when, while searching for writing material, the monk plucked out of the collection an ancient Greek text that had gone unread for a generation or more. None of his brothers would have batted an eye as he used a knife to carefully scrape away the centuries-old ink. Soon, the words were gone and the parchment was ready for the monk’s fresh transcription of Bible verses. Today, erasing an ancient text seems an incalculable loss, but to the eighth-century scribe, it was an act of devotion and even a measure of progress—an obsolete text was gone, and a holy manuscript that would enrich countless spiritual lives was left in its place.

 

The Sinai Palimpsest Project’s spectral imaging system is equipped with a high-resolution camera and a custom cradle that holds manuscripts as they are subjected to four separate imaging techniques. 

The original words on this reused text, or palimpsest, have been lost for over a thousand years. But now with the help of modern multispectral imaging technology, a team of scientists and scholars is able to peer through the manuscript’s visible ink and read the long-vanished text below. The library at St. Catherine’s contains well over a hundred such palimpsests, each one offering vivid new glimpses of the early Christian era. Later this year, after a large number of the palimpsests have been studied and translated by specialists, the monastery will make them available online, meaning that texts that have gone unread for a millennia can be pored over by scholars and interested laypeople from all over the world. “These are cultural treasures that are important to our common history,” says Michael Phelps, executive director of the Early Manuscripts Electronic Library, which works with the UCLA Library to coordinate the project. “We’re helping recover lost communities that made important spiritual and literary contributions, and allowing their voices to speak again.”


A fragment of a reused parchment, or palimpsest, covered with medieval Greek writing (left) shows faint traces of a text lying beneath. Multispectral imaging of the parchment (right) shows that the erased text, in red, is 1 Corinthians, transcribed in the 5th century.

Tucked into a valley at the foot of Mt. Sinai, the fortified monastery of St. Catherine’s was built in the sixth century on the orders of the Byzantine emperor Justinian. Known officially as the Imperial Monastery of the God-Trodden Mount Sinai, St. Catherine’s is located on an especially holy site, where God was thought to have spoken to Moses through the burning bush. Archaeologist Peter Grossman of the German Archaeological Institute Cairo has conducted a survey of the site, and notes that thanks to its six-foot-thick granite walls that rise some 30 feet, the monastery was never destroyed, and so retains architecture from all phases of its development (including a small chapel that was converted into a mosque in the tenth century and is still used for special occasions). “St. Catherine’s is better preserved than other monasteries,” says Grossman. “Even the iron fittings of the doors in its walls and the original wooden gate of the main entrance are still in situ.” Over the centuries, the monastery attracted a steady stream of pilgrims who came to visit the holy sites around Mt. Sinai. They were welcomed and sheltered by a small community of monks who led lives of contemplation and prayer in the midst of the biblical landscape of the Sinai wilderness. Today, St. Catherine’s is the world’s oldest continually occupied monastery, and is home to around 25 Greek Orthodox monks, who observe rites that have continued uninterrupted within its walls for 15 centuries.

 

St. Catherine’s librarian Father Justin gingerly turns the page of a palimpsest undergoing multispectral imaging.



The monastery has a rich collection of icons and other religious objects, but it is most famous for its library, which, with more than 3,300 manuscripts, is second only to that of the Vatican in terms of the number of ancient texts it contains. While the Vatican library was assembled carefully over the centuries, St. Catherine’s collection is different, more eclectic. “The Sinai library differs from most libraries in that it grew organically to provide the monks with copies of the scriptures and books that would inspire and guide them in their dedication,” says Father Justin, who serves as the monastery’s librarian. Many of the monks and pilgrims who came to the monastery over the centuries left manuscripts as gifts, resulting in an especially idiosyncratic collection. In addition to important Christian texts, the library contains, for instance, one of the world’s earliest known copies of the Iliad.

Father Justin began a program of digitizing the monastery’s collection in the late 1990s. He knew, however, that he was unable to make a record of some of the most intriguing texts in the collection. Since the late nineteenth century, scholars had been aware that many of the works in the collection are palimpsests that conceal older texts (see “The Bible Hunters”). Over the years, scholars were able to read three of the palimpsests that were legible, but the vast majority remained invisible to the naked eye and went unstudied. In 1996, a Georgian scholar used ultraviolet light to read a Sinai palimpsest with an overtext in medieval Georgian. He found that the underlying text was written in Caucasian Albanian, and was the first example of a text written in this now-extinct language. It was an exciting discovery, but the process had drawbacks. “Prolonged use of ultraviolet light is a risk to both the eyesight of the scholar and the manuscript itself,” says Father Justin. The technique just wasn’t a practical way to read the library’s palimpsests.


Before multispectral imaging, writing on a medieval Arabic manuscript (top) concealed a full-page illustration of a medicinal herb (above) dating to the 5th century.

Father Justin learned of an ambitious scientific and scholarly effort under way from 1998 to 2008 to use multispectral imaging technologies to read the Archimedes Palimpsest, a tenth-century copy of the great Greek philosopher’s writings that had been overwritten by thirteenth-century Christian monks. He contacted the team decoding the Archimedes Palimpsest, and soon many of the scientists involved in the project agreed to again pool their resources to read the Sinai palimpsests. Organization of the project fell to Phelps and the Early Manuscripts Electronic Library, which uses digital technology to make ancient manuscripts available online to both scholars and the general public.

In 2011, the Sinai Palimpsest Project began imaging some of the 130 manuscripts in St. Catherine’s library that had been identified as palimpsests. Over the course of five years, the team visited the monastery 17 times. Before each session, University of Vienna medievalist Claudia Rapp, the project’s scholarly director, would consult with Father Justin, and together they would select important palimpsests suitable for multispectral imaging. The team would then subject each page to four state-of-the-art technologies. One method developed specifically for the project involves backlighting each page with multiple wavelengths that reveal where the ink of the undertext had eroded the parchment.

These images, once processed and viewed in combination, render long-lost words legible. The Sinai Palimpsest Project has now imaged some 6,900 pages, collecting an unprecedented amount of data on these formerly illegible or invisible manuscripts. “I call this process the archaeology of the page,” says Rapp. “Except as we dig we don’t destroy the layers that lie above, and we’re still able to make things visible that have been hidden for centuries.”

The effort is already giving the team new insight into the role St. Catherine’s played in the medieval world. While it is one of the world’s most famous Christian sites, scholars have an incomplete picture of it during this period. “The history of St. Catherine’s from the seventh to the eleventh centuries is little known,” says Rapp. “The palimpsests dating to this period give us a new picture of the role the monastery played in the Christian world.” The diversity of languages found in the palimpsests, a total of 10, show that pilgrims came to St. Catherine’s from all over the Middle East and Europe. In addition to more text in Caucasian Albanian, the team has discovered palimpsests in Ethiopic, Slavonic, Armenian, and, importantly, in Latin, some written in a style that was popular in Anglo-Saxon monasteries. “We were surprised by the number of Latin texts,” says Rapp. St. Catherine’s is an Orthodox monastery and was previously not thought to have had strong links to the Latin-speaking Catholic Christian world. But the palimpsests show that a number of pilgrims from Western Europe, perhaps from as far away as Britain, made the trek to the monastery and left behind manuscripts that were then recycled.

For Rapp, another significant discovery the project has made is that a number of palimpsests were written in a dialect of Aramaic known as Christian Palestinian Aramaic. This language vanished in the thirteenth century, and is poorly understood, largely because so few texts are known, making the discovery of these palimpsests especially exciting for scholars. “We have increased the number of known Christian Palestinian Aramaic texts by 30 percent,” says Rapp. “I have a colleague preparing a grammar of the language, and she’s very grateful she didn’t publish it before we found these palimpsests.”

The content of the palimpsests also offers a look at the diversity of manuscripts that were available to monks in the early medieval period. Some of the palimpsests contain biblical texts such as fifth- and sixth-century versions of Corinthians and the book of Numbers, but they also hold a number of secular works that monks could have consulted. The team has identified a variety of medical writings, including a treatise on medicinal plants, which contains a treatment for scorpion stings, the earliest surviving texts of Hippocratic medical works, and a previously unknown version of a list of medical terms.



A medieval document (top) in Syriac, a dialect of Aramaic, was written on top of a 9th-century Syriac translation (above, in black) of an ancient Greek medical text.

Those works hint at how the monks may have understood and treated illnesses, a very practical dimension of their lives, but the team has also found evidence that at least some monks could have relied on the library for pleasure reading. They have identified a palimpsest containing the illustrated version of a secular fictional work, the oldest known non-biblical illustrated manuscript, perhaps suggesting that monks may have not confined themselves to religious reading.

Soon one of the palimpsests may even allow the team an intimate glimpse of the monks’ spiritual lives. In it they have discovered musical notations, likely for a liturgical chant, which are still being studied. Once they are deciphered, the team may be able to recapture the sounds of one of the ancient chants that were such an integral part of religious services at the monastery.

 Twenty-three scholars are currently at work translating the palimpsests, but enough have been studied that it is now clear that St. Catherine’s library is the world’s richest source of Christian palimpsests. And the project has helped Father Justin and the monks of St. Catherine’s not just to recover lost history, but also to celebrate their faith. “The manuscripts are an inspiration to the monks who live here today,” says Father Justin, who finds the discovery of the Latin texts, in particular, very significant. “They show that there was travel and communication between East and West, at a time when scholars have presumed great isolation. This is an important example for our own times.”
 
Thus far the team has imaged 75 of the manuscripts previously identified as palimpsests. In the process, Rapp has newly identified at least 30 more palimpsests in the collection. She believes that still more of the books in St. Catherine’s library may have been written on reused parchment. There could be hundreds more palimpsests yet to be discovered, an invisible library that may hold as-yet-unknown biblical texts, or more manuscripts that illuminate medieval monastic life in this remote outpost of Christianity.

The Presidential Guard, Athens – The Evzones – Σώμα Ευζώνων – Προεδρική Φρουρά

The Evzones form the Presidential Guard, a battalion composed of 2 Evzone companies and 1 command company. They operate out of the ” Georgios Tzavelas ” barracks (named to honor Georgios Tzavelas, a chieftain and hero of the Greek Revolution of 1821) on ” Herodou Attikou ” Street, just behind the Parliament building.

The Guard takes precedence in all military parades. Their march style consists of normal march time, and at intervals, for several paces, striking the ground forcefully with the right foot. Their standard marching music is the ” Evzonaki ” (“little Evzone”) ( Greek: Ευζωνάκι ) march, played at 48 beats/min. They guard the Tomb of the Unknown Soldier round the clock. Guards on duty perform their movements in a very slow and highly stylized manner. They switch positions with each other every fifteen minutes and remain completely motionless and at attention in the meantime. Since the Guards are required to be totally still at all times, there is one Evzone in normal fatigues uniform and police surveillance to ensure that no one approaches or harasses the Guards while on duty. The “little changes” take place every hour on the hour, and involve the two incoming and two outgoing sentries, and a supervising “Corporal of the Change”. The Grand Change takes place at 11 am on Sunday mornings, and involves the whole Guard with its officers and a military band, all marching from the Guard Barracks to the Tomb for the Change, and back. The Grand Change is a popular Sunday morning spectacle for Athenians and tourists alike.

Όλες οι αποστολές σήμερα της Προεδρικής Φρουράς έχουν τελετουργικό χαρακτήρα. Η πιο χαρακτηριστική αποστολή είναι η φύλαξη του Μνημείου Αγνώστου Στρατιώτη, που βρίσκεται στην Βουλή στο κέντρο της Αθήνας.

Ενώ για όλα τα σώματα του Ελληνικού Στρατού η Κυριακή είναι μια μέρα ξεκούρασης και χαλάρωσης, για την Προεδρική Φρουρά είναι το αντίθετο.

Το πρόγραμμα ξεκινά με την έπαρση της σημαίας στον Βράχο της Ακρόπολης. Τιμητικό άγημα αποτελούμενο από σώμα Ευζώνων, από Αξιωματικό και Βρακοφόρο Κρητικό με την συνοδεία μπάντας εκτελούν την έπαρση της Σημαίας. Το ίδιο συμβαίνει και το απόγευμα όπου εκτελείται η υποστολή.

Περίπου στην 09:30 αρχίζει το τελετουργικό μέσα στο στρατόπεδο της Προεδρικής Φρουράς. Ένας Λόχος Ευζώνων σε παράταξη αποδίδει Τιμές στην Σημαία του Τάγματος την οποία φέρει Αξιωματικός της Φρουράς.

Έπειτα όλο το Άγημα κατευθύνεται στο Μνημείο Του Αγνώστου Στρατιώτη μέσω της οδού Β. Σοφίας. Το ένα ρεύμα της οδού κλείνει και το θέαμα με το άγημα να κατηφορίζει την οδό είναι μοναδικό. Κόσμος σταματά και με δέος παρακολουθεί τους Εύζωνες να παρελαύνουν σε επιβλητικό σχηματισμό. Η Πλατεία Συντάγματος είναι γεμάτη από τουρίστες που παίρνουν θέση για να παρακολουθήσουν την Επίσημη Αλλαγή. Η διαδικασία Αλλαγής είναι η ίδια με τις υπόλοιπες μέρες αλλά γίνεται πιο επιβλητική με την παρουσία ολόκληρου λόχου Ευζώνων και με τον τρόπο που γίνονται τα Βήματα της Αλλαγής.

Με το πέρας της Αλλαγής και το άκουσμα του Εθνικού Ύμνου το άγημα επιστρέφει στο στρατόπεδο με τον ίδιο τρόπο. Αξιοσημείωτο είναι ότι οι Εύζωνες που έχουν αναλάβει την υπηρεσία στο Μνημείο, από την στιγμή που θα ανέβουν στο Μνημείο και μέχρι να αποχωρήσει το Άγημα, βρίσκεται σε στάση « παρουσιάστε ».