Day: November 13, 2012

Ριψοκίνδυνος δεν υπήρξα ποτέ μου. Κι όσο μεγαλώνω, μάλλον, γίνομαι πιο συντηρητικός. Επιπλέον όταν βρίσκομαι σε ύψη με πιάνει και ίλιγγος.
Με έπεισε όμως ο  μικρός ο γιος μου να ανέβουμε πάνω στην διάσημη γέφυρα του Σίδνεϊ και να απολαύσουμε μια μεγαλειώδη θέα, όπως έλεγε.
Εγώ, ο Γιάννης μου και ο θείος του ο Αλέκος, επισκέπτης από την Ελλάδα. Την ευκαιρία μας την έδωσε ένα οικογενειακό ταξίδι στο Σίδνεϊ. Το ανέβασμα στη γέφυρα το προγραμμάτισε ο, πάντα ριψοκίνδυνος, γιος μου.

Η εμπειρία  ήταν όντως μοναδική.
Δεν είναι μικρό πράγμα να βρίσκεσαι, για  τρεις ώρες περίπου (ανάβαση και κατάβαση), 134 μέτρα πάνω από το έδαφος, για την ακρίβεια πάνω από το νερό και να μη πετάς.  (Άσχετα αν έτρεμα εγώ!).

Μας προστάτευε από την ενδεχόμενη μοιραία πτώση ένα μικρό κάγκελο κι ένας κρίκος που μας  κρατούσε δεμένους από το συρματόσχοινο ασφαλείας σε όλη την διάρκεια της διαδρομής.

Χάρη ομοιομορφίας αλλά και ασφάλειας οι «ξεναγοί» μας δίνουν να φορέσουμε μια γκρι φόρμα και πριν αρχίσει η αναρρίχηση περνάμε  από τεστ αναπνοής (για να δουν αν έχουμε καταναλώσει αλκοόλ) ενώ ανεβαίνουμε και δοκιμαστικά σε κάποιες σκάλες.
Στη συνέχεια όμως οι σκάλες είναι ιδιαίτερα απότομες και ψηλές!

Συμπληρώνουμε και ένα μακροσκελές ερωτηματολόγιο για την υγεία μας και  αν είμαστε καλά «ψυχοδιανοητικά».
Πάνω από τρία  εκατομμύρια άνθρωποι, πιστεύεται ότι έχουν ανέβει στη γέφυρα, περισσότερες από 2.000 προτάσεις γάμου έγιναν στο υψηλότερο σημείο της, ενώ ένα ζευγάρι Βρετανών παντρεύτηκε στη γέφυρα το 2008.

Το πιο ηλικιωμένο άτομο που ανέβηκε στη γέφυρα ήταν μια Αμερικανίδα 100 ετών!
Αυτά άκουγα εγώ, έπαιρνα κουράγιο και ανέβηκα! Και για όσους ενδιαφέρονται να δοκιμάσουν αυτή την εμπειρία το λεγόμενο Sydney Harbour Bridge Climb λειτουργεί 363 ημέρες το χρόνο και σε όλες τις καιρικές συνθήκες (κλείνει μόνο 30-31 Δεκεμβρίου). Ακόμα και μέχρι τις 10.00 το βράδυ.
Εμείς την ανεβήκαμε σε μια σημαντική της επέτειο.

Φέτος η διάσημη γέφυρα στο λιμάνι του Σίδνεϊ, η οποία είναι το σύμβολο της πόλης αλλά και ολόκληρης της Αυστραλίας γιόρτασε τα 80α της γενέθλια!
Η γέφυρα, με το παρατσούκλι «κρεμάστρα» χτίστηκε από χιλιάδες εργάτες εν μέσω της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης του ‘30 και κόστισε 16 ζωές σε εργατικά ατυχήματα.

Αλλά μόνο ένας πέθανε πέφτοντας από την γέφυρα. Όλοι οι άλλοι σκοτώθηκαν στο έδαφος.
Συγκεκριμένα, για να χτιστεί η γέφυρα δούλεψαν 14.000 εργάτες επί οκτώ χρόνια, και τοποθέτησαν με τα χέρια τους τα έξι εκατομμύρια βίδες και μεταλλικά καρφιά από τα οποία αποτελείται, η γέφυρα την οποία διασχίζουν 160.000 αυτοκίνητα την ημέρα.
Έχει έξι λωρίδες για τα αυτοκίνητα και την διασχίζει και τρένο. Όταν κτίστηκε και ένωσε το  Σίδνεϊ με το βόρειο Σίδνεϊ, στην βόρεια πλευρά της πόλης υπήρχαν μόνο έξι αυτοκίνητα! (Κάθε λωρίδα και αυτοκίνητο).

Οι περισσότεροι Αυστραλοί αγαπούν την «μεγάλη γηραιά» κυρία όπως λένε τη γέφυρα και δεν θέλουν να την αντικαταστήσει κάποιο τούνελ.
Χωρίς αμφιβολία το Σίδνεϊ είναι μια από τις ωραιότερες πόλεις στον κόσμο, αν όχι η ωραιότερη.
Για να  δείτε λοιπόν,  κάθε ορίζοντα της πόλης στις καλύτερες στιγμές της  ο καλύτερος τρόπος είναι η κορυφή της γέφυρας. Είχε δίκιο ο γιος μου.
Δεν είναι εύκολο και είναι λίγο (έως πολύ) τρομοκρατικό για όσους τρομάζουν από τα ύψη, όπως εγώ.
Αξίζει όμως τον κόπο.

Το θέαμα από την κορυφή της γέφυρας εξαιρετικό.  Το σημείωνε εμφατικά και ο Αλέκος που είχε έρθει από την Ελλάδα.
Βλέπαμε τα πρασινοκίτρινα καραβάκια που συνδέουν το κέντρο με τα προάστια, και που ξεκινούν από έξι αποβάθρες, σαν θαλασσινά λεωφορεία.
Αμέτρητα σκάφη κάθε μεγέθους. Ακόμα και κρουαζερόπλοια. Αλλά και μια άσκηση με κομμάντος. Πέσαμε στη κατάλληλη στιγμή.

Δίπλα από τις αποβάθρες, ο υπερυψωμένος σταθμός του μετρό. Κι απέναντι οι πύργοι του κέντρου του Σίδνεϊ, έτοιμοι να υπερασπιστούν την επιχειρηματική ζώνη της πόλης.
Όταν το 1956 αποφασίστηκε να κτιστεί μια Όπερα για την πόλη, ένας Δανός αρχιτέκτονας κέρδισε τον διαγωνισμό μ’ ένα πρωτοποριακό σχέδιο που θα κόστιζε μόνο 7 εκατομμύρια δολάρια.Τελικά, χρειάστηκαν 17 χρόνια δουλειάς και 102 εκατομμύρια δολάρια. Το έργο ολοκληρώθηκε το 1973 κι από τότε μαζί με τη Γέφυρα η Όπερα αποτελεί το σήμα κατατεθέν της πόλης.

Αμέτρητες καρτ ποστάλ την αποθανατίζουν, αμέτρητοι τουρίστες (σαν και μας) τη θαυμάζουν καθημερινά, αφού λόγω του παράξενου σχήματος η εικόνα της αλλάζει δραματικά από κάθε οπτική γωνία. Άλλοι την παρομοιάζουν με πανιά ιστιοφόρου, άλλοι με γιγαντιαία όστρακα το ένα μέσα στο άλλο.
Η θέα της Όπερας από την γέφυρα ανεπανάληπτη. Φυσικά η ανάβασή μας και η κατάβαση γίνεται με τη συνοδεία ειδικευμένων οδηγών που όχι μόνο μας προσέχουν (για την ασφάλειά μας) αλλά μας βγάζουν και φωτογραφίες (για τις φωτογραφίες κάνω την ανάγκη φιλοτιμία και χαμογελώ άνετα) και, το πιο σημαντικό, μας λένε την ιστορία της γέφυρας.

Έτσι μαθαίνουμε πως το κοινοβούλιο της Νέας Νότιας Ουαλίας το 1922 νομοθέτησε για την κατασκευή της γέφυρας με μηχανικό τον Τζον Μπράντφιλντ που είχε και τη γενική ευθύνη.

Τα έργα ξεκίνησαν το 1923 με την κατεδάφιση 800 σπιτιών της περιοχής.
Η κατασκευή η ίδια της γέφυρας άρχισε τον Δεκέμβριο του 1928.
Τα εγκαίνιά της έγιναν με επεισοδιακό τρόπο στις 19 Μαρτίου του 1932.

Η γέφυρα είχε γίνει γνωστή ως «η γέφυρα του λαού». Την ημέρα των εγκαινίων, λοιπόν, μπροστά στα έντρομα μάτια των επισήμων και την ικανοποίηση του λαού ένας (ακροδεξιός) Ιρλανδός «εν ονόματι του λαού» με ένα ..σπαθί έκοψε την κορδέλα.

Ο  (αριστερός) πολιτειακός πρωθυπουργός Τζακ Λαγκ έμεινε εμβρόντητος. Έδεσε ξανά την κορδέλα και την έκοψε με το ..ψαλιδάκι του!
Τα εγκαίνια της πιο διάσημης γέφυρας του κόσμου ήταν γεγονός. Όπως και η ολοκλήρωση της δικής μας ανάβασης,
Ο Γιάννης και ο Αλέκος γέλαγαν με αυτήν την ιστορία (και άλλες ιστορίες)  που έλεγε η  οδηγός μας, ενώ εγώ  ένοιωθα ανακούφιση που πατούσα πίσω στο έδαφος.
Συναρπαστική η θέα του Σίδνεϊ από ψηλά, αλλά προτιμούσα να την απολαμβάνω από το έδαφος.

The Australian’s political and economic commentator George Megalogenis has taken redundancy from News Limited to pursue his career as an author. Megalogenis began his journey as a reporter at the Melbourne Sun and spent 11 years in the Canberra press gallery between 1988 and 1999, before returning to Melbourne as a senior writer.

How he has sat on the high-wire of the political divide, articulately delivering opinions on the most vital economic issues affecting the country today, combined with a meticulous attention to detail, are key to the immense respect he developed in his readers. In his final post on his much-admired blog Meganomics last week, he announced that he was leaving to spend more time writing books. His last post was entitled Geia sou: The first article I had published in a newspaper was about the senior Gary Ablett’s knee.

The first big story I covered in the federal parliamentary press gallery had a number in it. A number so wild it had to be wrong, but the nation was in boom at the time so no one noticed. The opening two paragraphs are worth repeating here, for old time’s sake: “MILLIONS of confused moths may die at the hands of Australia’s beacon of democracy, the lighted flagpole at the new Parliament House.

“Swarms of Bogong moths heading for breeding grounds in the Victorian and NSW Alps have invaded the House.”

On my first day at the Melbourne Sun in 1986 the Challenger space shuttle crashed. On my first day working for the News Ltd bureau in Canberra in 1988, Bob Hawke and Paul Keating were kissing and making up after a public tiff following that year’s budget. My first day on The Australian in 1991 was uneventful. There I remained another 21 years, eight more in Canberra and the final 12 or so in my old hometown of Melbourne.

I will miss every part of the newspaper business – the colleagues, the scoops, and the readers. Thank you to everyone here who made this blog one of the most enjoyable parts of my career. I learnt more in our exchanges over the past five years than in any background briefing from prime ministers or treasurers… Megalogenis’ regular analyses in The Australian helped explain the whys and wherefores of public policy to a wide audience and his columns were required reading by Australia’s political leaders of all persuasions.

Not many authors get a sitting Prime Minister to launch their latest work but Julia Gillard duly obliged for the launch of his latest book The Australian Moment. In a timely coincidence The Australian Moment was shortlisted last week for a Walkley Book Award. Labor Federal Minister Penny Wong offered a message in a tweet that will no doubt be shared by many: “Huge loss for the oz and current political debate.

Hope there will be many other avenues for mega contribution.” In characteristic style, George’s last comments on his blog included the following description of himself: “The illegitimate son of Rupert Murdoch and Margaret Thatcher. Entered journalism in the midish ’80s, when deregulation was all the rage. Leaving it when we are all raging at deregulation.”

Political leaders to share visions for meeting identity challenges

Joe Caputo, chair of the Ethnic Communities’ Council of Victoria.

The big guns of Victoria’s political parties are being wheeled out to put forward their ideas to enhance the state’s multicultural credentials and prepare the ground for greater social-cohesion. Victorian Premier Ted Baillieu, Opposition leader Daniel Andrews and Greens’ Deputy Leader Adam Bandt will speak at a high-powered conference this month that promises to shape the state’s future multicultural policies.

Organised by the Ethnic Communities’ Council of Victoria (ECCV) – Victoria’s Multicultural Identity – State Conference 2012 will take place on November 20.

The conference provides a unique forum for academics, community leaders, service providers and government to exchange ideas and strategies for enhancing social-cohesion and examine international experiences.
The ECCV says that the conference will explore the most pressing challenges facing multiculturalism; how government can help further develop the state’s multicultural identity, how positive self-identity can be encouraged in young people, and how negative stereotypical identities of ethnically diverse communities can be challenged and overturned.

The conference, which will take place at the Melbourne Convention and Exhibition Centre, will involve local and international experts gathering for a day of intensive brainstorming sessions and culminate in a gala dinner at Melbourne’s Immigration Museum.

“We’ve hand-picked a range of voices who represent many organisations, people and communities,” said ECCV chair Joe Caputo. “This conference is incredibly important for every Victorian – we are proud of our multicultural society but there are challenges we face.
“Through our conference we’re hoping to find solutions to Victoria’s identity solutions, to address key multicultural issues faced by communities and organisations,” said Mr Caputo.

“We want as many community members and voices there as possible.

There are still tickets left so please come along.” Before Victoria’s political leaders get their chance to present their views on the day, Professor Gail Whiteford Vice-Chancellor (Social Inclusion) at Macquarie University will kick off the conference’s investigations by giving a keynote presentation. Professor Whiteford recently worked on European Commission social inclusion projects with street children in Turkey and disabled people in Bulgaria.

Professor Afef Benessaieh, Professor of International Studies at the University of Quebec will take part in the session which explores youth self-identity.

Professor Benessaieh’s research in Canada has looked at sociocultural approaches to globalisation, international migration and transcultural approaches to diversity. Other speakers at the conference will include; the Chair of the Victorian Multicultural Commission, Mr Chin Tan -Deakin University’s director of the Centre for Citizenship and Globalisation, Professor Fethi Mansouri – Monash Uni lecturer and author, Dr Tim Soutphommasane – Victorian Multicultural Commission youth commissioner, Yasmin Hassen – the CEO of the Victorian Equal Opportunity and Human Rights Commission, Karen Toohey – and Australian Multicultural Foundation CEO, Dr Hass Dellal.

Conference registrations and gala dinner bookings can be made online at http://www.eccvconference.eventbrite.com/