Ο Βασίλης Τερλέγκας έχει κάθε λόγο να χαμογελά και να είναι αισιόδοξος, αφού σύμφωνα με τις τελευταίες πληροφορίες, η υγεία του έχει ομαλοποιηθεί και τις επόμενες ημέρες θα πάρει εξιτήριο.
Να αναφέρουμε ότι ο τραγουδιστής υπέστη ξαφνικά έμφραγμα και μεταφέρθηκε εσπευσμένα σε ιδιωτικό θεραπευτήριο των Βορείων προαστίων.
Στο πλευρό του έχει πάντα τους δικούς του ανθρώπους!
Το διαζύγιο του, ο θάνατος του αδερφού του, αλλά και τα οικονομικά προβλήματα που αντιμετώπιζε, ήταν οι λόγοι που οδήγησαν το Λάμπη Λιβιεράτο να πάρει μόνος του την απόφαση να νοσηλευτεί στο ψυχιατρείο.
Μετά τα παραπάνω γεγονότα, ο τραγουδιστής έπεσε σε κατάθλιψη, δυσκολευόμενος να τα διαχειριστεί.
Δυσκολευόταν να χωνέψει πως η πρώην σύζυγος του προχώρησε τη ζωή της με άλλον άνδρα, με τις φήμες να λένε πως η Εύη Αδάμ ποτέ δεν τον συγχώρησε για τα οικονομικά προβλήματα της οικογένειας τους, κατηγορώντας τον πως ήταν ανεύθυνο να πάρει στο όνομα του όλες τις οικονομικές υποχρεώσεις του μαγαζιού που διατηρούσαν στην Αγία Παρασκευή.
Οι καυγάδες τους ήταν ομηρικοί, με την ψυχολογία του να πέφτει όλο και πιο χαμηλά. Η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι και τον έφερε στα άκρα, ήταν η αυτοκτονία του αδερφού του.
Τότε, λίγο πριν χάσει και τον ίδιο του τον εαυτό, αποφάσισε να κάνει κάτι.
Ο ψυχίατρος, του, του συνέστησε πρώτον να νοσηλευτεί σε ψυχιατρική κλινική, και δεύτερον να κόψει κάθε επικοινωνία με την πρώην σύζυγο του.
Για την απόφαση του να νοσηλευτεί, μίλησε ο ίδιος ο Λάμπης Λιβιεράτος:
«Ζήτησα μια ιατρική βοήθεια όπως χιλιάδες κόσμος. Μπήκα στην ψυχιατρική κλινική με συμβουλή του γιατρού μου, και δική μου πρωτοβουλία. Πάρα πολλοί άνθρωποι πια παίρνουν αντικαταθλιπτικά. Δεν είναι σπάνιο, ούτε ασυνήθιστο. Έτσι έγινε και με μένα. Στο νοσοκομείο είδα ανθρώπους με πολύ πιο σοβαρά προβλήματα από τα δικά μου. Χρειάστηκα ιατρική βοήθεια και τη ζήτησα. Τώρα είμαι πολύ καλύτερα, είμαι μια χαρά».
Και τονίζει: «Είμαι καλά, το παλεύω, αλήθεια. Είναι δύσκολη αυτή η περίοδος για όλους. Προσπαθώ να δω τα πράγματα με ψυχραιμία για ν΄αντιμετωπίσω τα προβλήματα. Θα τα καταφέρω και θα σταθώ στα πόδια μου».
Ένα μήνα έμεινε στο «Σωτηρία» ο τραγουδιστής, παίζοντας επιτραπέζια και διαβάζοντας βιβλία. Αν ήταν στο χέρι του, δεν θα ήθελε κανείς να μάθει τι πέρασε.
Τέλος, λέει για τους ανθρώπους που του στάθηκαν:
«Είχα μεγάλη βοήθεια. Οι φίλοι μου, μου στάθηκαν πάρα πολύ. Είμαι ευγνώμων».
Όσο για την Εύη Αδάμ; Λέει:
«Κάνει κι εκείνη ο,τι μπορεί. Όπως κι εγώ».
ΠΗΓΗ: star.gr
Η προσέλευση του κοινού ήταν τόσο μεγάλη που χρειάστηκε να μπει τραπέζι και επάνω στην πίστα!
Μια βραδιά με πολλές εκπλήξεις έζησαν όσοι βρέθηκαν εκεί παρέα με τους επώνυμους φίλους του «MAYA MAYA», Άγγελο Διονυσίου και Λιζέττα Νικολάου, οι οποίοι δεν αρνήθηκαν να πάρουν το μικρόφωνο και να ερμηνεύσουν μερικές από τις μεγάλες επιτυχίες τους.
Και βέβαια όταν ακούγονται τα «Σε έχω κάνει Θεό», «Μυστικέ μου έρωτα» και «Συγνώμη κύριε ποιος είστε ;» από την Κατερίνα Στανίση, και «Δεν μ’ αγαπάς», «Εγώ δεν ήμουνα αλήτης» και «Το κορίτσι απόψε θέλει» δια στόματος Δημήτρη Κοντολάζου… σείεται το μαγαζί!!!
Η Κάτια Ζυγούλη δεν μπορεί να κρύψει την ευτυχία της.
Το πρώην μοντέλο έχει αφήσει στην άκρη τις επαγγελματικές της υποχρεώσεις και έχει αφοσιωθεί στην οικογένειά της.
Σε τρεις μήνες θα έρθει στον κόσμο το τρίτο παιδάκι του ζευγαριού και η ευτυχία τους θα ολοκληρωθεί με τον καλύτερο τρόπο.
Τόσο η Κάτια όσο και ο Σάκης Ρουβάς έχουν αδυναμία στα δυο παιδιά τους και προσπαθούν να τους αφιερώνουν όσο περισσότερο χρόνο μπορούν.
Η Κάτια αυτές τις μέρες προετοιμάζει το πρώτο πάρτι των γενεθλίων του Ρουβά Junior, αφού θέλει να έχει η ίδια την επιμέλεια για την ωραιότερη μέρα του μικρού, ο οποίος στις 15 Οκτωβρίου θα σβήσει το πρώτο του κεράκι.
Ήταν μια ανεπανάληπτη βραδιά!
Η Καίτη Γαρμπή γοήτευσε σε κινηματογράφο των Βορείων Προαστίων όπου πραγματοποίησε εξαιρετική εμφάνιση!
Το θέαμα απόλαυσε αρκετός κόσμος όμως τα σχόλια δεν αφορούσαν μόνο την ερμηνεία της.
Τα πηγαδάκια άρχισαν να στήνονται λίγο μετά το τέλος της παράστασης, όταν οι περισσότεροι περίμεναν υπομονετικά για να την συγχαρούν.
Αυτό που τους εξέπληξε ευχάριστα ήταν η καθολική αλλαγή στην εικόνα της . Ναι το αιώνιο κορίτσι αδυνάτισε και μάλιστα πολύ.
Όσοι ξέρουν να παρατηρούν καλά τα…σημεία, κατάλαβαν πως η Καιτούλα δεν περιόρισε μόνο το φαγητό αλλά έκανε και πολύ γυμναστική!
Συγκεκριμένα, άτομο που παρευρέθηκε στις πρώτες σειρές μας είπε:
«Ο πωπός της ήταν στον Θεό… Ήταν σούπερ!».
Εντάξει δεν κοίταζαν όλοι τη πίσω κίνηση της τραγουδίστριας αλλά όπως και να το κάνουμε υπήρχαν στην αίθουσα και αρκετοί που την«γούσταραν»
Οι κουβεντούλες δεν περιστρέφονταν μόνο γύρω από την εμφάνισή της αλλά…
Αίσθηση προκάλεσε σε πολλούς η απουσία ηχηρών ονομάτων που ανήκουν στο φιλικό περιβάλλον της Γαρμπή.
Όπως για παράδειγμα η Άννα Βίσση «Πώς και δεν ήρθε να στηρίξει τη φίλη της;»
Ακούστηκαν κάποιοι να λένε…
Εντάξει δεν ξέρουμε αν είναι πια και κολλητές, όμως υπήρξαν φίλες και μάλιστα η Καίτη στήριζε τη Άννα σε παρόμοιες εκδηλώσεις!
Η ίδια όμως ούτε που το σκέφτηκε… Άλλωστε ποτέ της δεν έχει σκεφτεί αρνητικά για κανέναν και αυτό είναι ένα μεγάλο της προσόν!
Όπως και μια μεγάλη της αδυναμία είναι η ευαισθησίες που διαθέτει.
Η τραγουδίστρια συγκινείται εύκολα κάτι που κατάλαβαν οι θεατές όταν τους καλωσόρισε. Όμως η μεγάλη συγκίνηση ήρθε στο καμαρίνι.
Όταν μια φίλη τη πλησίασε και της είπε πως μια τέτοια εμφάνιση θα έπρεπε να την έβλεπε και ο Διονύσης Σχοινάς!
Ο σύζυγος της τραγουδίστριας βρισκόταν στο σπίτι αφού ταλαιπωρείτε από μια ίωση και η Καίτη ήταν στεναχωρημένη που δεν θα έβλεπε τα μάτια του από κάτω, όπως η ίδια λέει..
«Ο Διονύσης και να λείπει είναι σαν να είναι πάντα εδώ!» της απάντησε δακρυσμένη!
Έτσι είναι, σαν το τραγούδι του…
«Χτυπάς εσύ μα πονάω και γω…».
Τόση αγάπη λέμε!
Αγαπήθηκε όσο καμία άλλη Ελληνίδα ηθοποιός. Το όνομά της έγινε συνώνυμο με την φράση «Ελληνίδα σταρ».
Η Αλίκη Βουγιουκλάκη μπορεί να μην είναι πια κοντά μας, όμως ζει για πάν
τα στην μνήμη μας. Μέσα από τις ταινίες της, που συνεχίζουν ακόμα να έχουν μεγάλη απήχηση στο τηλεοπτικό κοινό, παραμένει ζωντανή και μας κρατά συντροφιά. Το νάζι της, η ομορφιά της και η τσακπινιά της είναι κάτι που καμία άλλη ηθοποιός του σήμερα δεν έχει.
Ο γιος της, Γιάννης Παπαμιχαήλ έχει φτιάξει προς τιμήν της μια σελίδα στο Facebook μέσα στην οποία έχει φωτογραφίες της αγαπημένης του μητέρας από την ζωή της και την πορεία της στον χώρο του θεάματος.
Μπορεί κανείς εύκολα να την βρει αν πληκτρολογήσει “Aliki vougiouklaki yannis papamichail”.
Πώς ξεκίνησε η συνεργασία του Άρη με τη Ναυσικά και πώς αποφάσισαν τα μέλη του συγκροτήματος να δώσουν το όνομα «Rec» στο group τους;
«Η γνωριμία μας κρατάει περισσότερα χρόνια -πριν- από την δημιουργία του συγκροτήματος μας.
Ξεκίνησε μέσα από μία auditions στην οποία συμμετείχε η Ναυσικά για γνωστό μουσικό συγκρότημα στο οποίο τότε άνηκε ο Άρης.
Από τότε μέχρι και την δημιουργία των REC υπήρξε μία πολύ καλή φιλική σχέση που εξελίχθηκε αργότερα και σε επαγγελματική» δηλώνουν τα μέλη του συγκροτήματος στο thesout και συμπληρώνουν:
«Το όνομα είναι μια έμπνευση του δημιουργού του σχήματος του Άρη Λουμάκη, η ερμηνεία του είναι η ηχογράφηση, η διαδικασία δηλαδή που προηγείται ενός τραγουδιού.
Πάντοτε δίνουμε βάση στην αρχή, στα πρώτα βήματα και για αυτό και όταν αναφέρθηκε στο όνομα και το συζήτησε και με όλους στο στούντιο εκείνη την ημέρα, υπήρξε ομόφωνη συμφωνία».
Ο Γιώργος Μαργαρίτης είναι από τους πιο γοητευτικούς άνδρες της γενιάς του.
Μιλώντας σε πρόσφατη συνέντευξη του αποκάλυψε πως δεν ήταν λίγες οι φορές που ερωτεύτηκε ενώ πάντα κάτι γινόταν και χάλαγε η μανέστρα, όπως λέει ο ίδιος.
«Πολλές φορές καψουρεύτικα και πέρασα τέτοιες καταστάσεις και πάντα το έλεγα σε όλες.
Πέρασαν από τη ζωή μου και ωραίες γυναίκες και καλά κορίτσια, αλλά εμένα ο νους μου ήταν κάπου αλλού. Πάντα κάτι άλλο βρισκότανε και θα χαλούσε η μανέστρα…», καταλήγει στην espresso.
Ο καλλιτέχνης στη γόνιμη ωριμότητά του είναι σε θέση να υπογραμμίσει την ομορφιά και την αξία των μεγάλων στιγμών του λαϊκού μας τραγουδιού.
Με τη βιωματική σχέση που έχει με το συγκεκριμένο ρεπερτόριο, την προσωπικότητα και την ιδιοσυγκρασία του, την τέχνη και την τεχνική του, την ψυχή και την αλήθεια του μπορεί να φωτίσει ακόμα και αθέατες πτυχές αυτών των τραγουδιών, που τα τελευταία χρόνια, εκτός από λίγες εξαιρέσεις, έχουν «κακοπέσει» σε πίστες, μουσικές σκηνές και άλλους μεγαλόσχημους χώρους.
– Ενας «Αιώνας λαϊκό τραγούδι». Αυτό είναι το πρόγραμμα της συναυλίας που παρουσιάσατε πριν από λίγο καιρό στο Αλσος Βεΐκου. Με τον δικό σας χαρακτηριστικό τρόπο και ύφος ερμηνεύσατε «αυθεντικά λαϊκά εφ’ όλης της ύλης».
Με τον Κώστα Μπαλαχούτη είμαστε κατά μία έννοια συνεργάτες και φίλοι. Ακούσαμε αμέτρητες ώρες χιλιάδες τραγούδια, διαμάντια από την περίοδο της ανώνυμης δημιουργίας, του σμυρναίικου, του ρεμπέτικου και του κλασικού λαϊκού ρεπερτορίου. Ξεκινήσαμε από τα παραδοσιακά και περάσαμε στον Χατζηχρήστο, τον Βαμβακάρη, τον Τσιτσάνη, τον Παπαϊωάννου, τον Μητσάκη, τον Χιώτη, τον Καλδάρα και άλλους διαλεχτούς. Στη συνέχεια, πήγαμε στις γειτονιές του «έντεχνου» (Θεοδωράκης, Χατζιδάκις, Πλέσσας, Γκάτσος κ.ά.) και περιδιαβαίνοντας φτάσαμε στον Τάκη Σούκα, τον Πολυκανδριώτη και τον Χρήστο Νικολόπουλο. Κάπως έτσι γεννήθηκε ο δίσκος «Ενας αιώνας λαϊκό τραγούδι» που ολοκληρώνεται αυτές τις μέρες. Κάπως έτσι προέκυψε και η συναυλία στο Αλσος του Βεΐκου.
– Γεννηθήκατε στο Πετρωτό Τρικάλων αλλά πολύ μικρός βρεθ
θήκατε στην Αθήνα. Πώς ήταν εκείνα τα χρόνια;
Πολύ δύσκολα… Ημουν παιδί φτωχής και λαϊκής οικογενείας, εγώ είχα τον δικό μου «καημό» για το τραγούδι και πήρα τα μάτια μου, που λένε, και έφυγα, όπως οι μετανάστες εκείνης της εποχής, και ήρθα στην Αθήνα. Εκεί δυσκολεύτηκα πολύ. Αν και μου δόθηκαν αρκετές ευκαιρίες, για διάφορους λόγους τις έχανα. Μόνος μου βρήκα την άκρη, δεν με βοήθησε ουσιαστικά κανένας εκείνα τα χρόνια.
– Πότε πήρατε την απόφαση να γίνετε τραγουδιστής;
Το μικρόβιο το είχα από την ηλικία των επτά ετών. Δεν ήθελα τίποτε άλλο στη ζωή μου, μόνο το τραγούδι. Το θέμα δεν είναι από πόσο χρόνων τραγουδάς στο σπίτι σου, αλλά από πότε τραγουδάς στη νύχτα, από την ώρα δηλαδή που ανεβαίνεις πάνω στο πατάρι, τα λες και σου δίνει βάση ο κόσμος.
– Πότε μπαίνει επαγγελματικά στη ζωή σας το τραγούδι;
Το τραγούδι μπήκε επαγγελματικά στη ζωή μου μετά το φανταριλίκι μου σε ηλικία είκοσι πέντε ετών, στα τέλη της δεκαετίας του ’60 με αρχές του ’70. Η πρώτη μου δουλειά ήταν στο «Ηλιοβασίλεμα» στο Αιγάλεω. Από κει και πέρα για περίπου μία δεκαετία δουλεύοντας στα νυχτερινά μαγαζιά μάθαινα τα μυστικά της δύσκολης τέχνης του λαϊκού τραγουδιού.
– Κάνατε και δουλειές του ποδαριού μέχρι να τα καταφέρετε με το τραγούδι;
Ναι πολλές, οικοδομή περιστασιακά μέχρι τα είκοσι πέντε μου, σε περιβόλια και σε ένα εργοστάσιο που έβγαζε τσίπουρο. Σου είπα και πριν, ευκαιρίες μου δόθηκαν για το τραγούδι, αλλά εγώ δεν πήγα στην ώρα τους. Ακόμα και για το λεωφορείο δεν είχα για να πάω να τις συναντήσω. Γι’ αυτό ξεκίνησα να τραγουδάω στα τριάντα πέντε μου.
– Υστερα από τόσα χρόνια στη νύχτα, ποιες ζωντανές εμφανίσεις σας έχουν χαραχτεί περισσότερο στη μνήμη;
Μία από τις πρώτες μου
ήταν στο «Σεραφίνο» στην παραλία, στον Φλοίσβο. Μόλις είχα σκάσει μύτη και συμμετείχα σ’ ένα πρόγραμμα που τραγουδούσαν ο Σπύρος Σερεμέτης, ο Γιάννης Ντουνιάς, ο Δημήτρης Κοντολάζος και η Μαίρη Αλεξοπούλου. Μου έδωσαν αυτά τα παιδιά μεγάλη δύναμη και μεγάλη χαρά. Ενα άλλο σχήμα που μου άρεσε πολύ ήταν και στο «PlayBoy» στη Συγγρού, όπου ήμουν με τον Γιάννη Βογιατζή, την Τζένη Βάνου, τον Δημήτρη Ψαριανό και τη Νέλλη Γκίνη. Και στη «Νεράιδα» με τον Γιάννη Πουλόπουλο και την Καίτη Γκρέυ.
– Είστε από τους ελάχιστους τραγουδιστές που μπορείτε να λέτε αυθεντικά με το χρώμα που τους πρέπει στη φωνή τα παλιά λαϊκά τραγούδια…
Δεν θέλω να λέτε αυτά τα τραγούδια «παλιά». Είναι ολοκαίνουργια. Αυτά τα τραγούδια είναι βιωματικά. Τα τραγούδια και τους τραγουδιστές τους ακούει όλους ο κόσμος. Εκείνους που τοποθετεί στην καλύτερη γωνιά ξεχωρίζουν και είναι λίγοι. Πρόσεξα στην καριέρα μου να μη λέω μόνο ερωτικά και καψούρικα τραγούδια, είπα και διαφορετικά. Εχω τα βιώματά μου και την ιδιαίτερη φωνή που χρειάζονται όλα αυτά τα τραγούδια για να ερμηνευτούν και να μπουν στις καρδιές του κόσμου. Αλλιώς θα ήμουν του σωρού. Αλίμονό μας εάν εγκαταλείψουμε αυτά τα τραγούδια που είναι η ιστορία μας. Τότε ισοπεδώθηκαν όλα. Η ιστορία σου δίνει τα φτερά για να πας παρακάτω.
– Τι θα συμβουλεύατε τους νέους καλλιτέχνες;
Εχουμε καλούς τραγουδιστές, απλώς τους λείπει ο τρόπος που τραγουδάνε και τι τραγουδάνε. Δεν έχουν τα δικά μας βιώματα, έχουν άλλα. Αν μπορούσα εγώ να τους συμβουλέψω, θα τους έλεγα να ξεφύγουν από τα ίδια και μονότονα ερωτικά τραγούδια. Ειδικά αυτή την εποχή που ο κόσμος έχει την ανάγκη να ακούσει κάτι διαφορετικό και να του περάσεις και κανένα μήνυμα. Πού το βρίσκουν το κέφι και γράφουν καψουροτράγουδα αντί να γράψουν και να πουν και 
κανένα σοβαρό τραγούδι; Ο κόσμος δεν έχει δουλειά, δεν έχει να φάει και εκείνοι στην… καψούρα.
– Εχετε πει το «Πεθαίνω για σένα» σε κάποια γυναίκα;
Πολλές φορές καψουρεύτικα και πέρασα τέτοιες καταστάσεις και πάντα το έλεγα σε όλες (γελάει). Πέρασαν από τη ζωή μου και ωραίες γυναίκες και καλά κορίτσια, αλλά εμένα ο νους μου ήταν κάπου αλλού. Πάντα κάτι άλλο βρισκότανε και θα χαλούσε η μανέστρα…
Τα πρώτα βήματα με τον Τσιτσάνη
– Πότε και πώς συναντήσατε τον Βασίλη Τσιτσάνη;
Τον γνώρισα στα δεκατρία μου χρόνια, στο καφενεδάκι των αδελφών Τσιτσάνη στα Τρίκαλα. Ετρεμα ολόκληρος και τώρα ακόμα που το λέω τρέμω. Εκείνος με άκουσε σαν ένα παιδάκι και εκείνος με παρότρυνε να κατέβω στην Αθήνα λέγοντάς μου χαρακτηριστικά πως «άμα μεγαλώσεις λίγο, έλα στην Αθήνα να με βρεις». Ετσι, σε ηλικία δεκαπέντε ετών με τη διεύθυνση στα χέρια μου ήρθα στην Αθήνα για να δουλέψω και να δω τι μπορώ να κάνω. Βέβαια, όταν πήγα να τον συναντήσω στην οδό Αχαρνών όπου έμενε αμέσως μετά το στρατιωτικό μου, εκείνος είχε πάψει να γράφει και ό,τι είχε γράψει τα είχε πει ο ίδιος. Εγώ όμως τον εκτιμούσα τόσο πολύ, τον θαύμαζα και τον λάτρευα. Εκείνη την εποχή πιο εύκολο ήταν να συναντήσεις τον πρωθυπουργό παρά τον Τσιτσάνη κι εγώ είχα και τη διεύθυνση και το τηλέφωνό του. Οταν δε πήγαινα στο μπαράκι των μουσικών και τους έλεγα ότι πριν από λίγο ήμουν με τον Βασίλη Τσιτσάνη, δεν με πίστευαν.
– Τι σας έκανε εντύπωση στον Βασίλη Τσιτσάνη;
Εκτός από τα τραγούδια του, μου έκαναν εντύπωση τα μακριά του δάχτυλα που είχε και έπαιζε τόσο ωραίο μπουζούκι. Δεν χρειαζότανε να βάλει επιπλέον νότες, έβαζε αυτές που έπρεπε. Ηταν γεννημένος για μεγάλος μουσικός. Λίγοι είναι οι μουσικοί που βάζουν αυτά που ζητάει ένα τραγούδι. 
Ολοι τους βάζουν περιττά στοιχεία, γιατί δεν μπορούν να συνθέσουν τα κανονικά.
– Στα μέσα της δεκαετίας του ’80 βγάλατε έναν διπλό δίσκο όπου ερμηνεύατε τραγούδια του Τσιτσάνη…
Εκανα τον διπλό δίσκο «Ο Γιώργος Μαργαρίτης τραγουδά Βασίλη Τσιτσάνη», γιατί πιστεύω ότι αυτά τα τραγούδια ταιριάζουν και σε μένα και θα μπορούσανε να γίνουν επιτυχίες μεγάλες και με τη δική μου φωνή. Κατά κάποιον τρόπο έχω και εγώ τα βιώματα που γεννήσανε αυτά τα τραγούδια. Δηλαδή, μπορώ να τα πω όπως πρέπει και να βάλω και ένα λιθαράκι με τη σειρά μου. Οι σημερινοί δεν βλέπω να τα λένε, όχι ότι δεν είναι καλοί τραγουδιστές αλλά γιατί δεν έχουν τα βιώματα. Κι από την άλλη, δεν ψάχνουνε τους αυθεντικούς εκτελεστές και τις πρώτες εκτελέσεις. Τους τραγουδιστές που τα πρωτοτραγουδήσανε. Εάν δεν κοιτάξεις εκεί μέσα, χάθηκες. Δεύτεροι δεν υπάρχουν. Ολοι τους είναι καθηγητές. Και στον δίσκο εγώ τραγουδώ αναλόγως με τις αυθεντικές εγγραφές. Στα τραγούδια του Τσιτσάνη βρίσκω τις πιο δυνατές μελωδίες και τους πιο δυνατούς στίχους. Είναι πολυδουλεμένα, τα έχουν φτιάξει άνθρωποι πονεμένοι, τα έχουν κάνει μόνο και μόνο για να βγάλουν τον καημό τους. Δεν τα κάνανε ούτε για λεφτά ούτε περιμένανε ποτέ τίποτε πίσω γι’ αυτά που δώσανε, ούτε πληρώθηκαν. Οι τότε δημιουργοί δηλαδή φύγανε… απλήρωτοι. Και ο Τσιτσάνης που έδωσε τόσα πολλά όσο κανείς άλλος λίγα πήρε. Οταν τραγουδούσα στο στούντιο τα τραγούδια του, ράγιζε η καρδιά μου κι έλεγα «αυτό το τραγούδι για να γίνει, μ’ αυτές τις ικανότητες, πόσες μέρες, πόσον καιρό καθότανε για να το φτιάξει;». Δεν γίνονται όλα σε ένα λεπτό.
Η γνωριμία με τον Καζαντζίδη και το… σπληνάντερο από τα Καλάβρυτα
– Πώς και πότε έγινε η συνάντηση με τον Στέλιο Καζαντζίδη;
Μόλις είχα γίνει γνωστός στο πλατύ κο
ινό, περίπου το 1982, και είχα κυκλοφορήσει δύο δίσκους, οπότε ένας φίλος του Στέλιου που ήταν και μάνατζερ ήρθε και μου είπε στο καμαρίνι μου: «Πώς βλέπεις τον Στέλιο Καζαντζίδη;». Και του απαντώ: «Τι ερώτηση είναι αυτή που μου κάνεις; Αυτός ο άνθρωπος είναι πάνω από το κεφάλι μου». Εκείνος το κράτησε και πήγε και του το είπε. Εγώ γνώριζα τη μητέρα του, τη Γεσθημανή, περίπου δέκα χρόνια προτού γνωριστώ με τον Στέλιο. Ερχόταν και με άκουγε στα μαγαζιά όπου τραγουδούσα και μου έλεγε: «Θα μου πεις και κανένα τραγούδι του Στέλιου;». Επειτα από λίγο καιρό, έστειλε τον φίλο του για να μου πει να γνωριστούμε κι από κοντά. Δεν πήγα αμέσως, πήγα ύστερα από έξι μήνες. Και εδώ κάτι συνέβη και δεν πήγα αμέσως, όπως σου έλεγα πριν… Την ημέρα που επέλεξα να πάω είχε τη μητέρα του στον Ερυθρό Σταυρό και πήγα να δω εκείνη και όχι τον Στέλιο. Ετσι συναντηθήκαμε την πρώτη φορά. Γι’ αυτό και στη φωτογραφία που βγάλαμε ο Στέλιος ήταν σκεφτικός έχοντας άρρωστη τη μητέρα του. Αμέσως μετά από δύο μέρες, τον πήρα τηλέφωνο και του είπα: «Θα έρθεις σπίτι, μου έστειλαν ένα σπληνάντερο από τα Καλάβρυτα να το φάμε;».
– Και ήρθε στο τραπέζι;
Ναι, αμέσως μετά το τηλεφώνημά μου! Καταλαβαίνεις τι έγινε στην πολυκατοικία όπου έμενα. Λαϊκό προσκύνημα. Μετά το τραπέζι άνοιξαν οι δρόμοι μας και συναντιόμασταν τακτικά.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΓΚΟΣΜΑΝΗΣ
Ολοένα και περισσότεροι Έλληνες αναζητούν ηρεμία και παρηγοριά στο Άγιο Όρος, σύμφωνα με σημερινό δημοσίευμα του περιοδικού Der Spiegel.
Το περιοδικό υποστηρίζει ότι η κρίση που πλήττει την ελληνική κοινωνία έχει οδηγήσει χιλιάδες Έλληνες να αναζητούν καταφύγιο στα μοναστήρια του Αγίου Όρους. Μάλιστα επισημαίνει ότι ο αριθμός των επισκεπτών παρουσιάζει απότομη αύξηση.
Eντύπωση προκαλεί στο συντάκτη ο σπαρτιατικός τρόπος ζωής, όπως τον χαρακτηρίζει τόσο των μοναχών, όσο και των επισκεπτών.
Όπως γράφει στην ανταπόκρισή του ο κ. Στάινβορθ, ο αυξημένος αριθμός των επισκεπτών στον Άθω δείχνει πως πρόκειται για ένα μέρος ηρεμίας και αποκοπής από τις δυσκολίες, ενώ τονίζει ότι όποιος εξασφαλίσει το πολυπόθητο «διαβατήριο» εισόδου και διαμονής στο «περιβόλι της Παναγίας», θεωρείται τυχερός.
Και η Έλλη Κοκκίνου έχει τα δικά της μυστικά ομορφιάς.
Και μάλιστα αποδίδουν και την βοηθούν να έχει ένα καλλίγραμμο σώμα χωρίς ατέλειες.
Τι κάνει; Εδώ και ένα χρόνο ακολουθεί ένα πραγματικά εξοντωτικό πρόγραμμα από το οποίο δεν παρεκκλίνει λεπτό.
Επισκέπτεται τις εγκαταστάσεις του Αγίου Κοσμά πέντε φορές τη ν εβδομάδα για δυο ώρες κάθε φορά.
Ο γυμναστής της είναι και προπονητής στίβου.
Η Έλλη τρέχει 45-50 λεπτά και μετά κάνει βάρη, εμπόδια και δρομικές ασκήσεις.
Όλα αυτά σε συνδυασμό και με σωστή διατροφή, αποδίδουν.
GREEK WORLD MEDIA 