GREECE – Page 70 – GREEK WORLD MEDIA

Argentine or Greek, PAO coach Rocha is a true Green

Source: Ekathimerini

Few Greeks can boast their contribution to a certain soccer club spanning across five decades, but Argentine Juan Ramon Rocha has been what he calls a “Panathinaikos soldier” since the late 1970s, and after being a player throughout the 1980s and into the 1990s to turn into the coach to lead the Greens to the 1996 Champions League semis, he is back on the club’s bench as the head coach on Sunday in the clash with PAOK, after the resignation of Jesualdo Ferreira.

While no one can doubt whether “the Indian,” as his nickname back home was, has dedicated his life to Panathinaikos, having spent several years as a scout and a youth team coach as well, it has not always been certain to what extent he is an Argentine or a Greek.

Back in 1979, when the then new owner of Panathinaikos Giorgos Vardinoyiannis brought this promising young star of the Boca Juniors midfield to Greece, the law did not allow for foreign players to join the newly-professionalized Greek soccer. That clause had not stopped club owners from signing stars from abroad, bending the law by giving them fake Greek names and pretending they had a Greek origin.

That was also the case with Rocha, who came to Greece with the name Boublis and becoming a citizen of the suburb of Aegaleo. A series of court battles proved that he had no Greek origins, nearly put him in jail and resulted in a ban, but Rocha picked himself up and returned to the field to lead Panathinaikos in 1984 to its first league triumph in seven years.

Boublis or no Boublis, Rocha was among the key players of Panathinaikos who took the club to the semifinals of the 1985 Champions Cup, with Rocha scoring what he thought would be the opening goal at Anfield, in the first leg of the semifinal against Liverpool, only to see it disallowed for what the referee only considered to be offside. The Greens went on to lose 4-0 on the night, and 5-0 on aggregate, but their fans still wonder what would have happened if…

The Argentine, who had played for Newell’s Old Boys during the first six years of his career, formed a formidable midfield force with Yugoslav international Velimir Zajec at Panathinaikos from the summer of 1985 and won the Greek double in 1986 and a total of five Greek cups before retiring from soccer in 1989, at the age of 35 years.

The Greek game lost a player with great vision and skill who had graced the midfield with his tireless imaginative play, but the Santo Tome-born player turned immediately to coaching. His first stints at Paniliakos, Ilisiakos and Kalamata were good enough to secure him the credentials he needed to replace departed Ivica Osim on the Panathinaikos bench in 1994.

His impact on the team was instant. Although he did not possess a “magic wand” which the press said at the time that he had, he led Panathinaikos to back-to-back league triumphs in 1995 and 1996, capped by yet another entry to the semifinals of Europe’s top club competition. Rocha reached the peak of his coaching time when the Greens played Ajax in Amsterdam and against all odds they won 1-0 in the first leg, courtesy of an amazing run along most of the field by Giorgos Donis and a delicate chip by talismanic striker Krzysztof Warzycha. However, the Greek champions lost 3-0 in Athens to miss out on a second European final, after 1971.

A few months later, the decline of Panathinaikos as a club started, from which the team is yet to emerge. Rocha was soon on his way out after a string of poor performances. He had mixed results next year on the Aris bench, but was never far away from Panathinaikos. In 1999 he was called to task again as the head coach, but without any success.

Some brief spells on the benches of Xanthi, Ilisiakos and Olympiakos Nicosia (twice) followed in the decade of 2000, that ended with Rocha working as a scout and then as the Under-20 team coach, leading the club to youth championship triumphs and bringing up a number of talented youngsters for the first team whom he will now be managing again as the club’s head coach. By now it has become clear that it is only Panathinaikos that becomes him, and that he is at heart more Greek than his papers, fake or real, would suggest.

It is no secret that several Greece managers would have loved to have him at their disposal as a player, and might have done so had Rocha not played twice for the national team of Argentina.

With a number of underperforming players in the Greens’ squad at the moment, some of them of Latin origin just like Rocha, it is no coincidence the board of Panathinaikos has chosen “the Indian” to take over from Ferreira. After all, they remember how Rocha transformed the career of another Argentine, the midfielder Juan Jose Borelli in the 1990s, and they will hope he can do the same now.

The irony is that his third debut on the Panathinaikos bench, on November 18, will be against a team coached by the man who gifted him the most glorious night of his managerial career, Donis, who is also the father of two of the Panathinaikos youth team members. Maybe the talented guitar player and merengue singer, that Rocha also is, could pen a song about this momentous encounter for him to hum, while downing one after another the bottles of water he loves to drink on the bench during games. Panathinaikos fans would certainly drink to the success of the man who would be Greek.

National Hellenic Museum marks 1 year in new home with exhibits about immigrants, marathons

Source: ChicagoTribune

CHRIS WALKER, CHICAGO TRIBUNE

The exhibit “American Moments: The Legacy of Greek Immigration” is shown at the National Hellenic Museum.
By Kerry Reid, Special to the Tribune
8:55 am, November 15, 2012
It’s nestled in the heart of Chicago’s (admittedly dwindling) Greektown, but as its name implies, the National Hellenic Museum has a far wider mission than just preserving the history of Chicago’s Greek community. This week, the museum, which was founded in 1983 as the Hellenic Museum and Cultural Center and took its new name in 2009, celebrates its first year in its eco-friendly 40,000-square-foot Halsted Street modernist home (designed by Demetrios Stavrianos of the Chicago office of RTKL Associates) with a pair of exhibitions celebrating the breadth of Greek and Greek-American experience.

“The Spirit of the Marathon: From Pheidippides to Today” traces the history of the most heroic athletic event this side of the Ironman triathlon — from the titular courier who brought news of the Greek triumph over the Persians in the battle of Marathon in 490 B.C., to its introduction as a competitive event at the first modern Olympics in Athens in 1896, to the inspiring story of 1946’s Boston Marathon champion, Greece’s Stylianos Kyriakides. The latter used his victory to help raise awareness and funds for his fellow Greek citizens who had been left famine-stricken after World War II.

Heroism and going the distance also figure into “American Moments: The Legacy of Greek Immigration,” which shows the wide-ranging influence of Greeks on American culture through photographs, oral history (much of which will eventually be available through the museum’s website), and an array of artifacts, including the wrestling trunks worn by “The Golden Greek” Jim Londos, one of the most popular professional wrestlers in the Great Depression, to more traditional clothing, including the foustanella, or pleated skirt, worn by museum President Connie Mourtoupalas’ grandfather on his wedding day.

Mourtoupalas, whose family emigrated from Greece to Washington, D.C., in 1966, has only been with the National Hellenic Museum for five months, but she brings extensive experience in promoting Greek culture, including 16 years as the cultural attache at the Embassy of Greece in Washington.

Mourtoupalas notes that the museum “is not only about the Greek-Americans of Chicago or of Illinois, but it’s a national repository of everything that relates to Greek immigration, and then to the life and history of the communities and its members and what they have contributed to America in general. Because the way we view this, it’s not just Greek-American history. It’s American history.”

And of course, it’s impossible to talk about traditions of Western democracy and literature without acknowledging the deep roots of ancient Greece. It was, Mourtoupalas says, very much by design that the first large exhibition the museum held in the new space, “Gods, Myths, and Mortals,” originally developed by the Children’s Museum of Manhattan, paid homage to “The Iliad” and “The Odyssey.”

Curator Bethany Fleming notes that both the museum’s large archival collection (which has not yet been organized into a permanent exhibition in the new building) and the artifacts in “American Moments” come from all over. “East Coast, West Coast, the South. And certainly the Chicago area,” she said. “The collection is primarily from the last 150 years from the Greek-American community, but we do have pieces that span back to about 1200 B.C. Some pottery as well as some Byzantine coins and things like that. But by and large, our collection is primarily the Greek-American heritage. Some of our most extensive collections are not from Chicago.”

The geographic dispersal of the Greeks in America mirrors that of other immigrant groups from the late 19th and early 20th century, Fleming notes. Many of the earliest arrivals were young men who sought work in textile mills in New England, and also in the railroads and the mines out West — often, they would later form marriages with mail-order or “picture brides” from their homeland.

A series of photographs commemorates the Ludlow Massacre of 1914, in which Louis Tikas of Crete, a union organizer for the United Mineworkers of America, was shot to death during an attack by state militia and Colorado Fuel and Iron Co. guards on a Ludlow, Colo., camp occupied by striking coal miners. Several others, including women and children, were burned to death when their tents caught fire. The fact that the attack took place on Greek Orthodox Easter added to the national outpouring of outrage.

Like many immigrants, Greeks also found work in America that meshed with their traditional skills in the old country — whether herding sheep in the American West (the museum very recently acquired the archives of an elderly Greek-American man who is the informal historian for Greeks in Montana) or diving for sponges in Tarpon Springs, Fla. There, Fleming notes, Greek immigrants defied the Jim Crow mindset and worked alongside African-American divers.

The exhibit isn’t all about the struggle for economic and political justice, of course. There is literally a sweet side to the story of Greeks in America and particularly in Chicago. If you like Dove Bars, thank a Greek — specifically, Leo Stefanos of Dove Candies and Ice Cream, who first invented the toothsome treat in 1956. Items from the early days of Dove are on display. Fleming also points out photos that show the evolution of Greeks in the restaurant and hospitality industry where they famously flourish now — from hand-pulled fruit carts to small markets to cafes and diners all over the country, including the famous Dixie Chili in Newport, Ky., founded in 1929 by Nicholas Sarakatsannis.

Greece’s current economic woes could, notes Mourtoupalas, lead to a fresh influx of Greek immigrants to the United States. And the National Hellenic Museum will be ready to capture their stories as well.

For her part, Mourtoupalas doesn’t think they will run out of material anytime soon. “In a way, being a museum that sort of navigates Greek culture and Greek history — it’s a privilege in many ways, but it also gives you a great product that speaks to a lot of people.”

ctc-arts@tribune.com

‘American Moments: The Legacy of Greek Immigration’

When: Opens Thursday

Where: National Hellenic Museum, 333 S. Halsted St.

Tickets: Free open house 6 to 9 p.m. Thursday; regular admission $7-$10 at 312-655-1234 or nationalhellenicmuseum.org

Τραυματίστηκε σοβαρά η Αθηνά Ωνάση!

Η Αθηνά Ωνάση έπεσε από το άλογό της, κατά την διάρκεια προπόνησης στους στάβλους της παθαίνοντας κάκωση στον ραχιαίο.

Η χρυσή κληρονόμος μεταφέρθηκε αμέσως στο νοσοκομείο έχοντας στο πλευρό της τον σύζυγό της.

Ο σύζυγός της, Αλβάρο τόνισε ότι η σύντροφός του έχει τραυματιστεί σοβαρά, αλλά παραδέχτηκε πως τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι ακόμη πιο δύσκολα…

«Είναι πολύ άσχημος τραυματισμός αλλά είμαστε ευτυχείς γιατί θα μπορούσε να ήταν πολύ χειρότερα. Θα έχει πλήρη αποκατάσταση» είπε χαρακτηριστικά.

Μάλιστα ακύρωσε την συμμετοχή του στην έναρξη αγώνων στην Στουτγάρδη.

Οι μοναχικές μέρες του Λάμπη Λιβιεράτου

Μετά τη θύελλα… η ηρεμία! Ο Λάμπης Λιβιεράτος προσπαθεί να ξανασταθεί στα πόδια του ύστερα από τα παιχνίδια της μοίρας που ανέτρεψαν τη ζωή του και τον έκαναν να νιώθει μετέωρος.

Μετά τη νοσηλεία του, τη θλίψη και την απομόνωση, ο τραγουδιστής προσπαθεί να ξαναχαμογελάσει διώχνοντας τις σκιές του παρελθόντος!

Ο Λάμπης με δύναμη όμως και πίστη στον εαυτό του άρχισε και πάλι να ελπίζει.

Ο καλός του φίλος, Τζόνυ Θεοδωρίδης στέκεται στο πλευρό του, ενώ όταν μαθεύτηκε ότι μένει στο σπίτι του και για να αποφύγει τα φλας και το κυνηγητό των δημοσιογράφων, έφυγε νύχτα για το σπίτι συγγενικού προσώπου στην Πετρούπολη, από όπου δεν έβγαινε καθόλου για αρκετές μέρες μέχρι να ηρεμήσει, σύμφωνα με δημοσίευμα του περιοδικού «Λοιπόν».

Σιγά σιγά άρχισε να κυκλοφορεί και σύμφωνα με κατοίκους της περιοχής κάνει μακρινές βόλτες και ανεβαίνει στο λόφο, ενώ είναι όπως πάντα ευγενικός με όποιον συναντήσει στο δρόμο του.

Ο Λάμπης αναμένεται να επιστρέψει σύντομα με νέα δισκογραφική δουλειά.

Καλομοίρα: Ανυπομονεί να φέρει στον κόσμο τα δίδυμα αγοράκια της

Η Καλομοίρα περιμένει πώς και πώς να φέρει στον κόσμο τα δίδυμα αγοράκια της, τον Δημήτρη και τον Νίκο, όπως έχει δηλώσει ότι αποφάσισαν να τα ονομάσουν μαζί με τον σύζυγό της Γιώργο Μπουσαλη.

Η τραγουδίστρια μπορεί να βρίσκεται στην Αμερική εδώ και ενάμιση χρόνο, όμως φροντίζει καθημερινά να μας ενημερώνει μέσα από τους λογαριασμούς που έχει στα social media, αλλά και μέσα από το επίσημο site της.

Μάλιστα, πριν από μερικές μέρες δημοσίευσε νέες φωτογραφίες, όπου φαίνεται ξεκάθαρα ότι βρίσκεται σε προχωρημένη εγκυμοσύνη.

Αγγελική Ηλιάδη: Backstage στο νέο της video clip!

Υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες του Απόλλωνα Παπαθεοχάρη γυρίστηκε πρόσφατα το νέο video clip της Αγγελικής Ηλιάδη.

Η τραγουδίστρια οπτικοποίησε το τραγούδι με τον τίτλο «Τραυματισμένε μου έρωτα».

Η τραγουδίστρια για περισσότερες από δώδεκα ώρες πόζαρε ως fame fatale σε κλασσική κινηματογραφική ταινία, τραγουδώντας για έναν μεγάλο έρωτα, σε ένα κόνσεπτ επηρεασμένο από πολύ γνωστές σκηνές ευρωπαϊκού και αμερικανού film noir κινηματογράφου.

Το τραγούδι θα κυκλοφορήσει στις 25 Νοεμβρίου μαζί με άλλα δύο κομμάτια.

Το ταξίδι μιας Ελληνίδας ομιλήτριας στις Ινδίες

H life coach εισηγήτρια και συγγραφέας Τζιλ Δούκα μιλά για την εμπειρία της στις Ινδίες.

Μια από τις μεγαλύτερες τιμές για έναν ομιλητή είναι να μιλήσει σε TEDx ημερίδα, ημερίδες που έχουν ως στόχο να διαδώσουν γνώσεις, έμπνευση και να παροτρύνουν και γίνονται ανα τον κόσμο. Η Τζιλ Δούκα, life coach, εισηγήτρια και συγγραφέας, είναι από τις πρώτες Ευρωπαίες προσκεκλημένες που μίλησαν σε TEDx event στην Ασία, στο Chennai της Ινδίας. Παρακάτω περιγράφει το ταξίδι και τα συναισθήματά της.

Τετάρτη 26/9/12 Ημέρα 1η

Και ναι, μετά από 4 μήνες καθημερινής προετοιμασίας, ήρθε η ώρα! Πετάω για το Chennai της Ινδίας (το δεύτερο μεγαλύτερο λιμάνι με 5 εκατομμύρια πληθυσμό, κάτω δεξιά στον χάρτη). Μεγάλη η χαρά μου που πάω ανάμεσα στις πτήσεις στο Senator lounge στη Φραγκφούρτη, βραβευμένο στα τοπ 10 lounges του κόσμου. Κάνω ντους, χαλαρώνω και βρίσκω άλλους 4 ομιλητές, τον Mykcola από Ουκρανία, την Caroline από Καναδά, τον Prabha από Ουάσινγκτον και τον Sergio από Μεξικό, είναι 4 από τους 16 που θα μιλήσουμε στο TEDxChennai.

Μετά από 9 ώρες πτήση, φτάνουμε! Το αυτοκίνητο του Sheraton είναι εκεί και μας περιμένει. Ο Sergio πάει να καθίσει μπροστά, ο οδηγός του το απαγορεύει.. Μάλλον είναι ενάντια στους κανόνες τους λέει ο Sergio, όχι λέει ο οδηγός, απλά πήγατε να καθίσετε στην θέση του οδηγού! Στην Ινδία οδηγούν ανάποδα, όπως στην Αγγλία! Γελάμε πολύ και ας είναι 2:00 τα μεσάνυχτα…..

Ημέρα 2η 27/9/12

Στο πρωινό βλέπω και τους υπόλοιπους ομιλητές, αγκαλιές φιλιά, με τους περισσότερους έχω συναντηθεί σε σεμινάρια ή συνέδρια…. Μικρός ο κόσμος. Βρίσκω την Jane Ransom, η οποία είναι ομιλήτρια, είμαστε μαζί στο mastermind group μια ομάδα με την οποία εδώ και 2 χρόνια μιλάμε κάθε 2 εβδομάδες και μοιραζόμαστε τις νίκες και τους προβληματισμούς μας. Έχω 2 χρόνια λοιπόν να την δω live, και συγκινούμαι τόσο που βάζω τα κλάματα.

Πάμε στο σπίτι της Puja Gupta, είναι η κοπέλα που μας κάλεσε να συμμετάσχουμε στο TEDxChennai. Το σπίτι είναι 6 όροφοι και έχει 12 άτομα προσωπικό. Μένουν μέσα 3 οικογένειες. Οι πλούσιοι στην Ινδία είναι πολύ πλούσιοι! Κάνω πρόβα την ομιλία μου μπροστά σε όλους, μου δίνουν συμβουλές, κάποιες τις κρατάω κάποιες όχι. Μετά πάω σε ένα από τα σαλόνια (!) όπου μου κάνουν μια συνέντευξη για τηλεοπτικό σταθμό. Μετά, έρχεται μια δημοσιογράφος από ένα περιοδικό… Με ρωτάνε για την Ελλάδα, για τους λόγους που μας οδήγησαν στην κρίση, για το coaching για την ομιλία μου. Όμορφα!

Πίσω στο ξενοδοχείο και έχω μόνο μια ώρα για να ετοιμαστώ για την συνέντευξη τύπου. Πονάει ο λαιμός μου, παντού έχει air condition στους 18 βαθμούς... ελπίζω να μην αρρωστήσω..

Κατεβαίνω στην αίθουσα… πάνω από 100 φωτογράφοι, δημοσιογράφοι, τηλεοπτικές κάμερες. Μόλις μπαίνω ανάβουν πολλά φλας. Ακούω κομπλιμέντα για το πορτοκαλί μου φόρεμα. Καλό αυτό! Μετά την εισαγωγή, μιλάμε ένας ένας στην συνέντευξη τύπου. Λέω είμαι η Τζιλ Δούκα από την Ελλάδα, την χώρα της κρίσης (αφού με ρωτάτε όλοι για αυτό!). Η ομιλία μου θα σας βοηθήσει να βρείτε τρόπο να κάνετε την αποτυχία να λειτουργήσει υπέρ σας. Υπάρχει κανείς που τον ενδιαφέρει κάτι τέτοιο; Σηκώνουν όλοι τα χέρια. Έρχονται δημοσιογράφοι μετά και συστήνονται. Είναι ενθουσιασμένοι με την ποιότητα των ομιλητών και εγώ το ίδιο, άσχετα από το γεγονός ότι τους περισσότερους τους ήξερα. Θέλω πολύ να ακούσω τις ομιλίες!

Ημέρα 3η 28/9/12

Πάμε στο Radio Chennai για συνεντεύξεις. Μας υποδέχονται με χαρά, έχω πάρει και την βιντεοκάμερα. Η συνέντευξη βγαίνει πολύ ωραία όπως μου είπε η παραγωγός Μaha (συντόμευση από Mahalakshimi!). Μετά από εμένα είναι η Caroline, μου ζητάει να την βιντεοσκοπήσω. Στην συνέντευξη λέει ότι θα μιλήσει για το γεγονός ότι την νάρκωσαν και την βίασαν τον περασμένο Ιούνιο. Σοκάρομαι, δεν το ήξερα. Πάλι βάζω τα κλάματα. Αυτό το ταξίδι με έχει κάνει πολύ ευαίσθητη!

Στο ξενοδοχείο, έχω 50 λεπτά να φάω και να ετοιμαστώ για να πάμε στην πρόβα στο Sir Mutha Concert Hall, στο θέατρο που θα γίνει το TEDxChennai. Κρυώνω πολύ και αρχίζω να βήχω. Μόνο αυτό μου έλλειπε….

Είμαστε στους Times of India, εφημερίδα με πάνω από 3 εκατομμύρια πωλήσεις... γράφουν την εταιρία μου…. Απίστευτο!

Στο θέατρο, ρωτάω ποιος είναι υπεύθυνος για την σκηνή και σε ποιόν να δώσω την παρουσίασή μου αλλά ακούω συγκεχυμένες απαντήσεις. Δίνω σε κάποιον την παρουσίαση, όμως καταλαβαίνω ότι δεν είναι ο υπεύθυνος… οκ, αν ήμασταν Ελλάδα, δεν θα ανησυχούσα, ξέρω ότι όλα γίνονται τελευταία στιγμή, όμως εδώ… ανησυχώ πολύ! Και άλλοι ομιλητές το συζητούν. Κάνω την πρόβα και μου λένε ότι έχουν το version της ομιλίας που είχα στείλει πριν από 3 μήνες, σχεδόν καμία σχέση με αυτό που θα πω… οκ, θα σας ξαναστείλω (για 3η φορά) την τελευταία εκδοχή… Δεν μου αρέσει, λες να ανέβω να μιλήσω και να μου βγάλουν την παρουσίαση/ το powerpoint άλλου ομιλητή;

Δίνω μια συνέντευξη σε περιοδικό και κάνουμε μια όμορφη φωτογράφιση όσο κάνουν πρόβα οι άλλοι. Τελειώνουμε στις 18:00.

Έχω 20 λεπτά να ντυθώ για το δείπνο που έχουμε με το Young Indian Entrepreneurs club. Έχουν δώσει τα βιογραφικά μας και έχουν επιλέξει με ποιόν ομιλητή θέλουν να καθίσουν στο τραπέζι για να φάμε μαζί. Σκέπτομαι… και αν δεν θέλει κανείς να καθίσει μαζί μου; Α, οκ, είναι 3 άτομα, όσα έχουν και οι άλλοι, ευτυχώς! Με ρωτάνε για το uniqueness concept, πως μαθαίνουμε για την μοναδικότητά μας, έχουν διαβάσει τα πάντα στο site μας, ξέρουν τα πάντα για εμένα. Κάνουμε μια πολύ καλή συζήτηση, έρχονται και άλλοι επιχειρηματίες. Βγάζουμε πολλές φωτογραφίες (μας ακολουθούν φωτογράφοι παντού μετά την συνέντευξη τύπου, είμαστε το θέμα των ημερών) η φωνή μου κλείνει και νιώθω πολύ αδύναμη. Πάω στο δωμάτιο. Κάνω σιωπηρή πρόβα την ομιλία μου. Αύριο θα μιλήσουμε σε ένα πανεπιστήμιο, μπορεί να μην πάω, να ξεκουραστώ να είναι καλά η φωνή μου για το TEDx… θα ξυπνήσω και θα δω.

Ημέρα 4η 29/9/12

Είμαι καλύτερα. Αποφασίζω να πάω στο Saveetha University. Κοιμάμαι στην διαδρομή. Μετά από 1 ½ ώρα ανοίγω τα μάτια μου και βλέπω την φωτογραφία μου σε μια τεράστια αφίσα στην είσοδο του πανεπιστημίου με άλλους 4 ομιλητές. Φωνάζω από την χαρά μου όλοι οι συνάδερφοι βλέπουν την αφίσα και δεν το πιστεύουν! Κατεβαίνουμε από το λεωφορείο και μας συστήνουν στον Πρύτανη και στους καθηγητές οι οποίοι έχουν παραταχθεί. Φοράω τις παντόφλες μου, έχω τα τακούνια μου στην τσάντα δεν πρόλαβα να αλλάξω, τι ντροπή θεέ μου! Πάμε στο γραφείο του πρύτανη, με συνοδεύουν (!) στην τουαλέτα αλλάζω παπούτσια, βάζω την μπλούζα που γράφει Be Unique (να είσαι μοναδικός/η), όλα καλά…

Μας οδηγούν σε μια είσοδο όπου ακούω ένα μεγάλο βουητό σαν από γήπεδο… εκεί θα μιλήσουμε; Ναι, μπαίνω μέσα, ανακοινώνουν το όνομά μου, 1300 άτομα σηκώνονται και χειροκροτούν, όπως κατεβαίνω ανάμεσά τους μου φωνάζουν, δίνω το χέρι μου, με τραβάνε.… Χαιρετάω και στέλνω φιλιά… Οκ, κάπως έτσι θα πρέπει να νιώθουν οι σταρ! Δεν το πιστεύω αυτό που συμβαίνει… ανεβαίνω στην σκηνή μαζί με τους άλλους συναδέρφους. Κανείς δεν πιστεύει αυτό που συμβαίνει. Οι 1300 φοιτητές και φοιτήτριες του 3ου πανεπιστημίου της Ινδίας είναι το ιδανικό κοινό. Ακούνε, συμμετέχουν. Ρωτάω ποιος είναι το μέλλον της Ινδίας, φωνάζουν με μια φωνή, εγώ! Ποιος είναι μοναδικός; Εγώ! Σείεται το θέατρο. Μοιράζομαι μαζί τους τις 3 ερωτήσεις που μπορούν να κάνουν όταν αντιμετωπίζουν την αποτυχία.

1. Τι μπορώ να κάνω για να δουλέψει υπέρ μου αυτή η κατάσταση;
2. Πως μπορώ να βγάλω το καλύτερο από την αποτυχία μου;
3. Με ποιόν μπορώ να μιλήσω που έχει ήδη ζήσει την αποτυχία μου;

Η συμμετοχή τους είναι καταπληκτική. Στο τέλος, η Jana Stanfield τραγουδάει το τραγούδι I cannot do all the good that the world needs me, but the world needs all the good I can do, (δεν μπορώ να κάνω όλο το καλό που ο κόσμος θέλει να κάνω μα, ο κόσμος χρειάζεται όλο το καλό που μπορώ εγώ να κάνω). Σηκώνουμε 40 φοιτητές στην σκηνή, χορεύουμε και τραγουδάμε όλοι, η ατμόσφαιρα είναι απίθανη!

Σαν δώρο μας φοράνε την τοπική φορεσιά, μας δίνουν ένα βραβείο και ένα αναμνηστικό ρολόι και στο μεσημεριανό περνάνε πολλοί καθηγητές και οι διοργανωτές του National Entrepreneurship Network. H εμπειρία είναι απίστευτα δυνατή, κανείς μας δεν πιστεύει τι έγινε, ακόμα και ομιλητές με εμπειρία 20 ετών… Μοναδικά συναισθήματα!

Είμαι επισήμως άρρωστη, στην διαδρομή τρέμω και ιδρώνω. Έρχεται γιατρός στο ξενοδοχείο (στο δωμάτιο) απορεί πως μπορώ και μιλάω με τον λαιμό που έχω, μου γράφει αντιβίωση και σε 30 λεπτά τα φάρμακα είναι στο δωμάτιό μου. Συνολικό κόστος 43 ευρώ. Πάω στο spa, όπου μας έχουν δώρο ένα μασάζ από την οργανωτική επιτροπή του TEDxChennai, κοιμάμαι από την εξάντληση. Στο δωμάτιο, τρώω και κάνω πρόβα για χιλιοστή φορά την ομιλία μου. Κοιμάμαι. Αύριο είναι η μεγάλη μέρα!

Ημέρα 5η TEDxChennai 30/9/12

Έρχεται κομμώτρια στο δωμάτιο για να μου φτιάξει τα μαλλιά στις 7:00. Μέχρι το μεσημέρι που θα μιλήσω τα μαλλιά έχουν γίνει χάλια, πολύ χάλια, αλλά έπρεπε να προσπαθήσω! Πάμε στο θέατρο, στις 9:00 η πληρότητα είναι 95%. Οι Ινδοί δεν το πιστεύουν, η Κυριακή είναι η μοναδική τους αργία και ήταν σίγουροι ότι θα καθυστερούσαν οι συμμετέχοντες να έρθουν. Κάνουμε μια ομαδική προσευχή, κρατάμε τα χέρια μας σε κύκλο, οι 14 ομιλητές και λέμε δυνατά ο κάθε ένας μας με μια λέξη ποιος είναι ο στόχος της ομιλίας μας: έμπνευση, χαρά, υποστήριξη, βοήθεια, ισορροπία, αγάπη λέω εγώ. Φυσικά βάζω τα κλάματα…. πάλι… έχω φορτιστεί πολύ συναισθηματικά.

Ξεκινάει η Carol Talbot, από το Ντουμπάι, την γνωρίζω από το Evolutionary Business Council, καταπληκτική γυναίκα και ομιλήτρια. Ξεσηκώνει τα πλήθη! 1200 άτομα κάνουν ότι τους λέει. Η μια φοβερή ομιλία διαδέχεται την άλλη, το κοινό συμμετέχει σε όλες, φτάνει το μεσημέρι, πρέπει να πάω να ετοιμαστώ για την δική μου ομιλία και δεν θέλω να φύγω από την καρέκλα! Θέλω να ακούσω τις ομιλίες, είναι τόσο ενδιαφέρουσες!

Κάνω την προετοιμασία μου, είμαι σε άλλη διάσταση. Ζεσταίνω την φωνή μου, δεν είναι και στα καλύτερά της. Όλα θα πάνε καλά. Έχω προετοιμαστεί τόσο πολύ, όλα θα πρέπει να πάνε καλά.

Είναι η σειρά μου, τα φώτα είναι πολύ δυνατά, οκ συνηθίζω. Ακούω την φωνή μου περίεργη, έναν τόνο κάτω από το κανονικό. Δεν είναι κακή, φοβάμαι να την ανεβάσω, είμαι βραχνιασμένη συνεχίζω έτσι. Όλοι ανταποκρίνονται στις ερωτήσεις που τους κάνω, γελάνε με τις φωτογραφίες του powerpoint. Ωραία. Το απολαμβάνω πολύ, κοιτάω ψηλά, κάτω, όλο το κοινό. Ήρθε η ώρα για τον διαλογισμό, θα ακολουθήσουν όλοι; Τους ζητάω να κλείσουν τα μάτια και να ακολουθήσουν τις οδηγίες μου. Το κάνουν όλοι, απίστευτο. Τελειώνουμε και τους προτρέπω να βάλουν τα χέρια στην καρδιά τους! Τους ευχαριστώ, 1200 άτομα με χειροκροτούν όρθιοι. Φυσικά, βάζω τα κλάματα, εκτός σκηνής!

Μετά από εμένα ο Romeo Marquez Jr (από τους αγαπημένους μου) ξεσηκώνει τους συμμετέχοντες. Τελειώνει το event. Για την επόμενη ώρα, υπογράφω αυτόγραφα και βγάζω φωτογραφίες. Ρωτάω τι τους άρεσε από την ομιλία μου, ο κάθε ένας λέει κάτι διαφορετικό: άλλαξα τον τρόπο που θα βλέπω την αποτυχία, ο διαλογισμός, η προσωπική κάρτα αποτυχίας, η…. μπλούζα σου! Με ευχαριστούν, με επαινούν, θέλουν να γίνουμε φίλοι στο facebook κ.α Τα συναισθήματα είναι ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΑ.

Στο ξενοδοχείο μιλάω με Ελλάδα, στέλνω ευχαριστίες σε όλους όσους βοήθησαν στην προετοιμασία και ετοιμάζομαι για το πάρτι…. Είμαι σωματικά εξαντλημένη αλλά πετάω! Ευχαριστώ τον Θεό και εύχομαι στο μέλλον να αξιωθώ να ζήσω πολλές παρόμοιες εμπειρίες!

Μπορείτε να δείτε την ομιλία της Τζιλ Δούκα εδώ: http://www.youtube.com/watch?v=uQKTaJt48Bw&feature=plcp

Η Τζιλ Δούκα είναι life coach, εισηγήτρια και συγγραφέας, αντιπρόεδρος της www.uniquenessdevelopmentgroup.com Είναι εισηγήτρια στο πρώτο DVD με στοιχεία Life Coaching “Θέλω να πετύχω τους στόχους μου” το οποίο διατίθεται σε όλα τα καταστήματα Public και online εδώ.

Χρήστος Δάντης: «Αγαπάω τη μουσική σε όλες τις μορφές της»

«Σαφέστατα και η μουσική είναι μια», λέει ο Χρήστος Δάντης εξηγώντας πως ο τραγουδιστής έχει υποχρεώσει να κυνηγήσει κάθε είδους μουσική.

Ο ίδιος κατά τη διάρκεια της καριέρας του έχει τραγουδήσει σχεδόν τα πάντα.

«Ένας τραγουδιστής έχει την υποχρέωση να κυνηγήσει διάφορα είδη ακόμα μέσα και σε ένα άλμπουμ!

Άλλωστε κοινός παρονομαστής είναι το εκτελεστικό όργανο.

Σε αυτή τη περίπτωση, η φωνή.

Αγαπάω τη μουσική σε όλες τις μορφές της. η μουσική δεν έχει όρια», λέει στο 7 μέρες tv και συνεχίζει:

«Από την αρχή της πορείας μου μέχρι τώρα τραγούδησα πολλά διαφορετικά είδη.

Κάποια έγιναν μεγάλες επιτυχίες, όμως υπήρξαν και μεγάλες αποτυχίες. Από τις αποτυχίες μαθαίνεις περισσότερα».

Γιώργος Σαμπάνης: «Πόσο δύσκολα θα τραγουδούσα τα «Δύσκολα Φεγγάρια»»

«Δεν μπορώ να σκεφτώ πως από τη στιγμή που εγώ είμαι ένας pop – rock τραγουδιστής, θα πω λαϊκά τραγούδια» δηλώνει ο Γιώργος Σαμπάνης.

«Πόσο δύσκολα θα τραγουδούσα τα «Δύσκολα Φεγγάρια» που είπε ο Μαζωνάκης, γιατί δεν θα είχε νόημα να το κάνω.

Γράφτηκε πάνω στη φωνή του Μαζωνάκη.

Τα τραγούδια μου τα δίνω σε καλλιτέχνες που εκτιμώ πραγματικά.

Τα περισσότερα από αυτά δεν θα μπορούσαν να τα πω εγώ λόγω ύφους» ανέφερε στο «Θέμα» ο τραγουδοποιός.

Γιάννης Μωραΐτης: Ξεκινάει εμφανίσεις από τις 16/11

Εμφανίσεις ξεκινάει ο Γιάννης Μωραΐτης σε γνωστό νυχτερινό κέντρο.

Από την Παρασκευή 16/11 και κάθε Παρασκευή και Σάββατο μετά το θέατρο και την παράσταση που συμμετέχει «Βασανίζομαι» που συνεχίζεται με επιτυχία στο Γκάζι, ο ταλαντούχος τραγουδιστής σας περιμένει στον “φυσικό “του χώρο, τις πίστες .

Για να μας “Μαγνητίσει” ξανά. Θα εμφανίζεται σε έναν υπέροχο χώρο, στο «Sense Stage» , στο μετρό της Δάφνης.

Παρέα με τον Άγγελο Ανδριανό και τη Δήμητρα Μεταλλινού φιλοδοξούν να “αλλάξουν” τις νύχτες μας.

Πάρε το κέφι σου παρέα και το πάρτι αρχίζει .