Category: GREECE

Source: radaronline

We’ve got all the latest details on Kelly Clarkson‘s surprise weekend wedding to love Brandon Blackstock, from what she wore, to the bling, and where they’re going from here.

As we previously reported, American Idol‘s first-ever champion, 31, and Blackstock, 36, stepson to country legend Reba McEntire, wed this past Saturday at Walland, Tenn. resort Blackberry Farm.

Johnathon Arndt, a Beverly Hills-based jeweler, described the celeb wedding to People, recalling that the bride and groom “were walking hand-in-hand.

“It was just what you expect from two people in love.”

As for the bling? The comely country couple was decked out in jewelry, with Kelly’s wedding band (locked with her engagement ring) coming at 4.24 carats, while Blackstock’s — which Kelly designed — has a total of six sapphires in it.

When she walked down the aisle, Kelly wore a Temperley Bridal Jessamine gown, which the magazine said sells for more than $7,000. Showing some of her Greek roots (Clarkson’s mother is of Greek descent), she wore a special one-off headpiece designed by Jim Verraros and Maria Elena of Maria Elena Headpieces. Her stylist Steph Ashmore said, “When she tried them on, it felt like she liked every single dress,” but the Temperley had a “Jane Austen-meets-country-relaxed feel,” which sealed the deal for the ‘Miss Independent’ singer.

“It feels like an heirloom,” said the stylist.

As for babies, Kelly and Brandon might be hearing the pitter patter sooner than later, as she told the magazine in Sept., “We want to have more children. We’re just excited.”

Arndt summed it up best, saying that “when you see Kelly and Brandon together, they are just as in love as you would think of in a fairy tale.”

Check out “Brandon and Kelly Blackstock” on Vimeo http://vimeo.com/77468517

Source: Ekathimerini

The Greek Central Archaeological Council (KAS) on Wednesday unanimously voted for an area of 4,000 hectares in the western Attica region of Megara to be listed for protection as an archaeological site.

Located in the northern section of the Corinth Canal opposite the island of Salamina, Megara was a significant trading hub in antiquity, with the new archaeological area including two ancient ports.

Despite initial concerns regarding the size of the site and the difficulties that its full excavation would entail, KAS on Wednesday said that the protection of significant antiquities found at the site merit its full protection.

Such significant finds include Roman-era baths, an aqueduct, impressive fortifications, graves containing valuable burial offerings and an ancient agora, among others.

The decision by KAS will mean that all the separate excavation sites that have emerged at intervals from the 1930s to the present will be encompassed in the 4,000-hectare zone.

Source: digitalspy

Source: dailymail.co.uk

Camille Grammer has been granted a restraining order against her former boyfriend after claiming she was attacked for up to an hour in a brutal hotel room assault.

The 45-year-old former Real Housewives Of Beverly Hills star made the abuses allegations on Twitter on Monday – but did not name the alleged perpetrator.

Now in the latest turn of events, Grammer – the ex-wife of Frasier star Kelsey Grammer – filed a declaration to a judge accusing her Greek boyfriend, Dimitri Charalambopoulos, 36, of pulling out clumps of her hair, leaving her battered and bruised, and fearing for her life.

In the documents filed with a California court, which she supported with photographs of her injuries, Grammer said she was left with bruising on her wrists, a large contusion on the side of her head and scrapes and abrasions to her face and arms.

Offering up evidence: Camille Grammer has supplied pictures of her injuries to a court in a declaration seeking a restraining order after claiming she was assaulted by her Greek boyfriend Dimitri Charalambopoulos

Bruised: A judge at a California court granted the restraining order on Tuesday following the alleged incident, which happened almost two weeks ago in a Houston hotel room, days after she underwent cancer surgery

The incident happened almost two weeks ago at the luxury ZaZa hotel in Houston Texas, just days after the reality star underwent surgery for endometrial cancer.

It’s over! Camille seen with Dimitri here at an event in Los Angeles last year last year

Victor Senties, a spokesman for Huston Police Department, confirmed to MailOnline the assault was reported at around 3.30am on October 16.

He said Grammer was the alleged victim of an assault by a male. Investigations continue and no charges have been filed at this stage, said the spokesman.

In the meantime, Grammer filed a four-page declaration at the Superior Court Of California in Santa Monica on Tuesday, detailing her ordeal.

The pair began rowing after Charalambopoulos received a series of texts and a phone call from a woman, who ended up screaming at him down the phone, Grammer states in the court documents.

Charalambopoulos allegedly grabbed Grammer by the hair, twisting it around his hand, before knocking her head against the bed and headboard, with the declaration stating how he was ‘repeatedly slamming my head and face into the furniture and completely immobilizing me’.

Grammer also claimed that Charalambopoulos – who is a lawyer by profession and has also worked as a fitness instructor – ‘squeezed my nose between his finger and pushed upward forcefully, covering my mouth in an attempt to silence me to prevent me from breathing’.

The mother-of-two detailed how she feared for her life, begged him to stop and alleged the attack went on for between 40 minutes and an hour.

Exhibit: A smashed iPhone and pieces of hair, which Camille says her lover pulled out in clumps during the course of the alleged assault

Photographic evidence: She also said she was left with bruising on her wrists, a large contusion on the side of her head and scrapes and abrasions to her face and arms

 

Police investigation: A photograph of Camille’s wrists in another photograph supplied as part of the declaration

When she tried to call for help, he smashed her iPhone, it is alleged. Houston Police told MailOnline the pair ‘broke each other’s cell phones’ during the course of reported altercation.

As Charalambopoulos left the room he threatened to knock her out if she moved from the bed, the declaration states.

A judge has now granted a temporary restraining order, prohibiting Charalambopoulos from going within 100 yards of Grammer or her two children.

Meanwhile, according to RadarOnline, Camille has been recently spotted with various bodyguards.

A source told the site: ‘As soon as Camille returned from Houston, she hired the bodyguards.’

‘Security has been significantly increased at her home and Camille will keep the security detail in place for the foreseeable future. She isn’t taking any chances.’

Grammer and Charalambopoulos began dating in late 2011 and are now said to have split up, according to RadarOnline.

A source told the website: ‘Things between them had been bad for awhile,’ and that Camille called time on the relationship ‘because she was over his antics’.

Taking to Twitter on Monday, Grammer said she planned to press charges against a man – not named by her at the time – who ‘belonged behind bars,’ adding: ‘Info will come out today that is jaw dropping. And women can’t be silenced after being physically abused!’

‘Getting my strength back now that I am at home and wasn’t able to deal with talking about it after my cancer surgery or what had happen [sic],’ she added.

Grammer was inundated with questions from her fans, including whether she was hurt.

‘Yes,’ was all she replied.

Marked up: The photos show what look to be reddish bruising on her arms

Court documents: Grammer details her ordeal in a four-page declaration to which she attached photographs of her injuries

Detail allegations: A portion of the four-page statement the TV personality’s lawyer filed to the Superior Court Of California on Tuesday

In another tweet, she revealed the alleged abuse happened shortly after her cancer surgery.

‘Yes, it was horrible what had happened to me two days out of the hospital,’ adding, ‘I feared for my life.’

She also claimed to be pressing charges against the alleged perpetrator.

‘Yes, working with lawyers and the police. This man should be behind bars,’ she wrote.

Camille underwent what is known as a ‘radical’ hysterectomy after being diagnosed with early stage endometrial cancer.

Scene of incident: Police were called to the ZaZa hotel in Houston where Camille was allegedly attacked

Getting my strength back now that I am at home and wasn’t able to deal with talking about it after my cancer surgery or what had happen.

— Camille Grammer (@TheRealCamilleG) October 28, 2013

The reality star reportedly had a greater risk of contracting cancer due to genetic issues.

‘The surgery went well and she is expected to make a complete recovery following a significant recuperation period,’ her rep, Howard Bragman, told People magazine earlier this month.

Camille was famously married to actor Kelsey Grammer from 1997 until 2010,while their divorce was finalised in early 2011.

The couple welcomed two children – daughter Mason and son Jude – via surrogate, both of whom she retained primary physical custody.

In the past: Camille was famously married to actor Kelsey Grammer from 1997 until 2010,while their divorce was finalised in early 2011, pictured in NYC in 2010

Source: npr

CBS correspondent George Polk and his wife, Rea, in 1948, shortly before his murder on May 8 of that year in Greece.

Megaloeconomou/AP

George Polk may have been born to make history. He was descended from the American president who led the conquest of Texas and much of the Southwest. But for George Polk, Texas was too small, says his brother William.

In the 1930s, “Texas was a little backwater at the time, and very few people even knew where other countries were — what the names were, what the languages were that were spoken,” William Polk says. “And he had a tremendous sense of curiosity.”

“The Greek Civil War was a kind of precursor to the American involvement in Vietnam,” says William Polk, younger brother of George Polk.

Milbry Polk

So George Polk became a journalist, reporting from China, Japan and France. During World War II, he served as a fighter pilot in the Pacific and was badly wounded. After the war, he watched the trial of Nazi war criminals in Nuremberg, Germany.

“He had the remarkable experience of sitting just a few feet away from Hermann Goering and the various other leading Nazis,” William Polk says, whereas during the war, “he had been in a foxhole in Guadalcanal, where a Japanese soldier tried to kill him with a knife.”

George Polk was determined that the world not fall back into the grip of fascism, his brother says. And that’s one reason he was attracted to Greece, his base for broadcasting as the CBS radio correspondent for the Middle East.

A Gruesome Discovery

In the late 1940s, Greece was the front line of the Cold War. Communist guerrillas were fighting a right-wing government in a bloody civil war. More than 158,000 people died, and more than a million were displaced. Polk suspected Greek officials were, at the very least, stealing aid money from the United States.

“He found that what the Greek government at that time was doing, and what it was like, was not the kind of government he fought to save during World War II,” William Polk recalls.

The Greek government was so unhappy with George’s reports that they asked CBS to reassign him (CBS refused). He got death threats and was constantly followed. Undaunted, he traveled to the port of Thessaloniki in the embattled north. A few days later, a fisherman found his body floating in Salonica Bay.

He was blindfolded, hands and feet bound, with a bullet wound in the back of the head. George Polk was 34 years old and had been married to Rea Kokkonis, whom he’d met in Greece, for just seven months.

A Show Trial

The Greek government blamed his murder on the communist rebels. In a trial the following year, two were convicted in absentia. A third man, a journalist named Gregory Staktopoulos, confessed to involvement. But William Polk wasn’t buying it.

“The Greek justice system failed miserably in the Polk case,” says retired prosecutor Athanasios Kafiris.

Joanna Kakissis/NPR

“The trial was a joke,” he says. “The defense attorneys never raised any of the issues they could have raised. They never called witnesses they could have called. It was like a Soviet show trial.”

William Polk was then just 19 and had dropped out of Harvard to find out what really happened to his older brother. He wondered whether a secret organization called X may have been involved. Then he started getting death threats, too. And he received no help from Americans, who supported the Greek regime.

“The American government at that time said, OK, it’s corrupt, OK, it’s deceitful … but it’s our group,” he says. “We can’t deal with the communists.”

The U.S. government seemed content with the verdict. And the man accused of involvement in the Polk murder, Staktopoulos, went to jail for more than a decade, until he was pardoned. But until his death in 1998, he never stopped professing his innocence. Staktopoulos also wrote a memoir that alarmed writer and Princeton University professor Edmund Keeley.

“He described in detail how he’d been mistreated, how he’d been beaten, how he’d been held in police headquarters in Salonica under terrible circumstances,” Keeley says. “He was forced to make a number of confessions, and the confessions changed as [the authorities] found new evidence that did not corroborate what they’d made him confess before, so he had to confess again. It was clear he had been railroaded into confessing things that he hadn’t done.”

Searching For Exoneration

Keeley wrote the definitive book on the Polk murder and investigation, , published in 1990. Several more books on the case, in both Greek and English, have come out since then.

The latest is by a retired prosecutor named . He’d first heard about Polk when he was a sixth-grader in a rural school in the Peloponnese.

“All we knew about the story then was that communists had killed an American journalist,” says Kafiris, who now lives in Athens.

As the case faded away, ignored by a succession of Greek governments, Kafiris never questioned this narrative — until 2002, while serving as a prosecutor on the Greek Supreme Court. The widow of Staktopoulos asked Kafiris to help her exonerate her husband. It was the family’s fourth appeal.

It did not take long for Kafiris to conclude that Staktopoulos — and the other two men convicted for Polk’s murder — were scapegoats. But the Supreme Court, once again, rejected the appeal. He resigned from his post as prosecutor in protest.

Kafiris, now 75, is trying again. He’s enlisted the help of another prosecutor as well as his publisher, Angelos Sideratos, who’s trying to make a documentary about the still-unsolved Polk case.

Kafiris says Greece must right this wrong and face its past. The social turmoil in Greece today is not just a product of the deep economic depression, he says. It has its origins in a bloody civil war that pitted families and friends against each other.

“What’s happening in our country today is directly related to the civil war,” he says. “The rise of neo-Nazis like Golden Dawn, for example, that’s a result of deep hate that still exists after so many years.”

William Polk is now 84 years old and a of the Middle East. He agrees that overturning the verdicts in his brother’s murder case could be cathartic for Greece. But he doesn’t expect it will help him find out what happened to his brother.

“The documentation has now all been destroyed, illegally I should say. It was supposed to be in the national archives, but it has been ‘lost,’ ” he says.

William Polk says that would have galled his brother, who believed that “the message is the really important thing. If the public doesn’t receive the message, it cannot be responsible as a citizen. And therefore democracy and freedom simply will wither away.”

George Polk is buried in Athens. Shortly after his murder, the George Polk Awards, honoring brave journalism that lays bare the truth, were named in his honor.

Inhabitants of Rhodes are talking about a miracle, having seen on Saturday morning an icon of the Archangel Michael weeping in the Sacred Church of the Archangel Michael in the Old Cemetery of Ialyssos.

At 2:00 PM Metropolitan Kyrillos of Rhodes went to the place himself where the icon can be found following reports from the faithful, in order to determine if this was a miracle or some other event.

The Metropolitan, after indeed verifying there were tears on the face of the Archangel, asked for the icon to be moved from the place it was hanging.

They then examined the back side of the icon as well as the wall on which it rested to determine if there was moisture which passed on to the icon.

Having established that this was impossible, the Metropolitan of Rhodes testified that this was in fact a miracle, and he asked that the icon be brought to the Sacred Church of the Dormition of the Theotokos in Ialisou for public veneration, as well as to see if a change in environment would halt the phenomenon.

“We will move it to the big church to see how the phenomenon evolves,” Metropolitan Kyrillos told the faithful who had gathered in the small chapel.

The first to see the icon weeping were women who went on Saturday morning to open the church and who in turn informed the vicar of the church.

As the vicar, Fr. Apostolos, informed that the icon was constructed in 1896 and had recently undergone maintenance by the archaeological department.

As of today, the icon continues to weep in its new environment, sometimes stopping but then continuing again, and it is even reported that a second icon of the Archangel Michael is weeping from the original church as well. Large crowds have gathered to venerate the icon and have been anointed with the holy myrrh.

In the video below, the moment can be seen when the Metropolitan was investigating the icon as well as the testimonials of the residents.

Source: BBCNews

Golden Dawn denies any neo-Nazi links, despite its swastika-like insignia
The Greek parliament has voted overwhelmingly to suspend state funding for the far-right Golden Dawn party.

The new law allows an indefinite funding freeze for parties whose leadership is charged with involvement in a criminal group or terrorism.

Golden Dawn’s leader and two MPs are in custody awaiting trial on charges of being part of a criminal organisation.

Their arrests follow the murder of an anti-fascist musician, allegedly by a supporter of the party.

The party strongly denies any link to the accused man.

However, the fatal stabbing last month has led to increasing calls for the party to be banned outright.

The new law was passed by 235 votes to zero in the 300-seat assembly during a late-night sitting on Tuesday.

The move looks likely to deprive Golden Dawn of a major financial resource, the website of Greek newspaper Ekathimerini reported.

Athens has set aside 11m euros (£9.3m) for elected parties in 2013 including 873,000 euros for Golden Dawn, it said.

The controversial party has a strong anti-austerity and anti-immigrant agenda and has been accused of perpetrating attacks on migrants and political opponents.

It officially denies being a neo-Nazi movement, despite its swastika-like insignia.

Παραμονή Χριστουγέννων σήμερα και όλοι οι άνθρωποι ανά την Ελλάδα ετοιμάζονται να γιορτάσουν. Η γέννηση του Θεανθρώπου ήταν κατεξοχήν μια από τις μεγαλύτερες εορτές του χριστιανικού ελληνισμού και όπως είναι φυσικό η ημέρα των Χριστουγέννων γιορτάζεται με διαφορετικό τρόπο σε όλες τις γωνιές της χώρας.
.

Έθιμα από την Κεντρική Ελλάδα:

«Το τάισμα της βρύσης»

Τα μεσάνυχτα της παραμονής των Χριστουγέννων γίνεται το λεγόμενο “τάισμα” της βρύσης. Οι κοπέλες, τα χαράματα των Χριστουγέννων, αλλού την παραμονή της Πρωτοχρονιάς, πηγαίνουν στην πιο κοντινή βρύση “για να κλέψουν το άκραντο νερό”. Το λένε άκραντο, δηλαδή αμίλητο, γιατί δε βγάζουν λέξη σ’ όλη τη διαδρομή. Αλείφουν τις βρύσες του χωριού με βούτυρο και μέλι, με την ευχή όπως τρέχει το νερό να τρέχει και η προκοπή στο σπίτι τον καινούργιο χρόνο και όπως γλυκό είναι το μέλι, έτσι γλυκιά να είναι και η ζωή τους. Για να έχουν καλή σοδειά, όταν φτάνουν εκεί, την “ταΐζουν”, με διάφορες λιχουδιές, όπως βούτυρο, ψωμί, τυρί, όσπρια ή κλαδί ελιάς. Έλεγαν μάλιστα πως όποια θα πήγαινε πρώτη στη βρύση, αυτή θα στεκόταν και η πιο τυχερή ολόκληρο το χρόνο.
Έπειτα ρίχνουν στη στάμνα ένα βατόφυλλο και τρία χαλίκια, “κλέβουν νερό” και γυρίζουν στα σπίτια τους πάλι αμίλητες μέχρι να πιούνε όλοι από το άκραντο νερό. Με το ίδιο νερό ραντίζουν και τις τέσσερις γωνίες του σπιτιού, ενώ σκορπούν στο σπίτι και τα τρία χαλίκια.

«Κλωνάρια στο τζάκι» ή «Πάντρεμα της φωτιάς»

Την παραμονή των Χριστουγέννων σε πολλά μέρη της Ελλάδας “παντρεύουν”, τη φωτιά. Παίρνουν δηλαδή ένα ξύλο με θηλυκό όνομα π.χ. κερασιά και ένα με αρσενικό όνομα, συνήθως από αγκαθωτά δέντρα. Τα αγκαθωτά δέντρα, κατά τη λαϊκή αντίληψη, απομακρύνουν τα δαιμονικά όντα, όπως τους καλικάντζαρους.

Στη Θεσσαλία, επιστρέφοντας από την εκκλησία στο σπίτι, τα κορίτσια βάζουν παραδίπλα στο αναμμένο τζάκι κλωνάρια κέδρου που τα ξεδιαλέγουν, ενώ τα αγόρια τοποθετούν κλαδιά από αγριοκερασιά. Τα μικρά αυτά κλάδιά δέντρων αντιπροσωπεύουν τις προσωπικές τους επιθυμίες για την πραγματοποίηση μιας όμορφης ζωής. Φροντίζουν μάλιστα τα κλαδιά αυτά να είναι λυγερά και παρακολουθούν με ενδιαφέρον ποιο κλωνάρι θα καιεί πρώτο, καθώς λένε πως αυτό είναι καλό σημάδι για το κορίτσι ή το αγόρι, αντίστοιχα, και συγκεκριμένα πως θα είναι αυτό που θα παντρευτεί πρώτο.

«Η γουρουνοχαρά»

Ένα από τα σημαντικότερα χριστουγεννιάτικα έθιμα της Θεσσαλίας είναι το σφάξιμο του γουρουνιού. Η προετοιμασία για το σφάξιμο του γουρουνιού γινόταν με εξαιρετική φροντίδα, ενώ επακολουθούσε γλέντι μέχρι τα ξημερώματα, για να επαναληφθεί η ίδια διαδικασία την επόμενη και τη μεθεπόμενη μέρα. Τρεις-τέσσερις συγγενικές οικογένειες καθόριζαν με τη σειρά ποια ημέρα θα έσφαζε το γουρούνι της.

Για κάθε σφαγή μεγάλου γουρουνιού απαιτούνταν 5-6 άνδρες, εκτός των παιδιών, που είχαν ηλικία πολλές φορές 20-25 ετών. Επειδή όμως η όλη εργασία είχε ως επακόλουθο το γλέντι και τη χαρά, γι’ αυτό και η ημέρα αυτή καθιερώθηκε ως “γουρουνοχαρά ή γρουνουχαρά”. Όταν μάλιστα προσκαλούσαν κάποιον την ημέρα αυτή, δεν έλεγαν “έλα να σφάξουμε το γουρούνι”, αλλά “έλα, έχουμε γουρουνοχαρά”. Το σφάξιμο των γουρουνιών δεν συνέπιπτε τις ίδιες ημερομηνίες κατά περιφέρειες. Σε άλλες περιοχές τα έσφαζαν 5-6 ημέρες πριν από τα Χριστούγεννα και σε άλλες άρχιζαν από την ημέρα των Χριστουγέννων και μετά, ανάλογα με την παρέα. Τα περισσότερα γουρούνια σφάζονταν στις 27 Δεκεμβρίου, ημέρα του Αγίου Στεφάνου. Γι’ αυτό και η γιορτή αυτή ονομαζόταν “γρουνοστέφανος ή γουρουνοστέφανος”. Υπάρχουν όμως και μικρές περιοχές που τα έσφαζαν ένα μήνα ή και περισσότερο, μετά τα Χριστούγεννα.

Μετά το γδάρσιμο, άρχιζε το κόψιμο του λίπους (παστού), για να γίνει έπειτα το κόψιμο του κρέατος σε μικρά τεμάχια. Το λίπος αυτό, αφού το έλιωναν πρώτα, το έβαζαν σε δοχεία λαδιού ή πετρελαίου και αφού πάγωνε, διατηρούνταν σχεδόν όλο το χρόνο. Οι κάτοικοι της Θεσσαλίας το χρησιμοποιούσαν όλο το χρόνο και σε όλα σχεδόν τα φαγητά. Υπήρχαν μάλιστα περιπτώσεις που πολλοί δεν το αντικαθιστούσαν με τίποτα. Ακόμα και το καλοκαίρι στα φαγητά τους χρησιμοποιούσαν λίπος, γιατί το θεωρούσαν δική τους παραγωγή και επομένως φθηνό, σε αντίθεση με το λάδι που το αγόραζαν μισή ή μια οκά για να περάσουν ένα και δυο μήνες. Επίσης, πολλές φτωχές οικογένειες δεν αγόραζαν καθόλου λάδι και δεν ήξεραν ούτε ποιο είναι το χρώμα του.

Η γουρουνοχαρά κράτησε, με όλη την αίγλη της, μέχρι το 1940. Συνεχίστηκε βέβαια και αργότερα, μέχρι το 1955, αλλά τα μεγάλα γεγονότα, Κατοχή και εμφύλιος πόλεμος, ανέκοψαν τον ενθουσιασμό και ανέτρεψαν μια παραδοσιακή συνήθεια που κράτησε πολλούς αιώνες.

Έθιμα από τη Μακεδονία:

«Το Χριστόξυλο»

Στα χωριά της βόρειας Ελλάδας , από τις παραμονές των εορτών ο νοικοκύρης ψάχνει στα χωράφια και διαλέγει το πιο όμορφο, το πιο γερό , το πιο χοντρό ξύλο από πεύκο ή ελιά και το πάει σπίτι του. Αυτό ονομάζεται Χριστόξυλο και είναι το ξύλο που θα καίει για όλο το δωδεκαήμερο των εορτών, από τα Χριστούγεννα μέχρι και τα Φώτα, στο τζάκι του σπιτιού. Η στάχτη των ξύλων αυτών προφύλασσε το σπίτι και τα χωράφια από κάθε κακό.Πριν ο νοικοκύρης φέρει το Χριστόξυλο, κάθε νοικοκυρά φροντίζει να έχει καθαρίσει το σπίτι και με ιδιαίτερη προσοχή το τζάκι , ώστε να μη μείνει ούτε ίχνος από την παλιά στάχτη. Καθαρίζουν ακόμη και την καπνοδόχο, για να μή βρίσκουν πατήματα να κατέβουν οι καλικάντζαροι, τα κακά δαιμόνια, όπως λένε στα παραδοσιακά χριστουγεννιάτικα παραμύθια. Το βράδυ της παραμονής των Χριστουγέννων , όταν όλη η οικογένεια θα είναι μαζεμένη γύρω από το τζάκι , ο νοικοκύρης του σπιτιού ανάβει την καινούρια φωτιά και μπαίνει στην εστία το Χριστόξυλο. Σύμφωνα με τις παραδόσεις του λαού, καθώς καίγεται το Χριστόξυλο, ζεσταίνεται ο Χριστός στη φάτνη Του. Σε κάθε σπιτικό, οι νοικοκυραίοι προσπαθούν το Χριστόξυλο να καίει μέχρι τα Φώτα.

«Οι Μωμόγεροι»

Η λαϊκή φαντασία οργιάζει στην κυριολεξία σχετικά με τους Καλικάντζαρους, που βρίσκουν την ευκαιρία να αλωνίσουν τον κόσμο από τα Χριστούγεννα μέχρι τα Φώτα, τότε δηλαδή που τα νερά είναι “αβάφτιστα”. Η όψη τους τρομακτική, οι σκανδαλιές τους απερίγραπτες και ο μεγάλος φόβος τους η φωτιά. Στις περιοχές της Μακεδονίας και της Θράκης εμφανίζεται το έθιμο των μεταμφιέσεων, που φαίνεται πως έχει σχέση με τους καλικάντζαρους.

Στα χωριά Πλατανιά και Σιταγροί του Νομού Δράμας συναντάμε το έθιμο των Μωμόγερων, το οποίο προέρχεται από του Πόντιους πρόσφυγες. Η ονομασία του εθίμου προέρχεται από τις λέξεις μίμος ή μώμος και γέρος και συνδέεται με τις μιμητικές κινήσεις των πρωταγωνιστών. Αυτοί, φορώντας τομάρια ζώων – λύκων, τράγων ή άλλων – ή ντυμένοι με στολές ανθρώπων οπλισμένων με σπαθιά, έχουν τη μορφή γεροντικών προσώπων. Οι Μωμόγεροι, εμφανίζονται καθ’ όλη τη διάρκεια του δωδεκαημέρου των εορτών, και προσδοκώντας τύχη για τη νέα χρονιά, γυρίζουν σε παρέες στους δρόμους των χωριών και τραγουδούν τα κάλαντα ή άλλους ευχετικούς στίχους. Όταν δύο παρέες συναντηθούν, κάνουν ψευτοπόλεμο μεταξύ τους, ώσπου η μία ομάδα να νικήσει και η άλλη να δηλώσει υποταγή.

Παραλλαγές του ίδιου εθίμου, συναντώνται σε χωριά της Κοζάνης και της Καστοριάς, με την ονομασία Ραγκουτσάρια.

Έθιμα από την Ήπειρο:

«Tα καρύδια»

Τα καρύδια είναι ένα παραδοσιακό ομαδικό παιγνίδι που παίζουν τα παιδιά στην Ήπειρο. Οι κανόνες του παιχνιδιού έχουν ως εξής: Κάποιο παιδί χαράζει στο χώμα μια ευθεία γραμμή. Πάνω σ’ αυτή, κάθε παίκτης βάζει κι από ένα καρύδι στη σειρά. Μετά, ο κάθε παίκτης με τη σειρά του και από κάθετη απόσταση ενός με δύο μέτρα από τη γραμμή των καρυδιών, σημαδεύει σκυφτός, και με το μεγαλύτερο και το πιο στρογγυλό καρύδι του, κάποιο άλλο καρύδι. Όποιο καρύδι πετύχει και το βγάλει έξω από τη γραμμή το κερδίζει και δοκιμάζει ξανά σημαδεύοντας κάποιο άλλο καρύδι. Αν αστοχήσει, συνεχίζει ο επόμενος παίκτης. Το παιχνίδι συνεχίζεται μέχρι να βγουν από τη γραμμή όλα τα καρύδια.

«Tο αναμμένο πουρνάρι»

Μια ωραία συνήθεια που βασίζεται σε μια παλιά παράδοση. Όταν γεννήθηκε ο Χριστός και πήγαν, λέει, οι βοσκοί να προσκυνήσουν, ήταν νύχτα σκοτεινή. Βρήκαν κάπου ένα ξερό πουρνάρι κι έκοψαν τα κλαδιά του. Πήρε ο καθένας από ένα κλαδί στο χέρι, του έβαλε φωτιά και γέμισε το σκοτεινό βουνό χαρούμενες φωτιές και τριξίματα και κρότους. Από τότε, λοιπόν, έχουν τη συνήθεια στα χωριά της Άρτας, όποιος πάει στο σπίτι του γείτονα, για να πει τα χρόνια πολλά, καθώς και όλα τα παιδιά τα παντρεμένα, που θα πάνε στο πατρικό τους, για να φιλήσουν το χέρι του πατέρα και της μάνας τους, να κρατούν ένα κλαρί πουρνάρι, ή ό,τι άλλο δεντρικό που καίει τρίζοντας. Στο δρόμο το ανάβουν και το πηγαίνουν έτσι αναμμένο στο πατρικό τους σπίτι και γεμίζουν χαρούμενες φωτιές και κρότους τα σκοτεινά δρομάκια του χωριού.
Ακόμη και στα Γιάννενα το ίδιο κάνουν. Μόνο που εκεί δεν κρατούν ολόκληρο το κλαρί το πουρνάρι αναμμένο στο χέρι τους – είναι μεγάλη πολιτεία τα Γιάννενα – αλλά κρατούν στη χούφτα τους μια χεριά δαφνόφυλλα και πουρναρόφυλλα, που τα πετούν στο τζάκι, μόλις μπούνε και καλημερίζουν. Κι όταν τα φύλλα τα ξερά πιάσουν φωτιά κι αρχίσουν να τρίζουν και να πετάνε σπίθες, εύχονται: «Αρνιά, κατσίκια, νύφες και γαμπρούς!» Αυτή είναι η καλύτερη ευχή για κάθε νοικοκύρη. Να προκόβουν τα κοπάδια του, να πληθαίνει η φαμελιά του, να μεγαλώνουν τα κορίτσια και τα παλικάρια του, να του φέρνουν στο σπίτι νύφες και γαμπρούς, να του δώσουν εγγόνια που δε θ’ αφήσουν τ’ όνομα το πατρικό να σβήσει.

Έθιμα από την Πελοπόννησο:

«Tο σπάσιμο του ροδιού»

Το πρωί της Πρωτοχρονιάς, η οικογένεια πηγαίνει στην εκκλησία και ο νοικοκύρης κρατάει στην τσέπη του ένα ρόδι, για να το

λειτουργήσει. Γυρνώντας σπίτι, πρέπει να χτυπήσει το κουδούνι της εξώπορτας -δεν κάνει να ανοίξει ο ίδιος με το κλειδί του- και έτσι να είναι ο πρώτος που θα μπει στο σπίτι για να κάνει το καλό ποδαρικό, με το ρόδι στο χέρι.
Μπαίνοντας μέσα, με το δεξί, σπάει το ρόδι πίσω από την εξώπορτα, το ρίχνει δηλαδή κάτω με δύναμη για να σπάσει και να πεταχτούν οι ρώγες του παντού και ταυτόχρονα λέει: “με υγεία, ευτυχία και χαρά το νέο έτος κι όσες ρώγες έχει το ρόδι, τόσες λίρες να έχει η τσέπη μας όλη τη χρονιά”. Τα παιδιά μαζεμένα γύρω-γύρω κοιτάζουν οι ρώγες αν είναι τραγανές και κατακόκκινες. Όσο γερές κι όμορφες είναι οι ρώγες, τόσο χαρούμενες κι ευλογημένες θα είναι οι μέρες που φέρνει μαζί του ο νέος χρόνος.

Έθιμα από την Κρήτη:

«Το Χριστόψωμο»

Το ζύμωμα του χριστόψωμου θεωρείται έργο θείο και είναι έθιμο καθαρά Χριστιανικό. Οι γυναίκες φτιάχνουν τη ζύμη με ιδιαίτερη ευλάβεια και υπομονή. Το ζύμωμα είναι μια ιεροτελεστία. Χρησιμοποιούν ακριβά υλικά, όπως ψιλοκοσκινισμένο αλεύρι, ροδόνερο, μέλι, σουσάμι, κανέλα και γαρίφαλα, και κατά τη διάρκεια του ζημώματος λένε: “Ο Χριστός γεννιέται, το φως ανεβαίνει, το προζύμι για να γένει.” Πλάθουν το ζυμάρι και παίρνουν τη μισή ζύμη και φτιάχνουν μια κουλούρα. Με την υπόλοιπη φτιάχνουν σταυρό με λουρίδες απ’ τη ζύμη. Στο κέντρο βάζουν ένα άσπαστο καρύδι ή ένα αυγό, συμβολίζοντας τη γονιμότητα. Στην υπόλοιπη επιφάνεια σχεδιάζουν σχήματα με το μαχαίρι ή με το πιρούνι, όπως λουλούδια, φύλλα, καρπούς, πουλάκια. Σε πολλά μέρη τα χριστόψωμα, τα έφτιαχναν κεντημένα με ωραία σχήματα που γίνονταν πάνω στο ζυμάρι με διάφορα ποτήρια, μικρά ή μεγάλα ή κούπες από βελανίδια που συμβόλιζαν την αφθονία που ήθελαν να έχουν στην παραγωγή των ζώων και της σοδειάς του σπιτιού τους.

Για το χριστουγεννιάτικο τραπέζι, το Χριστόψωμο είναι ευλογημένο ψωμί, αφού αυτό θα στηρίξει τη ζωή του νοικοκύρη και της οικογένειάς του. Το κόβουν ανήμερα τα Χριστούγεννα, δίνοντας πολλές ευχές. Απαραίτητος επάνω, χαραγμένος ο σταυρός. Την ημέρα του Χριστού, ο νοικοκύρης παίρνει το χριστόψωμο, το σταυρώνει, το κόβει και το μοιράζει σ’ όλη την οικογένειά του και σε όσους παρευρίσκονται στο χριστουγεννιάτικο τραπέζι. Μερικοί, εδώ βλέπουν ένα συμβολισμό της Θείας κοινωνίας, όπως ο Χριστός έδωσε τον άρτον της ζωής σε όλη την ανθρώπινη οικογένειά του.
Από τις προετοιμασίες της παραμονής των Χριστουγέννων πιο χαρακτηριστική είναι εκείνη που αναφέρεται στο ζύμωμα του χριστόψωμου. Κατά τόπους φτιάχνεται σε διάφορες μορφές και έχει διαφορετικές ονομασίες όπως: “το ψωμό του Χριστού”, “Σταυροί”, “βλάχες” κ.ά.”

«Η κοτόσουπα»

Κύριο πιάτο την ήμερα των Χριστουγέννων είναι η γαλοπούλα. Την πρωτοχρονιά η συνήθεια ήταν να φτιάχνουν κότα ή “κούρκο”

(γαλοπούλα) γεμιστό με κάστανα, καρύδια, σταφίδες, κιμά, κρεμμύδιπιπέρι και μαϊντανό, όλα καβουρδισμένα. Το έθιμο της γαλοπούλας έφτασε στην Ευρώπη από το Μεξικό το 1824 μ.Χ. Ενα άλλο συνηθισμένο πιάτο είναι το ψητό χοιρινό κρέας (το ψήσιμο γινόταν στη χόβολη του τζακιού). Υπήρχε όμως και η εποχή που τη μέρα αυτή έτρωγαν χοιρινό με πρασοσέλινο ή όποιο άλλο κρέας με πιλάφι.

Ωστόσο, σε αρκετές περιοχές της χώρας μας διατηρείται το έθιμο της κοτόσουπας, ιδιαίτερα στη Θεσσαλία και στην Κρήτη. Παλαιότερα η κοτόσουπα αποτελούσε το κυρίως πιάτο που έτρωγαν οι Έλληνες όταν επέστρεφαν από την εκκλησία.

Έθιμα από την Κεφαλλονιά:

«Οι κολόνιες»

Στην Κεφαλλονιά, αλλά και στα άλλα νησιά των Επτανήσων, το βράδυ της παραμονής της Πρωτοχρονιάς, οι κάτοικοι γεμάτοι χαρά για τον ερχομό του νέου χρόνου, κατεβαίνουν στους δρόμους κρατώντας μπουκάλια με κολόνιες και ραίνουν ο ένας τον άλλον τραγουδώντας: “Ήρθαμε με ρόδα και με ανθούς να σας ειπούμε χρόνους πολλούς”. Η τελευταία ευχή του χρόνου που ανταλλάσσουν είναι: “Καλή Αποκοπή”, δηλαδή με το καλό να αποχωριστούμε τον παλιό χρόνο. Το πρωί της Πρωτοχρονιάς η μπάντα του δήμου περνάει από όλα τα σπίτια και τραγουδάει καντάδες και κάλαντα.

;

Θέλετε να γνωρίσουμε τα Χριστουγεννιάτικα έθιμα από τον κόσμο:

Βραζιλία – Papai Noel

Το όνομα του Άι-Βασίλη στην Βραζιλία είναι Papai Noel και πιστεύεται ότι ζει στην Γροιλανδία. Από την Γροιλανδία λοιπόν ταξιδεύει και φτάνει μέχρι την Βραζιλία για να μοιράσει τα δώρα στα παιδιά τις ημέρες των Χριστουγέννων. Η στολή του είναι μεταξένια για να αντέχει στις υψηλές θερμοκρασίες της Βραζιλίας και σε αποχρώσεις του γρι και του ασημί. Ο Papai Noel δεν υπήρξε ως παράδοση στην Βραζιλία μέχρι και το 1950 και δεν ήταν τόσο διάσημος μέχρι και το 1960. Μετά το 1960 με την εμπορευματοποίηση του αγίου από μεγάλες πολυεθνικές εταιρίες έγινε αναγνωρίσιμος πιο πολύ από ποτέ στην Βραζιλία. Τα δώρα του στα παιδιά τα αφήνει όπως ο άγιος Βασίλης και στον δυτικό κόσμο δηλαδή την μέρα των Χριστουγέννων.

Οι Μάγοι – Αργεντινή

Τα παιδιά της Αργεντινής έχουν σαν έθιμο να τοποθετούν ένα παπούτσι κάτω από το χριστουγεννιάτικο δέντρο ή δίπλα από το κρεβάτι τους περιμένοντας τους Μάγους (The Magi).

Οι Μάγοι φτάνουν το βράδυ στις 5 Ιανουαρίου , παραμονή των Θεοφανίων, που είναι και η επίσημη γιορτή στην Αργεντινή. Τα παιδιά αφήνουν γάλα και μπισκότα για τους Μάγους για να φάνε από το μεγάλο τους ταξίδι και σανό και νερό έξω από την πόρτα του σπιτιού τους για να ταΐσουν τα άλογα τους .

Λουξεμβούργο – Kleeschen

Τα παιδιά του Λουξεμβούργου θεωρούν ότι ο Kleeschen -ένα άλλο όνομα για τον άγιο Βασίλη – κατεβαίνει από τον ουρανό τη νύχτα της 5ης Δεκεμβρίου για να γεμίσει τα παπούτσια των παιδιών που τα έχουν τοποθετηθεί στην πόρτα του υπνοδωματίου τους (ή στο περβάζι), εν αναμονή της άφιξης του . Ημέρα της γιορτής του είναι, τότε, εορτάζεται στις 6 Δεκεμβρίου. Κατά την περίοδο των διακοπών, ο Kleeschen κάνει συχνά επισκέψεις με τα παιδιά στο σχολείο, και αυτός συχνά εμφανίζεται σε καταστήματα γύρω από το Λουξεμβούργο πριν από την ημέρα της γιορτής του.

Ρωσία – Babouschka – Μπαμπούσκα

Υπάρχουν πολλές ιστορίες για την Babouschka στην Ρωσία. Μια από αυτές υποστηρίζει πώς ακύρωσε το ταξίδι της με τον Σοφό Μάγο που θα πήγαιναν να έβλεπαν τον Ιησού, για να διοργανώσει ένα πάρτι για τους φίλους της. Πράγμα που στην πορεία μετάνοιωσε. Έτσι και εκείνη κάθε χρόνο λέγεται ότι ξεκινάει το ταξίδι της για να βρει τον Ιησού και να του δώσει τα δώρα της. Αλλά τον Ιησού όμως δεν τον συναντάει ποτέ και γιαυτό μοιράζει τα δώρα της στα παιδιά! Μια άλλη εκδοχή της ιστορίας υποστηρίζει πώς εξαπάτησε επίτηδες τον Σοφό Μάγο και έτσι έχασαν και οι δύο ταξίδι προς τον Ιησού. Αφού μετάνοιωσε για αυτή την πράξη της λοιπόν τοποθετούσε δώρα σε όλα τα προσκέφαλα των παιδιών στην Ρωσία με την ελπίδα πώς κάποιο από αυτά θα ήταν ο Ιησούς.

Ολλανδία – Sinterklaas

O Sinterklaas είναι ο αντίστοιχος Άι-Βασίλης της Ολλανδίας. Με παραδοσιακή κόκκινη φορεσιά και λευκή γενειάδα μοιάζει παρά πολύ με τον γνωστό Santa Clause των ΗΠΑ . Βέβαια ο ολλανδικός Άι-Βασίλης έρχεται κάθε χρόνο στην Ολλανδία στα τέλη του Νοέμβρη και φτάνει από την Ισπανία με ατμόπλοιο. Αφού λοιπόν προσγειωθεί στην Ολλανδία κάνει παρέλαση μέσα στην πόλη για να χαιρετήσει όλα τα παιδιά της πόλης. Ο Sinterklaas δεν χρησιμοποιεί ξωτικά αλλά ένα μικρό παιδάκι που τον έχει σαν βοηθό και λέγεται Peter Black . Υπάρχουν πολλοί μύθοι γύρω από την προέλευση του βοηθού αλλά αυτή που έχει επικρατήσει πιο πολύ είναι ότι ήταν ένα φτωχό παιδί που δουλεύει ως καθαριστής στις καμινάδες και ο Sinterklaas τον πήρε μαζί του να τον μεγαλώσει και να τον βοηθήσει με τα δώρα!

Aλπικές Χώρες – Krampus

Στις χώρες των Άλπεων, ο άγιος Βασίλης έχει περίπου τα ίδια χαρακτηριστικά με τον γνωστό Άι-Βασίλη των ΗΠΑ . Η βασική διάφορα όμως που υπάρχει είναι ότι τον Άι-Βασίλη των Άλπεων τον συνοδεύει ένα πολύ περίεργο και διαβολικό πλάσμα που ονομάζεται Krampus . Ο Krampus έρχεται μαζί με τον άγιο Βασίλη στα σπίτια των παιδιά και λέγεται ότι τους κάνει διάφορα μεσαιωνικά βασανιστήρια σε αυτά που δεν ήταν καλά παιδάκια καθ όλη την διάρκεια του χρόνου. Βέβαια αυτό σαν παράδοση προκάλεσε πολλές αντιδράσεις κυρίως από την εκκλησία μιας και δεν θεωρούσαν σωστό ένα άγιο να τον βοηθάει ένα τέρας και όπως λέγανε “πλάσμα του διαβόλου”. Έτσι η φήμη του περιορίστηκε όχι όμως και ο εορτασμός του. Γιορτάζεται σε πολλές πόλεις των Άλπεων στις 5 Δεκεμβρίου. Άνθρωποι ντύνονται με τρομακτικές στολές και κυκλοφορούν στο δρόμο τρομάζοντας άλλους ανυποψίαστους πολίτες!

Tomte – Σκανδιναβικές χώρες ( Φιλανδία, Σουηδία, Νορβηγία)

Ο θρύλος του Tomte έρχεται από τις σκανδιναβικές χώρες όπως η Νορβηγία, η Φιλανδία και η Σουηδία. Στις πρώτες ενσαρκώσεις του Tomte ή αλλιώς Nisse αναφέρεται σαν ένα μικρό τερατάκι που παρακολούθησε τα αγροκτήματα των ανθρώπων και τα προστάτευε χωρίς νατακαταλάβουν. Σε γενικές γραμμές νοιαζόντουσαν και φρόντιζαν για τους ανθρώπους, άλλες φορές όμως σκαρφίζονταν διάφορα κόλπα για να τιμωρήσουν αυτούς που δεν χειρίζονταν καλά το αγρόκτημα και την γη τους. Με την πάροδο του χρόνου και την επιρροή του χριστιανισμού ο Tomte ενσωματώθηκε τελικά με τον παραδοσιακό εορτασμό των Χριστουγέννων. Η εμφάνιση τους άλλαξε παρά πολύ καθώς τους δόθηκαν περισσότερα ανθρώπινα χαρακτηριστικά και τελικά πήρε ένα ρόλο πιο στενά συνδεδεμένο με τον Άι-Βασίλη. Πλέον οTomte έχει εκσυγχρονιστεί με την εποχή και δεν συνεχίζει να μοιάζει τόσο πολύ με τον Άι-Βασίλη. Μερικές αξιοσημείωτες διάφορες είναι πώς δεν είναι χοντρός όπως ο άγιος Βασίλης, δεν ζει στο βόρειο πόλο ούτε οδηγεί έλκηθρο. Επίσης ο Tomte δεν φέρνει τα δώρα από την καμινάδα αλλά οι γονείς των παιδιών ντύνονται πανομοιότυπα με τον Tomte και τους δίνουν οι ίδιοι τα δώρα τους!

Ισλανδία – Τα πλάσματα του Yule ( Yule lads)

Οι Yule ή διαφορετικά Yulemen , είναι μια ομάδα από δεκατρία πονηρά πλάσματα που παίρνουν σε μεγάλο βαθμό την θέση του Άι-Βασίλη στην Ισλανδία. Η πρώτη τους εμφάνιση έγινε στις αρχές της δεκαετίας του τριάντα όπου ένας συγγραφέας ισλανδικής καταγωγής συνέθεσε ένα μικρό ποίημα που περιέγραφε τον ρόλο τους την περίοδο των Χριστουγέννων. Από τότε βέβαια τα μικρά αυτά πλασματάκια έχουν πάρει πολλές μορφές, από την πιο καλή μέχρι και την πιο διαβολική. Πέρασαν στην ιστορία και ως μικρά πλασματάκια που φέρνουν δώρα στα καλά παιδιά το βράδυ των Χριστουγέννων αλλά και ως αιμοδιψή πλάσματα που απαγάγουν και τρώνε παιδάκια στη διάρκεια της νύκτας.Κυρίως όμως τα Yule έχουν γίνει γνωστά για την παιχνιδιάρικη φωνή τους .Κάθε ένα από αυτά είναι γνωστά και για το δικό τους χαρακτηριστικό τέχνασμα.

Ο Ketkrokur, για παράδειγμα, χρησιμοποιεί ένα μακρύ αγκίστρι για να κλέβει το κρέας, ενώ οι κατάσκοποι Gluggagaegir παρακολουθούν τα παράθυρα των ανθρώπων για να κλέψουν κατά την διάρκεια της νύχτας κάποια από τα αντικείμενα τους. Οι Yule lads όμως δεν είναι μόνο για να κάνουν φάρσες, δίνουν και δώρα στα καλά παιδιά των Χριστουγέννων! Συνοδεύονται από τον Yuletide Cat ο οποίος είναι ένα πεινασμένος γάτος ο οποίος είναι αυτός , σύμφωνα με την παράδοση, που τρώει τα κακά παιδιά. Στα καλά παιδιά τοποθετούν δώρα κατά την διάρκεια των 13 ημερών πριν τα Χριστούγεννα στα παπούτσια τους . Στα κακά παιδιά βάζουν πατάτες αντί για δώρα!

Ουγγαρία – Άγιος Νικόλαος (Mikuláš)

Δεν υπάρχει Αϊ- Βασίλης στην Ουγγαρία, αλλά Mikuláš συχνά έρχεται με δύο άτομα, ένα διαβολάκι και ένα αγγελάκι.Ο Mikuláš. επισκέπτεται τα παιδιά στις 6 Δεκεμβρίου, την ημέρα που γιορτάζει ο Άγιος Νικόλαος – Miklós. Τα παιδιά βάζουν τις μπότες στα παράθυρα, όπως και οι κάλτσες τους κρέμονται από το τζάκι την παραμονή των Χριστουγέννων . Εάν τα παιδιά είναι καλά, ο Mikuláš γεμίζει την μπότα τους με καλούδια, δηλαδή παραδοσιακά γλυκά, καραμέλες, φρούτα και σοκολάτες . Εάν , όμως τα παιδιά είναι «κακά», ο Mikulás αφήνει στις μπότες τους μία διαβολική φιγούρα.
Συνήθως η ημέρα του Αγίου Νικολάου – Mikuláš γιορτάζεται σε σχολεία και σε χώρους εργασίας των εργαζομένων παιδιών. Τα παιδιά τραγουδούν τραγούδια στον Mikuláš και όταν έρθει τα πιο γενναία παιδιά πηγαίνουν σ ‘αυτόν, να κάθονται αγκαλιά του και να πουν ένα ποίημα ή ένα τραγούδι. Στη συνέχεια ο Mikuláš καλεί ένα ένα τα παιδιά, και τους αναφέρει τις καλές και τις κακές πράξεις που έχουν κάνει όλη τη χρονιά, φυσικά αυτά τα γνωρίζει χάρη στους γονείς των παιδιών.

Αγγλία – Πατέρας των Χριστουγέννων (Father Christmas)

Στην Αγγλία η αρχική μορφή του Πατέρα των Χριστουγέννων, δεν είναι όπως η σημερινή, δηλαδή δεν φορούσε κόκκινη στολή, αλλά πράσινη, δεν έφερνε τα δώρα στα μικρά παιδιά, επομένως δεν έμπαινε και από την καμινάδα. Αυτός απλά περιπλανιόταν από σπίτι σε σπίτι, χτυπώντας την πόρτα και πανηγύριζε με τις οικογένειες , πριν προχωρήσει στο επόμενο σπίτι. Ο πατέρας των Χριστουγέννων με κόκκινη στολή και την άσπρη γενειάδα, άρχισε να εμφανίζεται στα τέλη της Βικτωριανής εποχής, όταν ο Santa Claus έφτασε από την Αμερική. Τότε τα δύο αυτά πρόσωπα συγχωνεύτηκαν και γεννήθηκε ο Πατέρας των Χριστουγέννων ή ο Santa Claus .
Τα μικρά παιδιά της Αγγλίας πριν έρθουν λοιπόν τα Χριστούγεννα γράφουν ένα γράμμα για τα παιχνίδια που επιθυμούν να τους φέρει ο Πατέρας των Χριστουγέννων και το στέλνουν ή χρησιμοποιούν την παλιά μέθοδο, δηλαδή το ρίχνουν στο πίσω μέρος του τζακιού. Την παραμονή λοιπόν των Χριστουγέννων, ο Πατέρας των Χριστουγέννων, έρχεται πάνω σε ένα έλκηθρο, φορτωμένο με δώρα, το οποίο οδηγούν τάρανδοι. Ο πιο διάσημος τάρανδος είναι ο Ρούντολφ, ο τάρανδος, ο οποίος έχει μία κόκκινη μύτη και είναι ο οδηγός που ελκήθρου. Τα μεσάνυχτα λοιπόν, εισέρχεται στα σπίτια των παιδιών, από την καμινάδα και αφήνει δώρα στις κάλτσες, που έχουν κρεμάσει τα παιδιά στο τζάκι, ή σε τσάντες δίπλα στα κρεβάτια τους ή κάτω από το χριστουγεννιάτικο δέντρο.

Ιταλία – Μάγισσα Befana (La Befana)

Τα παιδιά γράφουν γράμματα στις 5 Ιανουαρίου και τα κρύβουν στην καμινάδα για την μάγισσα Befana. Τα γράμματα συνήθως περιλαμβάνουν λίστες από παιχνίδια ή άλλα αντικείμενα που επιθυμούν τα παιδιά για να τους φέρει η μάγισσα Befana. Η Befana επισκέπτεται την νύχτα τα σπίτια όλων των παιδιών και γεμίζει τις κάλτσες τους, οι οποίες είναι κρεμασμένες στο τζάκι, με καρπούς και φρούτα και φέρνει δώρα για όλα τα καλά παιδιά, ενώ στα κακά παιδιά φέρνει ένα κομμάτι κάρβουνο.
Κάθε χρόνο, στις 6 Γενάρη τα παιδιά της Ιταλίας, όταν ξυπνήσουν ελπίζουν ότι η Befana έχει κάνει την επίσκεψη της στο σπίτι τους. Αυτή είναι μια σημαντική ημέρα για τους Ιταλούς, διότι σηματοδοτεί το τέλος της περιόδου των Χριστουγέννων και την ημέρα που οι Τρείς Μάγοι έφθασαν στην φάτνη εκεί όπου γεννήθηκε ο Χριστός.
Η μάγισσα Befana συνήθως απεικονίζεται ως μια γριά η οποία οδηγεί ένα σκουπόξυλο και φοράει ένα μαύρο σάλι το οποίο είναι γεμάτο σκόνη από κάρβουνα διότι εισέρχεται στα σπίτια των παιδιών μέσω της καμινάδας. Αυτή συχνά είναι χαμογελαστή και μεταφέρει μια τσάντα ή σάκο γεμάτο με γλυκά, δώρα, ή και τα δύο.

Ισπανία – Τρείς Μάγοι (Los Reyes Magos )

Στην ισπανία η νύχτα της 5ης Ιανουαρίου, είναι μία από τις πιο σημαντικές ημέρες για τα παιδιά, διότι γράφουν γράμμα στους Τρείς Μάγους (Los Reyes Magos ) για τα δώρα που θέλουν να τους φέρουν και έπειτα αφήνουν τα παπούτσια τους στα περβάζια των παραθύρων των σπιτιών τους, γεμάτα σανό και καρότα για τα άλογα των Τριών Μάγων, που πιστεύουν ότι ξανακάνουν το ταξίδι για την Βηθλεέμ κάθε χρόνο.
Η 6η Ιανουαρίου είναι η πιο σημαντική ημέρα του έτους για αυτά, επειδή το πρωί που θα ξυπνήσουν οι Τρεις Μάγοι (Los Reyes Magos ) θα τους έχουν αφήσει τα δώρα που επιθυμούν στο σπίτι. Μπορεί ο Άγιος να τους έφερε τα Χριστούγεννα ένα συμβολικό δώρο, αλλά οι Μάγοι τους φέρνουν αυτό που πραγματικά θέλουν. Ο αγαπημένος τους μάγος είναι ο Βαλτάσαρ που οδηγεί έναν γάιδαρο και θεωρείται ότι είναι αυτός που αφήνει τα δώρα. Επίσης, κατά τη διάρκεια της 6ης ημέρας του Ιανουαρίου οι Τρεις Μάγοι (Los Reyes Magos), συνεχίσουν την καλή δουλειά και την διανομή, με το να πετάνε γλυκά στα παιδιά και να δίνουν δώρα στα παιδιά που βρίσκονται στα νοσοκομεία σε όλη την Ισπανία.

Marbles Reunited has written a report on the event held in Brussels earlier this week, and Tom Flynn has also posted a transcript of his talk.

The report that follows is based on my notes taken during the event. I have not tried to capture everything, just the key points. I am hoping that my comments do not mis-represent what the speakers were saying – some it was from the live translation there, and some of it was from the responses to questions afterwards, rather than from the original speeches.

After introductions & a brief video, Tom Flynn was the first speaker, and pointed out, that when considering the acquisition of obviously looted artefacts “Most museums now know better”.

The thing is of course, how to get museums to act retrosepctively – to apply the rules that they would use now to actions that they made well before their current rules and guidelines came into force.

He also added, that “Nowadays, the social network acts as a critical filter to the acquisition of disputed artefacts”. This is a good point, as museums nowadays have a far greater interaction with the public than perhaps ever before.

Peoples opinions mean more to them than they ever used to, and as a result, it is important to let museums know if what you think they are doing is morally unacceptable.

German MEP Jo Leinen had a simple message – drawing on the words of another German politician, he quoted Willie Brandt “we have to unite what belongs together”.

The Spanish MEP, Miguel Angel Martínez Martínez took a slightly different viewpoint from some of the other speakers, looking at this action by Britain, in the context of other actions that occur within Europe. He felt that it was particularly important that the countries of northern Europe, in some way recognise that although they might be economically the powerhouses of Europe today, they still owe so much culturally to the Mediterranean countries in the South of Europe.

He stressed a message that Campaigns such as Marbles Reunited have also long emphasised, that “It is not about sending the Parthenon Marbles back to Athens, but about reuniting them”.

Bernard Tschumi, the architect of the New Acropolis Museum was not able to attend the event in person, but provided a pre-recorded video. He pointed out the importance of the Parthenon Frieze itself, noting that “The Parthenon frieze is not just a sculpture, but an astonishing piece of narrative”. He explained that the design of the new museum had “reconstituted the continuity of the frieze”.

Another important point that he made, was that “No photograph can ever reconstitute the emotions of standing in the Parthenon Gallery at the Acropolis Museum” I have often thought the same thing myself, although this is not the only location that this applies to – the Acropolis itself is an even better example.

For this reason, I feel that any who feel ambivalent to the case really ought to try to visit Athens & experience both these locations for themselves and understanding the magic of the spaces, before perhaps re-evaluating their feelings on the issue.

Louis Godart explained how the restitution of Italian artefacts from US Museums had been secured, explaining that “In Italy, we approached museums in the US & said that if they did not return artefacts, we would not lend anything to them, but that if they cooperated, then we would make long term loans of other artefacts in return”.

Exchanges of artefacts were one of the proposals put forward by Evangelos Venizelos when he was Greek Culture Minister in 2003, although Greece has always been reluctant to issue any sort of threats to withdraw cooperation – the carrot was presented, but with no stick as an alternative, the donkey wasn’t that interested in it…

Maurice Davies, from the Museums Association in the UK explained that every few years he is asked to speak about the Parthenon Sculptures, and that each time he does this, he looks to see what has changed in the intervening period.

He started off lamenting that things had not happened at the pace he might have hoped for describing how “Some years ago, I wrote that I would like within the next 10 years, to see some of the marbles from the British Museum displayed in Athens, at least temporarily. Unfortunately, this has not yet happened”. He quickly became more upbeat though, as he considered other areas in which progress had been made, pointing out that “Things are improving – ten years ago, there was no proper communication between the Acropolis Museum & the British Museum”.

He called for further “quiet collaboration between museums – based on their common interests, not their differences”. He went on to explain how these things happen slowly “I believe that through this collaboration, the first small step on the journey has now been taken”.

On the ways to approach the issue, he was reluctant to see politicians taking too big a role in the proceedings, as he knows their propensity for creating deadlines based on elections dates, without considering that sometimes tasks take much longer. He pointed out that “Progress is most often achieved if politicians set the context, but then remain in the background”.

Journalist Henry Porter described how his interest in the case of the Marbles had been inspired by Christopher Hitchens Book: The Parthenon Marbles: The Case for Reunification, where he pointed out that “Hitchens was at his most forensic, analytical & brilliantly polemical”.

He went on to describe his own feelings, that “Visiting the Duveen Gallery is like coming across a beautiful renaissance drawing that you know is stolen in a friend’s apartment – you are struck by its beauty, yet you feel that it is wrong to appreciate it in that context”.

Moving on from this, he looked notices from the British Museum in the Duveen Gallery. He was highly critical of the arrogance of some of the statements made by the museum, but in the end, took the positive approach that “The British Museum is reminding us that there are no strong arguments for the retention of the Marbles. If there were any, they would have written them on their notices”.

Professor Dusan Sidjanski from the Swiss Committee for the Reunification of the Parthenon Marbles was keen to emphasise a point that he has made to me many times before, that “We should avoid confrontation – this monument [the Parthenon] should not be the subject of litigation or a trial”.

He also lamented the gloomy atmosphere of the British Museum, describing how “I’m saddened whenever I enter the Duveen Gallery at the British Museum – the time has come for the sculptures to see the light of day once more”.

The key messages fromm MEP Rodi Kratsa, who had facilitated the use of the European Parliament as a venue for the event, were about raising awareness.

She talked about it both in the context both of the general public “The first thing that we need to do is raise awareness among members of the public & political decision makers” and then with respect to MEPs, noting that “We should prepare people [in the European Parliament] of action now, ready for the time in the future when the tools to take action become available”.

In the discussions afterwards, a number of further themes developed. In response to discussions of how perhaps European laws might be implemented that could affect the British Museum, Tom Flynn pointed out that “The British Museum would be against any suggestion of intervention from the European Parliament”.

He also noted though that “The British Museum Act of 1963 is currently the great immovable object in the way of negotiations”. Finding solutions that can at least start with potential to circumvent this act is key, as it means that the discussions at least have a chance of starting, without being blocked at the first hurdle.

Miguel Angel Martínez Martínez took the view that legal action might well be the key to break the current deadlock on the Marbles, commenting that “I do not believe that they will return without a legal decision”.

He also hinted though that the place to search for such a decision was not within the UK, as he pointed out that “A legally binding decision that compels the British Museum to return the Marbles will never come from a British court”. Perhaps most importantly (as an encouragement to those who want to get involved in the issue), he pointed out that “We will not succeed without a strong social mobilisation in Britain & in Greece to support the return of the sculptures”.

This is exactly the sort of thing that organisations such as Marbles Reunited try to promote – and if more people join up with such groups, then social mobilisation like he describes becomes easier & more effective.

When asked how Greece could move things forward, Henry Porter suggested that “If I were the Greek government, I’d make friends with the current opposition party in the UK”, suggesting that not only is the Labour Party likely to be more receptive to the return of the sculptures, but that by negotiating with them while they are not in power, it would perhaps be easier to negotiate with them now, while the stakes seem lower, with the hope that agreements can be made on a route forward that is then pursued later once the political situation in the UK changes.

Echoing Tom Flynn’s comments regarding interference from political processes, Maurice Davies pointed out that “Ever since its founding, the British Museum has always been very sensitive to any hints of political interference”. He described how “In the UK, it is almost impossible for a politician to tell a museum what to do”. He then suggested something that pragmatically may well be a step forward, but at the same time might be unacceptable to many restitutionists, that “pragmatically, perhaps it would be easier to start by uniting some pieces together in Athens & others together in London”.

In response to suggestions that a legal approach might be the answer, he countered that “No dispute over cultural property involving museums has ever been [directly] resolved by talking about the legal concepts of ownership”, and suggested that perhaps a better route would be to “Take things one step at a time, with no preconditions over the course that events might take”.

A final closing point that interested me came from the audience. Kelly Agathos, who I had met a few years previously when she was working for EasyCruise in Athens highlighted something that I’m sure many others following the case would agree with, when she pointed out that “In the past, the Greek government had opportunities, but did not grasp them”. There are a number of cases where this has (in my opinion) been the case, although there are of course other factors, such as other issues within Greek politics at the same time, and financial constraints, but it is a shame that the momentum of some events such as the 2004 Olympics & the opening of the New Acropolis Museum have perhaps not been capitalised on as fully as might have been possible.

Overall, it was a good event that was well attended & did a good job of raising awareness of the issue at a European level. From reading the discussions above, it will be clear that although everyone there shared a common aim, there were many different opinions on how to get to that goal. That is not to say any of the routes advocated are right or wrong, or even that any of them should be seen as mutually exclusive to the others. It is a complex cases & there are many different angles from which it might be approached, so it is important to explore & understand all of them, before mobilising in a particular direction.