Author: GREEK WORLD MEDIA

Source: ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ

Σε μια κρίσιμη στιγμή για την Ελλάδα και την Ευρώπη οι πολίτες τόσο της χώρας μας όσο και όλων των χωρών, που συμμετέχουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση αναρωτιούνται, τι άλλο πρόκειται, να συμβεί και πόσο η κατάσταση μπορεί, να βελτιωθεί ή να χειροτερέψει, επηρεάζοντας άμεσα την καθημερινότητα τους. Το ερώτημα παίρνει ακόμη μεγαλύτερη συμβολική διάσταση πια, μια και η ίδια η ΕΕ έχει ανακηρύξει το 2013 σε έτος Ευρωπαίων πολιτών. Έχει λοιπόν σημασία, να αναλύσουμε, τι κάνει για τους Ευρωπαίους πολίτες και πώς αντιμετωπίζει τα προβλήματα τους αυτή.
Η αλήθεια είναι, ότι χώρα μας και η Ευρώπη στο σύνολο της βρίσκονται μπροστά σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι ιστορικών επιλογών, οι οποίες δεν μπορούν, να περιμένουν και αναλόγως των αποφάσεων, που θα ληφθούν ή δεν θα ληφθούν από την κατώτερη των περιστάσεων ηγεσία των χωρών της ΕΕ, θα καθορίσουν το μέλλον των επόμενων γενεών και την πορεία της γηραιάς ηπείρου. Είναι βέβαιο όμως, ότι πλέον η παραμικρή καθυστέρηση μπορεί, να αποβεί μοιραία και να οδηγήσει πιθανόν στο άδοξο τέλος του κοινού ευρωπαϊκού οικοδομήματος, που απειλείται από την αβουλία των ηγετών και την βουλιμία του οικονομικού εθνικισμού των ισχυρών εταίρων, ο οποίος επανέκαμψε δριμύτερος και συνταράσσει τα θεμέλια της ενωμένης Ευρώπης, όπως τουλάχιστον τα οραματίστηκαν οι προπάτορες ιδρυτές της Ευρωπαϊκής Ένωσης, κονιορτοποιώντας τα όνειρα εκατομμυρίων Ευρωπαίων πολιτών για μια ένωση ειρήνης, αλληλεγγύης, δημοκρατίας και οικονομικής ανάπτυξης.
Σαν μάντης μάλιστα επερχόμενων δεινών ο απελθών πρόεδρος του Eurogroup και τελευταίος από την σειρά των μεγάλων ηγετών της Ευρώπης, που έχουν δυστυχώς γίνει είδος προς εξαφάνιση κ Γιούνκερ, σε πρόσφατη συνέντευξη του στο γερμανικό περιοδικό Der Spiegel προειδοποίησε για κίνδυνο πολέμου στην Ευρώπη, λέγοντας χαρακτηριστικά, ότι: <>. Ενώ σε τελευταία του παρέμβαση στην Αθήνα τόνισε:<> και είχε απόλυτο δίκιο.
Οι εποχές όμως , που οι ηγέτες των μεγάλων ευρωπαϊκών χωρών πρωτοστατούσαν στην οικοδόμηση μιας ομοσπονδιακού τύπου Ευρωπαϊκής Ένωσης με στόχο την πολιτική ένωση της και την διαμόρφωση μιας κοινής οικονομικής πολιτικής, έχουν δυστυχώς παρέλθει. Η Ευρώπη διαπνέεται από την μίζερη λογιστική αντίληψη και επικράτηση των στενών εμπορικών συμφερόντων του κάθε κράτους -μέλους χωριστά.
Σήμερα μετά την καταστροφική για την συνοχή της Ευρωπαϊκής Ένωσης οικονομική κρίση γίνεται επιτακτικότερο το αίτημα, αυτή να ξαναβρεί τον δρόμο της και να θυμηθεί τις πραγματικές αιτίες δημιουργίας της. Οι αλλεπάλληλες διευρύνσεις της δεν συνοδεύτηκαν από την απαραίτητη εμβάθυνση της, με αποτέλεσμα το οικοδόμημα σήμερα, να είναι λειψό και να παραπαίει. Το πρώτο λοιπόν, που επιβάλλεται , να συμβεί, πριν από οποιαδήποτε άλλη διεύρυνση είναι μια νέα διαδικασία εμβάθυνσης, με αλλαγή των συνθηκών και προσαρμογή τους στις σημερινές ανάγκες. Η Ευρώπη ανέδειξε όλες τις αδυναμίες της τα τελευταία χρόνια και αντί να κινηθεί με ταχύτητα, για να τις υπερβεί, κινείται με τους γνωστούς ρυθμούς χελώνας στην αντιμετώπιση τους, με αποτέλεσμα να δίνει καθυστερημένες απαντήσεις σε προχωρημένα προβλήματα.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση αν θέλει, να ανταποκριθεί στην αποστολή της και στα όνειρα των πολιτών της, χρειάζεται άμεση αλλαγή και μεταρρύθμιση εκ θεμελίων. Το αφόρητο έλλειμμα ηγεσίας της έρχεται, να αθροιστεί στο προϋπάρχον έλλειμμα δημοκρατίας, που την ταλαιπωρεί. Η θηριώδης γραφειοκρατία των Βρυξελλών έχει αυτονομηθεί και δεν ελέγχεται επαρκώς για τις αποφάσεις της από δημοκρατικούς θεσμούς, ενισχυμένους με αρμοδιότητες και εξουσίες. Η κατάσταση άρχισε, να γίνεται δραματική μόλις έγινε φανερό το πρόβλημα δημοσιονομικών ελλειμμάτων και δημοσίου χρέους πολλών χωρών μελών της όπως και η κρίση του τραπεζικού συστήματος. Τότε η Κομισιόν και οι κυβερνήσεις των κρατών μελών διαπίστωσαν, πως δεν έχουν θωρακίσει θεσμικά την Ευρώπη, ώστε να μπορεί, να συνεννοείται και να διαχειρίζεται κρίσεις και απαιτητικές καταστάσεις, όπως η σημερινή.
Πως όμως μπορεί, να αντιμετωπιστεί αυτό το ανυπόφορο έλλειμμα ηγεσίας και το ακόμη χειρότερο διαρκές έλλειμμα δημοκρατίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση; Είναι αναγκαίο, αφού υπάρξει άμεσα η κατάλληλη προεργασία μεταξύ των κυβερνήσεων των κρατών μελών, να ξεκινήσει μια καινούργια διακυβερνητική διάσκεψη, η οποία στόχο θα έχει την δημιουργία μιας νέας συνθήκης για την ενωμένη Ευρώπη, που θα καταλήξει στις απαραίτητες μεταρρυθμιστικές τομές και στην εμβάθυνση των δημοκρατικών θεσμών της Ένωσης. Χρειάζεται, να προχωρήσει η ουσιαστική ευρωπαϊκή ολοκλήρωση στους τομείς της πολιτικής ενοποίησης και της δημιουργίας μιας πραγματικά ενιαίας εξωτερικής και αμυντικής πολιτικής.
Η διαδικασία αυτή οφείλει, να οδηγεί στην δημιουργία μιας ομοσπονδιακού τύπου Ευρώπης, που όμως θα διατηρεί την ισοτιμία των μελών της και δεν θα επιτρέπει την αυθαίρετη ποδηγέτηση της από ισχυρές χώρες, όπως η Γερμανία. Το μόνο που δεν χρειαζόμαστε στην Ευρώπη είναι η γερμανοποίηση της. Για να λειτουργήσει μια ομοσπονδία εθνών-κρατών, σεβόμενη τις ιδιαιτερότητες τους, είναι απαραίτητο, να εγκαταλειφθούν ανιστόρητες οπτικές και παιδικές ασθένειες της ευρωπαϊκής πολιτικής σκηνής όπως και διαθέσεις ηγεμονισμού από πλευράς των ισχυρών κρατών μελών. Αυτοί οι ηγεμονισμοί έχουν εκτροχιάσει το τρένο της Ευρώπης από τις ράγες του και το έχουν εκτρέψει από τον στόχο του.
Μια ενωμένη Ευρώπη θα στηρίζεται στον σεβασμό των εθνικών ιδιαιτεροτήτων των κρατών μελών και δεν μπορεί, να είναι υγιής και να πατά σε στέρεες βάσεις, αν έχει ως πρότυπο της την αμερικανική χοάνη και την μετατροπή της σε άχρωμο συνονθύλευμα , που θα πολτοποιήσει τις ιδιαιτερότητες αυτές. Μια τέτοια στρατηγική θα παραγνωρίζει την μεγάλη ιστορία και την δομή των ευρωπαϊκών κοινωνιών και θα είναι θνησιγενής. Άρα απαιτείται, να ακολουθήσουμε τον δικό μας δρόμο οι Ευρωπαίοι, σεβόμενοι την ιστορία μας χωρίς αδόκιμους μιμητισμούς ξένων προτύπων, τα οποία μπορεί, να είναι καλά για ορισμένες χώρες, ασύμβατα όμως με τις ευρωπαϊκές ανάγκες.
Πάνω από όλα όμως απαιτείται η οικοδόμηση της σε θεσμούς ισχυρής δημοκρατικής λειτουργίας και αντιπροσώπευσης. Αν δεν επιλυθεί το έλλειμμα δημοκρατικής της λειτουργίας, αυτή η ομοσπονδία δεν μπορεί, να υπάρξει , γιατί θα θυμίζει απολυταρχικά Σοβιετικά μοντέλα αυταρχισμού, όπου τις αποφάσεις τις παίρνει μια ανεξέλεγκτη γραφειοκρατία, που δεν ελέγχεται από κανέναν καθώς και μια πολιτική και οικονομική ελίτ των ισχυρών κρατών, η οποία διορίζει και κατευθύνει αυτήν την γραφειοκρατία.
Η Ευρώπη όμως δεν μπορεί, να είναι πραγματικά ενωμένη και ισχυρή, αν δεν στηρίζεται και δεν ξαναθυμηθεί τις αρχές, που ενέπνευσαν τους ιδρυτές της και δεν είναι άλλες από την αλληλεγγύη, τη συνοχή, την ισόρροπη και ειρηνική ανάπτυξη των εθνών-κρατών της, μέσα σε πλαίσια ελευθερίας, δημοκρατίας και ανάπτυξης των πολιτιστικών και οικονομικών σχέσεων των λαών της.
Μπορεί λοιπόν πριν λίγα χρόνια, να απέκτησε η ΕΕ κοινό πρόεδρο και υπουργό εξωτερικών, αλλά η εξωτερική της πολιτική κονιορτοποιείται ευκαιρίας δοθείσης στην πρώτη διεθνή κρίση. Για αυτό χρειάζεται η εμβάθυνση της πολιτικής και αμυντικής ένωσης εδώ και τώρα, με έναν κοινό πρόεδρο εκλεγμένο από τους πολίτες της και με μία κοινή κυβέρνηση και πάλι εκλεγμένη από τους λαούς της, αποτελούμενη από χαρισματικούς πολιτικούς και όχι άχρωμους υπαλλήλους και γραφειοκράτες.
Έξαλλου η Ευρώπη ήρθε η ώρα, να αποδεχτεί, ότι τα σύνορα της είναι κοινά και η προάσπιση τους κοινή υποχρέωση όλων των κρατών μελών. Άλλως δεν μπορεί, να υπάρχει κοινή εξωτερική πολιτική, όταν θα συγκρούονται τα αντιτιθέμενα συμφέροντα των κρατών και το κάθε κράτος θα χρειάζεται, να υπερασπίζεται μόνο του την ακεραιότητα του.
Είναι επίσης αδήριτη ανάγκη η δημιουργία πραγματικά κοινής μεταναστευτικής πολιτικής και η άμεση αντικατάσταση της κατάπτυστης και ετεροβαρούς συνθήκης Δουβλίνο 2, με την οποία οι ισχυρές χώρες της βόρειας Ευρώπης μετέφεραν το πρόβλημα της παράνομης μετανάστευσης με το πρόσχημα της διαδικασίας ασύλου στις χώρες εισόδου των παράνομων μεταναστών, μετατρέποντας τις, όπως την δική μας, σε αυλές παράνομης μετανάστευσης εξαναγκάζοντας έτσι τις χώρες του Νότου, να διαχειρίζονται το δυσβάστακτο αυτό πρόβλημα με την απαράδεκτη μάλιστα υποχρέωση επιστροφής των μεταναστών στις χώρες εισόδου ακόμη και αν αυτοί κατάφερναν, να φθάσουν στις χώρες του Βορρά, που αποτελούν τον κύριο προορισμό τους. Οι Βορειοευρωπαίοι λοιπόν χρειάζεται, να αναλάβουν επιτέλους τις ευθύνες τους και να πάψουν, να παριστάνουν τον τιμητή ή τον Πόντιο Πιλάτο στο ευρωπαϊκό αυτό πρόβλημα και να αδιαφορούν, μιλώντας γενικά για παράνομη μετανάστευση, δίνοντας φιλοδωρήματα για την διαχείριση του προβλήματος στις χώρες του Νότου. Αλλιώς θα είναι υπεύθυνοι για την διάλυση της κοινωνικής και εθνικής συνοχής των χωρών εισόδου και τελικά την ίδιας της ευρωπαϊκής συνοχής.
Δυστυχώς το 1992 με την συνθήκη του Μάαστριχτ οι Ευρωπαίοι προχώρησαν ανάποδα την διαδικασία ενοποίησης τους, θεσμοθετώντας κοινό νόμισμα, χωρίς να έχουν εμβαθύνει πρώτα την πολιτική και οικονομική ενοποίηση τους, δημιουργώντας το παράδοξο σχήμα στην οικονομική ιστορία, να υπάρχει νόμισμα, χωρίς να αντιστοιχεί σε κράτος και μάλιστα ενιαίο. Έτσι πίστευε κυρίως η Γαλλία, ότι θα ελέγξει τον μελλοντικό ηγεμονικό ρόλο των Γερμανών, που διαφαίνονταν από τότε. Δεν άργησαν όμως, να φανούν οι συνέπειες αυτής της επιπολαιότητας και στην πρώτη μεγάλη κρίση αυτό το νόμισμα έγινε βραχνάς για τις αδύναμες οικονομικά χώρες του ευρωπαϊκού Νότου και της περιφέρειας. Χωρίς η Ευρώπη να έχει μια ενιαία οικονομική διακυβέρνηση και πολιτική, με ανοιχτούς και σε άνοδο τους οικονομικούς ανταγωνισμούς και τα αντικρουόμενα συμφέροντα των μελών της, προσποιούνταν παράλληλα, ότι είναι ενωμένη κάτω από την επιφανειακή ομπρέλα του κοινού νομίσματος, το οποίο οικοδομήθηκε σε προβληματικά θεμέλια.
Κομβικό ρόλο σε αυτήν την περαιτέρω αναγκαία ολοκλήρωση της Ευρωπαϊκής Ένωσης θα παίξει, η ενίσχυση του ευρωκοινοβουλίου με πραγματικά αποφασιστικές και όχι μόνο ελεγκτικές αρμοδιότητες, ώστε οι όποιες αποφάσεις, να είναι αποτέλεσμα πραγματικά δημοκρατικών θεσμών και διαδικασιών. Δεν αρκούν οι σημερινές αρμοδιότητες συναπόφασης ή ελέγχου του κοινοβουλίου, για να παίξει αυτόν τον ουσιαστικό ρόλο για την λειτουργία της Ευρώπης. Επίσης θα χρειαστεί η εναρμόνιση της οικονομικής, φορολογικής και αναπτυξιακής πολιτικής των κρατών μελών και μια ενιαία οικονομική διακυβέρνηση, που εσχάτως ανακάλυψε μέχρι και η Γερμανία, η οποία πριν λίγα χρόνια την αρνούνταν κατηγορηματικά.
Η οικονομική αυτή διακυβέρνηση, θα απαιτηθεί, να πάρει την μορφή ενιαίων θεσμών με ουσιαστική δημοκρατική νομιμοποίηση, οι οποίοι δεν νοείται, να αποτελούν το μακρύ χέρι της Γερμανίας ή άλλων ισχυρών χωρών, για να επιβάλουν την πολιτική τους στους μικρούς. Ή θα έχουμε μια Ευρώπη πραγματικά ισχυρή και δημοκρατικά λειτουργούσα με ισοτιμία των μελών, απαλλαγμένη από στενές και ατελέσφορες λογιστικές αντιλήψεις, ή η Ευρώπη αργά ή γρήγορα θα αποσυντεθεί. Την ενιαία αυτή οικονομική διακυβέρνηση χρειάζεται, να κατευθύνουν θεσμοί και πρόσωπα εκλεγμένα και όχι διορισμένοι γραφειοκράτες-υπάλληλοι των ισχυρών χωρών, όπως επιθυμούν σήμερα κάποιοι, για να ελέγξουν αυταρχικά ολόκληρη την ένωση. Για να γίνει αυτό είναι απαραίτητο, να αποκτήσουμε κοινή δημοσιονομική πολιτική, κοινή φορολογική πολιτική, κοινό ταμείο αντιμετώπισης κρίσεων και διαχείρισης του χρέους, με κοινοτικοποίηση μέρους αυτού και όλα αυτά, να υπόκεινται στον σχεδιασμό και των έλεγχο δημοκρατικά εκλεγμένων θεσμών. Δεν είναι δυνατόν τον ρόλο του διαχειριστή της κοινής οικονομικής πολιτικής, να τον αναλαμβάνουν διορισμένοι επίτροποι, αλλά απαιτούνται άμεσα εκλεγμένα θεσμικά όργανα από τους πολίτες της Ευρώπης.
Είναι όμως αυτονόητο, ότι όταν θέλουμε κοινή αντιμετώπιση των προβλημάτων υπερχρέωσης χωρών της Ευρώπης, δεν μπορούμε παράλληλα, να αρνούμαστε την εναρμόνιση των οικονομικών μας πολιτικών, γιατί και όσοι χρηματοδοτήσουν από θέση ισχύος το εγχείρημα θα θέλουν, να εξασφαλίσουν, ότι με τα χρήματα των πολιτών τους δεν θα μπορεί κανείς, να παίζει. Έτσι από την μία θα πρέπει, να συμβάλουν με την οικονομική τους ευρωστία τα ισχυρά κράτη σε πνεύμα πραγματικής αλληλεγγύης και από την άλλη σε πνεύμα ευθύνης τα αδύναμα, να τακτοποιήσουν τα οικονομικά και δημοσιονομικά τους προβλήματα.
Στα πλαίσια λοιπόν και της φορολογικής ενοποίησης χρειάζεται η δημιουργία ενιαίου φορολογικού συστήματος με χαμηλούς όμως φορολογικούς συντελεστές, ώστε η Ευρώπη να δώσει απάντηση στο πρόβλημα ανταγωνιστικότητας, που όντως έχει και να γίνει θελκτικός προορισμός για την δημιουργία επιχειρήσεων, που τώρα μεταφέρουν την έδρα τους σε άλλους προορισμούς. Είναι υποκριτικό η Γερμανία, να ολοφύρεται για την χαμένη ανταγωνιστικότητα και ταυτόχρονα να επιβάλλει αυξήσεις φόρων στις περιφερειακές χώρες, ούτε μπορεί αυτή, να ανακτηθεί με εξουθενωτικές μειώσεις μισθών στην γραμμή της κινεζοποίησης τους και της εξαθλίωσης των εργαζομένων. Η ΕΕ πρέπει, να σταθεί στον ανταγωνισμό με προϊόντα ποιότητας και όχι συναγωνιζόμενη ευτελή προϊόντα, που παράγονται σε μεσαιωνικές συνθήκες εργασίας.
Εξάλλου είναι απαραίτητο, να προχωρήσει επιτέλους και η τραπεζική ένωση της Ευρώπης παρά τα εμπόδια, που βάζει η Γερμανία, γιατί οι τράπεζες της δεν επιθυμούν την εποπτεία από έναν ευρωπαϊκό οργανισμό, όπως η ΕΚΤ μια και έχουν και αυτές μεγάλα ανοίγματα και σκοτεινά σημεία διαχείρισης, όπως η Deutsche Bank.
Η τραπεζική αυτή ένωση, για να δημιουργηθεί προαπαιτεί την άμεση δημιουργία κοινής εποπτικής αρχής των ευρωπαϊκών τραπεζών, κοινής αρχής διάλυσης των χρεοκοπημένων τραπεζών και ένα ευρωπαϊκό ταμείο εγγύησης καταθέσεων στις τράπεζες αυτές παράλληλα με τα εθνικά ταμεία εγγύησης καταθέσεων, στα οποία θα συμμετέχουν υποχρεωτικά όλες οι τράπεζες με κάποιο ποσό την περίοδο λειτουργίας τους, έτσι ώστε να διασώζονται οι καταθέσεις μέχρι ένα ορισμένο σεβαστό ύψος τουλάχιστον αν και θεωρώ, ότι πρέπει να γίνει προσπάθεια , να διασώζονται εάν είναι δυνατό αυτές στο σύνολο τους, για να μην υπάρξει διαρροή από τις τράπεζες των περιφερειακών χωρών της Ευρωζώνης. Την ζημία όμως είναι καιρός να αρχίσουν, να πληρώνουν οι διοικήσεις, οι μέτοχοι και οι ομολογιούχοι επενδυτές των τραπεζών όπως και οι κάτοχοι τοξικών προϊόντων.
Ακόμη πρέπει, να αποφασίσουμε επιτέλους, ότι σε καθεστώς ελεύθερης οικονομίας δεν μπορεί, να διασώζονται χρεοκοπημένα τραπεζικά ιδρύματα με τοξικά προϊόντα, κρατικοποιώντας με αυτόν τον τρόπο τις ζημίες τους και αυξάνοντας το χρέος των κρατών, που αναλαμβάνουν, να δανειστούν, για να τα διασώσουν. Αυτός ο φαύλος κύκλος δεν επιτρέπεται , να συνεχίζεται, διότι οι τράπεζες αυτές ακολουθούν το μοντέλο ιδιωτικοποιούμε τα κέρδη και ομνύουμε στην ελεύθερη αγορά όταν έχουμε ανάπτυξη, κρατικοποιούμε όμως τις ζημίες μας, όταν έρχεται η ώρα του λογαριασμού για άφρονες τακτικές μας.
Στην χώρα μας κάποιες δυνάμεις, χρειάζεται, να επιλέξουν, τί θέλουν πια, γιατί δεν είναι λογικό , από την μία να υπερασπίζονται το μοντέλο της Ισλανδίας, που άφησε τις τράπεζες, να χρεοκοπήσουν, χωρίς να αναλάβει τα χρέη των υποκαταστημάτων τους στο εξωτερικό και από την άλλη όταν η Ευρώπη αποφασίζει, να ακολουθήσει σε κάποιο βαθμό το μοντέλο αυτό, να ολοφύρονται.
Βεβαίως στα πλαίσια ενός σχεδίου δράσης και ανακεφαλαιοποίησης τραπεζικών ιδρυμάτων μετά την ίδρυση της τραπεζικής ένωσης, θα χρειαστεί, να αποφασιστεί οριστικά επιτέλους η ανακεφαλαιοποίηση τους απευθείας από οργανισμούς, όπως ο ESM και ο δανεισμός των τραπεζικών ιδρυμάτων, να επιβαρύνει αυτά και όχι να αναγκάζονται τα κράτη μέλη, να δανείζονται για λογαριασμό τους, αυξάνοντας το δημόσιο χρέος τους. Αυτός ο φαύλος κύκλος τραπεζικής κρίσης, που μετατρέπεται εύκολα σε κρίση χρέους των χωρών μελών, πρέπει, να σπάσει. Στα πλαίσια μια τέτοιας λύσης θα μπορούσε και η Ελλάδα, να επωφεληθεί και έτσι να αποφασιστεί η αναδρομική εφαρμογή ενός τέτοιου μέτρου, ώστε τα 50 δις της ανακεφαλαιοποίησης των ελληνικών τραπεζών, να μην βαρύνουν το ελληνικό δημόσιο χρέος, όπως σήμερα.
Για να γίνουν τα παραπάνω πράξη, θα χρειαστεί πολιτική γενναιότητα από τις ηγεσίες των ισχυρών κρατών-μελών, οι οποίες επιβάλλεται, να καταλάβουν, ότι οι χώρες τους ευνοήθηκαν σκανδαλωδώς από το πολύ σκληρό κοινό μας νόμισμα, που έχει δημιουργήσει προβλήματα στις χώρες της περιφέρειας με τις αδύναμες οικονομίες και απαιτείται μέρος των κερδών τους, να το διαθέσουν για την διάσωση του.
Για αυτό ο ESM θα χρειαστεί, να έχει κεφάλαια 2 τρις ευρώ και όχι όπως σήμερα κεφάλαια μόνο 500 δις, τα οποία αποτελούν σταγόνα στον ωκεανό των προβλημάτων της ευρωζώνης. Μόνον έτσι θα μπορεί, να καλύπτει άμεσα την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, που θα κρίνει, πως πρέπει και μπορούν να διασωθούν, όπως και να παρεμβαίνει στις αγορές ομολόγων αποτελεσματικά, για να βοηθήσει τις χώρες με προβλήματα χρέους με απευθείας αγορά ομολόγων. Όπως επίσης για κάποιες από τις χώρες της ευρωζώνης, η έκδοση ευρωομολόγου από την ΕΚΤ θα μπορούσε, να ηρεμήσει τις αγορές και να καταστήσει βιώσιμη την συνέχιση της συμμετοχής τους σε αυτήν. Ήρθε η ώρα η Ευρώπη, να πάψει, να αργοπορεί και να αντιμετωπίζει μίζερα το ζήτημα, γιατί αν δεν το έχουν καταλάβει τα ισχυρά αλαζονικά μέλη της, τα θεμέλια του κοινού νομίσματος έχουν πάρει φωτιά, από την οποία δεν θα γλιτώσει κανείς.
Φλέγον εξάλλου ζήτημα είναι και αυτό της κοινωνικής και περιφερειακής συνοχής της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η ανεργία γιγαντώνεται, λόγω εφαρμογής λανθασμένων και αδιέξοδων οικονομικών συνταγών, αφού 26 εκ πολίτες της είναι άνεργοι και μεταξύ αυτών 5,6 εκ κάτω των 25 ετών, ενώ η κατάσταση σε χώρες όπως η Ελλάδα και η Ισπανία είναι εκτός ελέγχου με την ανεργία των νέων πάνω από 50% και σε κάποιες περιφέρειες, όπως της Δυτικής Μακεδονίας, να κάνει πρωταθλητισμό με ανεργία των νέων κάτω των 25 στο εγκληματικό 72,5%, ξεπερνώντας ακόμη και την Θέουτα της Ισπανίας, όντας πλέον πρώτη σε όλη την ΕΕ. Με αυτόν τον τρόπο η ευρωπαϊκή συνοχή αποδομείται και μία γενιά απειλείται με εξαφάνιση του μέλλοντος της.
Απαιτείται η άμεση ενεργοποίηση ευρωπαϊκών προγραμμάτων για την αντιμετώπιση αυτού του προβλήματος και δεν αρκούν τα ψιχία των προγραμμάτων ύψους 6 δις ευρω στα πλαίσια του ευρωπαϊκού προϋπολογισμού της περιόδου 2014-2020, ούτε οι ευρωπαϊκοί θεσμοί επιτρέπεται , να συνεχίσουν, να κρύβονται πίσω από το επιχείρημα, ότι η ανεργία και η κοινωνική πολιτική είναι θέμα του κάθε κράτους- μέλους και μόνο επικουρικές μπορεί, να είναι οι δράσεις τους. Άλλωστε το 2012 υπογράφηκε το σύμφωνο απασχόλησης με φτωχά αποτελέσματα μέχρι σήμερα και αυτό θα έπρεπε, να έχει ανησυχήσει σοβαρά ήδη του ηγέτες της ΕΕ. Ούτε μπορεί, να κρύβουν το πρόβλημα κάτω από το χαλί των προγραμμάτων μαθητείας ή προσωρινής και εξευτελιστικά αμειβόμενης εργασίας, που προβλέπονται ως δράσεις. Χρειάζονται ριζικές και ολοκληρωμένες λύσεις άμεσα σε ευρωπαϊκό επίπεδο χωρίς δισταγμούς, αλλιώς η νέα γενιά θα εκραγεί και θα διασαλευθεί η κοινωνική ειρήνη πολλών χωρών μελών, όσο βλέπει τα όνειρα της να κονιορτοποιούνται. Ευρωπαϊκή συνοχή δεν μπορεί, να υπάρξει χωρίς κοινωνική συνοχή και πρόληψη της παραπάνω <>.
Εδώ τίθεται και το ζήτημα της περιφερειακής συνοχής καθώς μάλιστα μόλις πρόσφατα κατέληξαν σε συμφωνία τα κράτη -μελη για τον προϋπολογισμό της ΕΕ της περιοδου 2014-2020. Είχαμε μάλιστα σε ευρωπαϊκό επίπεδο περικοπή κονδυλίων για το σύνολο της Ευρώπης, ενώ οι συνθήκες απαιτούν ενίσχυση των διαρθρωτικών ταμείων και των πολιτικών συνοχής. Είναι άλλο πράγμα βέβαια η καταπολέμηση της σπατάλης στα πλαίσια του προϋπολογισμού της ένωσης, η οποία είναι απαραίτητη για να τιθασευθεί το έλλειμμα της ΕΕ και άλλο πράγμα η ενίσχυση των πολιτικών συνοχής και αλληλεγγύης. Οι ανισότητες μεταξύ των ευρωπαϊκών περιφερειών διευρύνονται και πλέον αν συνεχιστεί αυτό ο ρυθμός θα δημιουργηθεί χάσμα αγεφύρωτο μεταξύ Βορρά -Νοτου από την μια και περιφερειακών χωρών και κεντρικών από την άλλη. Αυτό θα σημάνει και την έναρξη αποδόμησης της ίδιας της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Η πρόσφατη συμφωνία για προϋπολογισμό της ΕΕ ύψους 997 δις ευρώ για την περίοδο 2014-2020 είναι ατελέσφορη και κατώτερη των περιστάσεων και των προσδοκιών των Ευρωπαίων πολιτών. Η αναθεώρηση της θα καταστεί επιτακτική ανάγκη όπως και η διάθεση περισσότερων κονδυλίων για τα διαρθρωτικά και κοινωνικά ταμεία, αν δεν θέλει η πολιτική τάξη τη Ευρώπης, να βάλει ταφόπλακα και να οδηγήσει στην διάλυση της Ένωσης.
Ας ελπίσουμε ότι η ιστορική αναγκαιότητα και οι πιεστικές απαιτήσεις των καιρών θα οδηγήσουν στην ανάδειξη σοφών ηγετών στην Ευρώπη, οι οποίοι θα την κατευθύνουν, να βρει ξανά τον χαμένο δρόμο της και θα διασώσουν το όνειρο, βουτώντας ξανά στα νάματα των θεμελιακών αρχών ίδρυσης της χωρίς αμφιταλαντεύσεις. Τότε θα μπορούμε, να δημιουργήσουμε μια Ευρώπη ισοτιμίας, αλληλεγγύης, δημοκρατίας και ελευθερίας πραγματικά και όχι εικονικά ενωμένη.

Every desk in the newsroom is taken. The long, fluorescent-lit room is buzzing with the audio from the wall of television screens monitoring different news networks and from journalists shouting in Greek, taking phone calls, preparing scripts and monitoring online feeds. A light cloud of nicotine and tobacco hangs over the place; almost everyone is a chain smoker, and no one can be bothered with going outside anymore.

“It’s just one more rule we have to break,” we were told. They were only half-joking.

Looking around the headquarters of the Hellenic Broadcasting Corporation (more commonly known as ERT), one would never guess that the corporation was technically defunct, all the staff unpaid volunteers. Yet since June 11 the workers of ERT — journalists, technicians, musicians, and the administrative and cleaning staff — have been occupying the building in defiance of the government.

Labelling Greece’s only public broadcaster a “haven of waste” in the midst of an economic crisis, the government gave only about six hours’ notice before ERT was taken off-air. Television transmissions cut to black, leaving a “no signal” warning on screens. Satellite channels and radio stations also ceased broadcast.

There had been no debate in Greek parliament. Out of the three parties in the coalition government — New Democracy, PASOK and Democratic Left — only one supposedly had any idea of what was to come. Both PASOK and Democratic Left claimed that although they supported the idea of restructuring ERT, they had not known it would be so suddenly shut down by decree from Prime Minister Antonis Samaras.

Refusing to accept such an undemocratic move, the staff of ERT chose to stay within the building and keep working. They continue to produce content, providing it via an online livestream with support from the European Broadcasting Union (EBU).

The occupation was a week-old when we first arrived at ERT’s Athens headquarters in Aghia Paraskevi. A flustered-looking receptionist checked our identification and issued us with “press accreditation” — flimsy pieces of paper with ERT’s logo printed on them, our names handwritten on and stuck to our clothes with paper clips.

Journalists in the foreign news department stay at their desks late into the night, watching out for statements from political leaders.

We were led through the gantry, up to the second floor and through the functional old-fashioned corridors to the foreign news department where stressed-out journalists were slumped over desks littered with crisp packets. That’s where we met Maria Kontaxi, the chief editor of the department.

“I’m sorry about this,” she said, gesturing to the mess. “I’m very tired.”

Maria started working at ERT 27 years ago, at the age of 18. Her entire career as a journalist had been built in this network. Now, with a simple government decree, it was gone. But just like all her other colleagues, she comes back to work day after day, playing her part in keeping ERT broadcasting 24/7.

“This is more than a job. This is our home,” she told us.

It’s a sentiment shared by everyone in the building. No one is getting paid, and no one knows if they will be re-employed under the government’s plans to relaunch the network as a leaner, semi-privatized outfit. Over 2,700 people lost their jobs when ERT was shut down, and the government has indicated that it wants the new public broadcaster to be about one-third its current size.

Despite all this uncertainty, though, things are running as smoothly as possible. The janitors are coming back voluntarily to help tidy up workplaces. The hair and makeup artists are back in the studios to help the anchors get ready. The canteen in the heart of the building is conducting a brisk business. No one is getting paid, but no one is going home.

Boxes of snacks, donated by a snack food company as a show of solidarity, were left in ERT’s foyer for the occupiers.

They are not without their supporters. One afternoon a van pulls up in front of the building, and men begin to offload boxes and boxes of crisps and cheese sticks. It’s a donation from a snack food company, their way of standing in solidarity with the occupiers.

Just a cluttered corridor down from the foreign news department musicians wander outside the large music studios with their instruments in cases strapped to their backs. On top of its newsgathering operations ERT also has two orchestras — one a symphony orchestra playing classical music, another a more modern/folk orchestra — and a chorus. Together these musical ensembles form about 25 percent of Greece’s orchestras, but they too were disbanded with the shutdown of ERT.

When asked about his thoughts on the closure, principal guest conductor Michalis Economu only had one word to say: “Disaster.”

The ERT orchestra, along with other supportive musicians and bands, perform nightly for their supporters outside.

As part of the occupation, the musicians are also continuing with their work, attending rehearsals and performing every night on a stage erected outside the ERT building for their crowd of supporters. “We play music that we think people would like to hear. We play what we think will move them,” said principal cellist Vassilis Likos, who has been with the orchestra for two decades.

“It was a shock,” said guest conductor Miltos Logiadis. “The way they [the government] did it and spoke to people who work here was a shame. They talked as if the employees were the bad guys. But it’s not true. It’s politicians who’ve done all this.”

It’s not difficult to tell that the insult of being referred to as a corrupt, wasteful organization has been very keenly felt within the walls of ERT. Although no one denies that there has been nepotism and favoritism, employees claim that it’s been part of Greek politics for a long time, and nothing to do with regular staff. In fact, the very spokesperson who had announced the shutdown had himself been an ERT employee in 1995, when his father had been a member of parliament.

Greece’s coalition government has only been in power for about a year, but ERT’s closure has sparked off yet another political drama. After failing to reach an agreement over ERT, the Democratic Left chose to leave the coalition.

While this has dealt a blow to the government, it has not dissolved it. The remaining two parties, New Democracy and PASOK, will continue the coalition after coming to a compromise: in line with the ruling from Greece’s State Council, ERT will resume broadcast as soon as possible with a staff of 2,000 (including the orchestras) until a new streamlined public broadcaster can be formed.

It sounds like a partial victory for ERT, yet no one is satisfied. “Yes, they say the orchestra can come back, but on what terms?” asked cellist Claire Demeulenaere. “What will our salary be? 300 euros a month? What sort of contract will we be given?”

The lack of clarity has led to unwillingness to end the occupation. The Finance Ministry has called for an evacuation of the building, so as to initiate procedures to give the staff their severance packages and resume broadcast with a smaller staff. ERT’s union rejected this call and the workers remained inside.

The crowd outside ERT’s headquarters is their best defense against any potential police intervention.

It is a stand-off that could drag on. ERT’s employees certainly hope it does anyway; they’re not sure what else they can do. It’s tense within the offices and the studios. Rumors that the government could be sending the police to force them out of the building are rife. As a form of defense, ERT journalists are appealing to the Greek public to gather outside their building, creating a human barricade like they had done when the government first made its announcement on June 11.

Crowds of varying sizes assemble outside ERT every evening, waiting for updates, listening to the concerts and cheering on speakers. It’s difficult to say if ERT will be able to mobilize as many people as it did on the first day. As the blogger who goes by the name @ypopto_mousi said, the Greek people are tired, and it’s difficult to recreate the demonstrations of 600,000 to 700,000 that thronged Syntagma Square back in 2011. “They come for the first two or three days, then wonder, ‘Why are we here?’” he said. “It’s much easier for the authorities to disperse us.”

As the long weekend wears on rumors of a police raid continue to grow. Everyone thinks it’ll happen, but no one knows exactly when. But the concerts continue every night, and the journalists keep on with their live programming, refusing to let the network fade completely to black.

“It’s very difficult to make music when people are so sad and so terrified,” said Logiadis. “But what can we do? Take up arms? Our weapons are our instruments, and we will try with that.”

Source: NYT

A Hunger for a Better Life May Lead to the N.B.A.

Giannis Adetokunbo, 18, has N.B.A. scouts buzzing about his ball-handling, court vision and decision-making. He played until recently for a small Greek club.

His new passport says he is Greek, but Giannis Adetokunbo has lived a struggling immigrant’s life. He has peddled goods on city streets to feed himself and his brothers. While other families ferried off on island vacations, his often changed apartments in search of cheaper rent.

N.B.A.

After catching the attention of N.B.A. scouts, he began a weight program to add muscle to his lean, 6-foot-9 frame.
Yet Adetokunbo, 18, stands out from the hundreds of thousands of immigrants trying to survive in Greece. He was born here. He speaks Greek fluently. He completed Greek schooling. He recently became a Greek citizen.

Adetokunbo (pronounced a-det-o-KOON-bo), a 6-foot-9 son of Nigerian parents, also plays basketball. Very well. That is what N.B.A. scouts say. They flocked to Greece and buzzed about his ball-handling, his court vision and his decision-making.

Analysts at DraftExpress.com and HoopsWorld.com, among others, predict that Adetokunbo’s name will be called, perhaps mispronounced, in the first round of the N.B.A. draft on Thursday. If Adetokunbo eventually develops into anything like his favorite player, Kevin Durant, some N.B.A. team will be happy it took a chance on such a mysterious prospect.

“From the time I started in basketball, my dream was to be a big star, to have a big future in basketball,” he said.

Other Greek stars worked their way up through youth national teams and joined top professional clubs like Panathinaikos and Olympiacos. Adetokunbo, essentially stateless before he received his passport in May, has never played above Greece’s second division. He grew up at a tiny club called Filathlitikos, which took him in six years ago, back when he still shared a bedroom with his three brothers and preferred soccer.

He has signed to play in Spain next season, unless an N.B.A. team has different plans for him after the draft. Passport in hand, he also has begun playing with the Greek national under-20 team.

But before N.B.A. scouts located the 500-seat Filathlitikos gym in Zografou, a densely settled Athens suburb, Adetokunbo sometimes put basketball aside to help his family.

Like other immigrants to Greece, his parents struggled to find work. Adetokunbo and his older brother, Thanasis, would help out by hawking watches, bags and sunglasses. In doing so, they jeopardized their roster spots because they were missing practices. They also missed meals.

“Sometimes, our fridge was empty,” said Adetokunbo, who turned 18 in December. “Some days, we didn’t sell the stuff and we didn’t have money to feed ourselves.”

The good days brought “just enough,” he said, to make the rent, pay a water or electric bill, or buy food.

Immigrants in Greece, particularly dark-skinned ones, have been targets of abuse in recent years by far-right nationalists frustrated by the country’s economic problems.

Filathlitikos helped Adetokunbo’s mother find work, and Spiros Velliniatis, the coach who persuaded the Adetokunbo brothers to try basketball, said he and others chipped in to help the family on occasion.

“You’re in front of Mozart and he has no food, what do you give him? You have a dilemma,” Velliniatis said. “The answer is not a violin. The answer is a loaf of bread.”

The young maestro kept growing. Annual team photos in the Filathlitikos gym show that Adetokunbo was several inches shorter than his teammate and older brother, Thanasis, as recently as two years ago. Thanasis, 20, is a 6-foot-7 forward with N.B.A. aspirations of his own.

Scouts arrived for Giannis this season, as well as N.B.A. executives, including the general managers Sam Presti of the Oklahoma City Thunder, Danny Ferry of the Atlanta Hawks and Daryl Morey of the Houston Rockets. The Toronto Raptors’ new general manager, Masai Ujiri, a Nigerian, visited while he was working for the Denver Nuggets.

Danny Ainge, the Boston Celtics’ president for basketball operations, watched Adetokunbo collect 19 points, 9 rebounds and 2 blocks in a victory over Volos on March 30. Ainge’s assistant at the time, Ryan McDonough, who is the new general manager of the Phoenix Suns, was also there.

Adetokunbo played on two Filathlitikos teams. With the men’s team, he was primarily a small forward and averaged 9.5 points and 5 rebounds. He shot 31 percent from 3-point range. He was the point guard for the club’s youth team, which was among the best in Greece.

“He’s on the right track,” Kornel David, then the Suns’ director of international scouting, said after watching Adetokunbo play in April. “Guys who are 6-9 with that kind of skill set, especially at that age, there’s not many running around.”

In the last men’s game of the season, with promotion to the top division on the line, Filathlitikos lost, 89-81, in triple overtime. Adetokunbo scored 4 points, with 9 rebounds. After the final buzzer, he sat on the bench and sobbed.

Even if he is drafted, it is possible Adetokunbo will need another season in Europe. At around 200 pounds, he says he needs to become stronger.

His contract with Zaragoza in Spain’s top league, beginning next season, is worth a total of $325,000 over three years, with a club option for a fourth season, at another $325,000. It includes N.B.A. and Euroleague buyouts each season, beginning this summer.

Watching a video clip with his brother, Thanasis, a 6-foot-7 forward with N.B.A. dreams of his own. Their brother Alex, 11, is a budding point guard.
Wherever he ends up, Adetokunbo’s parents and younger brothers are probably going with him. His younger brothers Kostas, 15, and Alex, 11, are avid basketball players. Kostas is a 6-foot-3 shooting guard, and Alex already shows excellent ball-handling skills as a point guard.

Adetokunbo said he was proud that he could support the family. His parents, Veronica and Charles, have struggled to find work in recession-battered Greece.

His mother said: “I’m telling him, Giannis please go, we will come later. He says, ‘No, you’re coming with me.’ He wants to take care of the family, and he wants us beside him.”

Adetokunbo’s parents arrived in Greece in 1991 and settled in Sepolia, a no-frills neighborhood about two miles north of the Acropolis. They were the only black family for blocks. Veronica earned money baby-sitting, and Charles was a handyman for an electrical company.

But the work was rarely steady. They had to change apartments several times, although they managed to stay in Sepolia so the children would not have to switch schools. They once were evicted for failing to pay their $455 monthly rent, Veronica said.

When they began playing basketball, Giannis and Thanasis took turns using one pair of sneakers. Soon, their athletic prowess impressed everyone. Their mother had been a high-jumper and their father had briefly played professional soccer. The boys earned first-place medals at school and church competitions in everything from table tennis to volleyball.

“They loved competition,” said Alex Matsagas, 18, who was a classmate of Giannis’s. “That’s how they made it through. They were fighters.”

But first, Velliniatis, who was helping Filathlitikos find talent, had to persuade them to try basketball.

“He said, ‘Play one month, just for fun, maybe you’ll like it,’ ” Thanasis said. “I loved it. My brother was like: ‘No, please, don’t play basketball. Come with me and play soccer.’ He wanted us to be together in every sport we played. Then he started coming and playing. And that was it.”

The Adetokunbo brothers qualified for Greek citizenship under current law, Giannis’s agent, Giorgos Panou, said. They met residency requirements, completed school, speak Greek fluently and passed citizenship tests. But the process is difficult.

Hellenic Basketball Federation officials, among others, also lobbied on their behalf. Giannis Adetokunbo is seen as a cornerstone of future Greece national teams. On the passport, his last name is spelled “Antetokounmpo.” Thanasis Adetokunbo, who is weighing offers from European clubs and will still be eligible for the N.B.A. draft next year, says he hopes for a national team call-up.

Filathlitikos Coach Takis Zivas said it was hard to predict which position Giannis Adetokunbo would play in the future because he is still growing. Even if he’s not a playmaker, “he’ll think like one,” Zivas said.

Το βράδυ της τρίτης, είχαμε τα γνωστά γεγονότα με το κλείσιμο της ΕΡΤ, και το μαύρο στις οθόνες. Παρακολουθούσα τις εξελίξεις από το κρατικό κανάλι, νομίζω στη ΝΕΤ μέχρι που μαύρισε η τηλεόραση.
Δεν πίστευα ότι αυτό θα γινόταν πράξη με τόση σπουδή, και με τόσο συντονισμένη ενέργεια από την πλευρά της κυβέρνησης, ακόμα δε πριν λήξει και τυπικά το πρόγραμμα της ημέρας στις 12:00!
Το συναίσθημα ήταν περίεργο, και ζαλιστικό….
Πριν “συνέλθω” στην πραγματικότητα χτύπησε το τηλέφωνο, το σήκωσα και ήταν η γιαγιά μου, η 92χρονη κυρά Μαρία (Βασίλενα). Μου είπε ότι κάτι έπαθε η τηλεόραση και να πάω αύριο όταν μπορέσω να δώ τι φταίει…..
Προσπάθησα να της εξηγήσω τα πράγματα, από το τηλέφωνο. Δεν μπορούσε να καταλάβει πολλά και επέμενε ότι η τηλεόραση έχει κάποια βλάβη και θέλει ρύθμιση γιατί κάποια κανάλια παίζανε και τα κρατικά όχι.
Γιαγιά έρχομαι τώρα μια βόλτα από το σπίτι να την κοιτάξω την τηλεόραση, της είπα και έκλεισα το τηλέφωνο.
Μέσα μου πολλαπλασίασα το γεγονός, για όλες δηλαδή τις γιαγιάδες που ήρθαν αντιμέτωπες με αυτή την κατάσταση αυτή τη μέρα……
Όταν έφτασα στο σπίτι η τηλεόραση ήταν στο 1 και έδειχνε μαύρο…
Ορίστε μου λέει, ψάξε να βρεις το κανάλι και να μου το ξαναβάλεις στο 1 όπως ήταν και πριν!
Εγώ θα σου φέρω ένα γλυκό να σε κεράσω….
-Γιαγιά της λέω, όταν ήρθε με το δίσκο με το γλυκό και το νερό, κάτσε να σου εξηγήσω
Της είπα ότι η κυβέρνηση θέλει να ξαναφτιάξει τα κρατικά κανάλια από την αρχή και μπλα, μπλα………………………………………..
Μήπως έγινε χούντα παιδί μου, μού είπε και δεν το ξέρετε; Αυτά η χούντα τα έκανε. Η χούντα, και παλαιότερα είχαν ξαναγίνει στην κατοχή! Ήμουν τότε πιο μικρή από σένα 19 χρονών και όσοι είχαν ραδιόφωνα θυμάμαι που το λέγανε
Όχι, όχι γιαγιά της λέω, μην ανησυχείς! Τα πράγματα είναι διαφορετικά τώρα.
Τα πράγματα είναι χειρότερα τώρα μου φώναξε και άρχισε να μου λέει για τους αγώνες του παππού μου που πολέμησε στην Αλβανία, που ήταν στην Εθνική Αντίσταση, και για την εξορία στη Μακρόνησο στη χούντα. Την άκουγα με σκυμμένο το κεφάλι όταν σύγκρινε τη γενιά μου με τη δική της, και μου είπε ότι φοβάται για το μέλλον μας καθώς και για τα δισέγγονα της σε τι κοινωνία θα ζήσουν…..
Έφυγα προβληματισμένος και ντροπιασμένος……

Δε μου κόλλαγε ύπνος…..

Έβγαλα το τετράδιο, από το κομοδίνο μου και πήγα με ησυχία στο σαλόνι να μην ξυπνήσω τη γυναίκα μου και το γιο μου….

………………………………….

Δεν έχει βλάβη η τηλεόραση σου το ‘πα
είν’ η κεραία, τα καλώδια σωστά
Μην κάνεις έτσι ρε γιαγιά, θα δούμε σώπα…
δεν είναι τώρα όπως τότε, στα παλιά

Έχεις περάσει κακουχίες στη ζωή σου
έχεις γιαγιάκα μου μεγάλη αντοχή
μη φέρνεις σκέψεις άσχημες στη θύμησή σου
πως ήρθε η χούντα πάλι εδώ κι η κατοχή

Μην τους δικάζεις είναι κρίμα!
έχουν πολλές …ικανότητες!
Με μιας διακόψανε το σήμα
κλείσανε τις συχνότητες!

Μου λες, τι βάλαν υπουργό αυτόν το βλάκα;
ήτανε θέμα χρόνου για να γίνει το κακό!
Μα έχεις ANT1, MEGA, SKAI, και τον ALPHA!
είναι το σήμα τώρα πια ψηφιακό!

Έπρεπε “μάζεμα” να γίνει βρε γιαγιά μου
πρώτα διαφάνεια, κι ….εξορθολογισμός…..
Και συ μου λες ότι λυπάσαι τη γενιά μου
-Να σηκωθώ! Να μην περάσει ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ!!!

Το πληκτρολόγησα στο λάπτοπ και το έστειλα στον Νίκο τον Δρυμούση, φίλο μου μουσικοσυνθέτη στο Σίδνεϊ. Εκεί είχε ξημερώσει +7 από εμάς.

Πήγα για ύπνο
Το πρωί το βρήκα τραγούδι στο e-mail μου…

Σέριφος, Φολέγανδρος και Θηρασιά προτείνονται στο άρθεο ως ιδανικοί προορισμοί για διακοπές.

Τη λίστα ολοκληρώνουν νησιά, όπως η Σαρδηνία, η Στρόμπολη, η Πόντζα (Ιταλία), η Σαμάνα (Δομινικανή Δημοκρατία), το Lofoten (Νορβηγία), η Νήσος των Καγκουρό (Αυστραλία), η Λανθαρότε (Ισπανία), το Καμπομόρο και το Πόρτο Βέκιο της Κορσικής, η Σαλίνα και το Βουλκάνο στο αρχιπέλαγος των Αιολίδων (Ιταλία) και αρκετά της μακρινής Πολυνησίας.

Πηγή: newsit.gr