Brain Cancer Cells Hide While Drugs Seek


A team of scientists, led by principal investigator Paul S. Mischel, MD, a member of the Ludwig Institute for Cancer Research and professor in the Department of Pathology at the University of California, San Diego School of Medicine, has found that brain cancer cells resist therapy by dialing down the gene mutation targeted by drugs, then re-amplify that growth-promoting mutation after therapy has stopped.

The findings are published in the December 5, 2013 online issue of Science.

“This discovery has considerable clinical implications because if cancer cells can evade therapy by a ‘hide-and-seek’ mechanism, then the current focus (of drug therapies) is unlikely to translate into better outcomes for patients,” said Mischel.

In recent years, new cancer therapies have emerged that target tell-tale gene mutations to identify specific cancer cells for destruction. Unfortunately, a variety of “resistance mechanisms” have also emerged, among them incomplete target suppression, second-site mutations and activation of alternative kinases or enzymes that maintain growth-promoting signals to the cancer itself.

“Most research is aimed at developing better drugs or better drug combinations to suppress these downstream signals,” Mischel said. “However, one thing that has not been carefully considered is whether cancer cells can modulate the levels of — and thus their dependence on — the target of the drug, evade therapy, and then re-acquire the oncogene to promote tumor growth when the drug is withdrawn.”

Mischel and colleagues, including Webster K. Cavenee, PhD, and Frank B. Furnari, PhD, of the Ludwig Institute and the UC San Diego School of Medicine, investigated the behavior of glioblastoma multiforme (GBM), the most common malignant primary brain cancer in adults. More than 9,000 new cases of the disease are diagnosed each year in the United States and effective treatments are limited. The tumors are aggressive and resistant to current therapies, such as surgery, radiation and chemotherapy. The median survival rate for newly diagnosed GBM patients is just 14 months.

GBM is characterized by a mutated variant of the epidermal growth factor receptor known as EGFRvIII that is found on extrachromosomal DNA in cancer cells. EGFRvIII promotes tumor growth. Some new drugs kill cancer cells by specifically suppressing or inhibiting EGFRvIII, but lose effectiveness as drug resistance soon develops.

The researchers found that this resistance may be due to the cancer cells temporarily dumping their extrachromosomal EGFRvIII, which essentially renders them invisible to drugs looking for that particular mutation. When the drug therapy is halted, the EGFRvIII reappears at previous levels and accelerated tumor growth resumes.

“This is, to the best of our knowledge, the first demonstration that reversible loss of an oncogene on extrachromosomal DNA can lead to targeted cancer drug resistance,” said Mischel, who hoped the findings would “shift the discussion about what directions need to be taken to improve the success rate for targeted cancer treatments.”

It’s unthinkable and unfair, but children come here to die and Bear Cottage makes it OK

Source: DailyTelegraph

Where children come to die

The Bear Cottage Hospital for Children in Manly. Source: News Limited

WALKING through the doors of Manly’s Bear Cottage immediately leaves a lump in your throat and sick feeling in your stomach – this is a place where children come to die.

It’s unthinkable, it’s unfair, but it’s inevitable and, remarkably, Bear Cottage makes it OK.

The Bear Cottage is warm and welcoming.

The Bear Cottage is warm and welcoming. Source: News Limited

Because when you gather the strength to step into one of only two Australian hospices for terminally ill youngsters, you discover senior nurses dressed as fairies, Christmas lights twinkling and cheeky toddlers zipping down the hall on scooters – their cheerful normalcy making the pain bearable.

The cottage itself is warm and welcoming.

Bright books fill the shelves, colourful quilts line the beds, handmade artworks decorate the walls and toys are tucked into every nook and cranny.

Children zip down the halls of Bear Cottage.

Children zip down the halls of Bear Cottage. Source: News Limited

And it’s these little things that make all difference.

Since the cottage opened 12 years ago, its been the home away from home for the families of more than 600 dying children.

Some have made it, but, heartbreakingly, most haven’t.

However, they won’t be forgot.

Their innocent faces are forever plastered on one of the walls within the facility – and nursing unit manager Narelle Martin, who has worked at the cottage since it opened, remembers every single one.

Nursing unit manager Narelle Martin remembers every face.

Nursing unit manager Narelle Martin remembers every face. Source: News Limited

“There are so many people who have touched me – it’s a real privilege to know so many special kids,” an emotional Ms Martin said as she admired their pictures.

“And the strength and resilience they show is incredible, and it has really taught me so much.

“Some of them I think ‘how do you get up every day to face another day’ and they say ‘but look at that person and what they are going through’ – they really are amazing.”

Bear Cottage can house up to eight children and their extended families, even including two private two-bedroom apartments.

Bear Cottage can house eight children and their extended families.
Bear Cottage can house eight children and their extended families. Source: News Limited

The cottage is one street away from the beach.
The cottage is one street away from the beach. Source: News Limited

Located a street away from the beach, ocean views and vast outdoor space make the tranquil environment one of peace and calm: a world away from the hospitals the young bodies are used to.
Some have cancer, others have rare genetic neurological disorders. They come for respite for a week at a time, but if it’s at the end of their illness, their stay is open ended.

Ellie is one of the little girls racing around on her scooter, here to support her big brother, who is at the end of his life.

She’s dressed in matching pink fairy gowns with a tiara-wearing senior nurse better known as ‘Princess Rosalia’.

She’s happy, distracted for a moment from the heartbreak her family is experiencing.

Costing $3 million a year of mostly community donations to operate, Bear Cottage has a holistic approach to care, including a full-time play therapist, while using music and art therapy to help children get the most from their stay.

The cottage offers play therapy including music and art.

The cottage offers play therapy including music and art. Source: News Limited

They have interactive televisions for the bed-bound, treatments from volunteer reflexologists and massage therapists, a spa, outdoor music area, wheelchair swing, a games room, multi-sensory room – and loved pet dog, Frankie.

“It is really a big home, and not just for the children, but for their families,” Ms Martin said.

Bear Cottage recently launched a Mum Boot Camp well-being program, giving six stressed out mums six months of support to look after themselves, and their children – with guidance on nutrition, help from motivational speakers, exercise programs and tips to survive the hard times.

“A lot of our mums are isolated, have low self-esteem and are in a space that is so hard to get out of,” Ms Martin said.

“The first part they come for a week, and we look after their child and once a month they come for the weekend as a follow up.”

Katrina Young, a 38-year-old from Sydney’s Allambie Heights, is one of them.

Katrina Young with her daughter Hannah.

Katrina Young with her daughter Hannah. Source: News Limited

Ms Young said the staff at Bear Cottage had given her and daughter Hannah great strength – particularly after the death of Hannah’s identical twin sister, Amelia, last May.

The eight-year-old girls suffered Rett syndrome, a severe genetic disorder of the nervous system, affecting all body movement, as well as scoliosis, autism and epilepsy, with Amelia suffering her first seizure at just 14 months of age.

Confined to a wheelchair, Hannah can’t talk, is fed by a tube, and unable to use her hands, relies on her mum for everything.

“Christmas last year was really difficult and all those firsts without Amelia were so hard,” Ms Young said.

“When it changed to the New Year I was so sad because Amelia wouldn’t be part of that year with us, and birthdays are really hard because they are identical.

“Boot camp came at the right time for me because when Amelia was in hospital all the time I didn’t get the chance to eat properly – you only eat what is in the cafeteria or what can be put in the microwave – and then after Amelia died it just got harder with a lot of emotional eating.

“At first I was just worried about Hannah because she and Amelia were so close, but she is doing a lot better. She is still sad, but she is doing better.

“Now I am ready to start looking after myself.”

Resident dog Frankie.

Resident dog Frankie. Source: News Limited

Ms Young said her girls had been coming to Bear Cottage for three years, during which time Amelia, who was physically weaker than Hannah, suffered some 23 pneumonias.

“She couldn’t fight any longer,” the single mother said.

Seanne Lavender’s daughter Gaby has been coming to Bear Cottage since it opened 12 years ago.

Talking to The Sunday Telegraph just before the Port Stephens family left the facility for the last time, Ms Lavender was devastated that Gaby, who had just turned 18, was no longer eligible for care. She now falls into the age bracket for adult palliative care.


'We are lucky to have her': Seanne Lavender and her d...

‘We are lucky to have her’: Seanne Lavender and her daughter Gaby. Source: News Limited

With a rare mitochondrial disorder leaving her unable to metabolise glucose and carbohydrates, Gaby wasn’t expected to live past the age of one.

“We are very lucky to have her, she has far exceeded all medical expectations – her brain was dying at 10 weeks of age and all her vital organs were starving of energy,” a tearful Ms Lavender said.

“She is fed by a tube, she can’t swallow, she can’t walk, is vision impaired and has epilepsy.

“Gaby can’t speak or communicate in any meaningful way, but she can sing.

With three other children, Ms Lavender said struggling to care for Gaby left little time for the rest of their family – a fact of life changed by Bear Cottage.

“Coming here meant we could actually spend time with the other kids, because we trusted the staff to be with Gaby and we could take the kids for a walk on the beach, or to have an ice-cream,” she said.

Going home for the last time, Ms Lavender said she was forever grateful to Bear Cottage and its staff.

“The people here have been our family, and we will really miss that.”

* To support Bear Cottage, phone 9976 8300 or visit

Το ίδρυμα του Ωνάση σκόνταψε σε… ξένα χέρια

Πώς ο Σταύρος Νιάρχος κερδίζει (μετά θάνατον) τον Αριστοτέλη Ωνάση; Την ώρα που το Ιδρυμα Νιάρχου μεγαλουργεί, το Ιδρυμα Ωνάση μοιάζει, λένε, με κερδοσκοπικό όχημα στα χέρια του….

δρα Αντώνη Παπαδημητρίου. «Πόσο έξαλλος θα γινόταν άραγε ο Αριστοτέλης Ωνάσης, αν μπορούσε να δει πως το όνομά του πέρασε πίσω από αυτό του παλιού του αντιπάλου, του Νιάρχου, στη σημερινή Ελλάδα της φτώχειας;» Με αυτά τα λόγια αντιδρούν παλαιοί, παραγκωνισμένοι σήμερα συνεργάτες του στο γεγονός ότι το ίδρυμα «Σταύρος Νιάρχος» πρωταγωνιστεί στην προσπάθεια ανάτασης της χώρας με δωρεές εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ στην ελληνική κοινωνία.

Την ίδια ώρα το κοινωφελές ίδρυμα «Αλέξανδρος Σ. Ωνάσης» υπό την καθοδήγηση του προέδρου του (και ταμία) δρα Αντώνη Παπαδημητρίου αναλίσκεται σε αμφίβολης αξίας δράσεις. Οπως, για παράδειγμα, μελέτες για την αναμόρφωση της Πανεπιστημίου, βραβεύσεις, υποτροφίες ολίγων και τη στήριξη δικών του δραστηριοτήτων, σαν την (υπόσχεση για) επένδυση 30.000.000 ευρώ στο Ελληνικό Επενδυτικό Ταμείο, που αποτελεί έναν ξεκάθαρα κερδοσκοπικό μηχανισμό γερμανικής έμπνευσης. Ακόμα κι αν πραγματοποιεί άλλες δράσεις, είναι «άγνωστη η έκτασή τους, εξαιτίας της παροιμιώδους αδιαφάνειας με την οποία διοικείται το ίδρυμα» σχολιάζουν παράγοντες που ανήκουν στο κύκλο των ελληνικών ευαγών ιδρυμάτων.

Την ίδια ώρα, πληθαίνουν τα δημοσιεύματα που προσάπτουν στο Ιδρυμα Ωνάση (την παρακαταθήκη που άφησε στη χώρα του ο χρυσός αυτός Ελληνας) δουλειές με Τούρκους, Σύριους και παράγοντες που συνδέονται με ιρανικά συμφέροντα. Οπως και για τη φορολογική του συνεισφορά στη χώρα, καθώς χρησιμοποιεί ως έδρα το Vaduz του Liechtenstein. «Οπου υπάρχει καπνός υπάρχει και φωτιά» λένε οι επαΐοντες συμπληρώνοντας πως αν και δύσκολα μπορεί κανείς να πει ότι υπάρχει κάτι το μεμπτό στις πράξεις της διοίκησης, αυτού του βεληνεκούς τα ιδρύματα πρέπει να αποτελούν φάρους κοινωνικής ευσυνειδησίας και ηθικής λειτουργίας».

Στον αντίποδα, το Ιδρυμα Νιάρχου ρίχνει εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ για να πολεμήσει τη φτώχεια, αλλά και να καταστήσει την Αθήνα πολιτιστικό κέντρο της Μεσογείου με το Κέντρο Πολιτισμού – Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος στο Φάληρο, όπου το 24ωρης λειτουργίας εργοτάξιο θυμίζει πολύβουο μελίσσι. Ο συνολικός προϋπολογισμός του έργου είναι 566.000.000 ευρώ και χρηματοδοτείται εξ ολοκλήρου από το Ιδρυμα Νιάρχου, ενώ εκτιμάται ότι θα έχει ολοκληρωθεί τον Νοέμβριο του 2015.

Πέραν όμως αυτών των ποσών, από το 1996 μέχρι σήμερα το ίδρυμα «Σταύρος Νιάρχος» έχει εγκρίνει συνολικά τη διάθεση 1 δισεκατομμυρίου ευρώ μέσω 2.400 δωρεών σε μη κερδοσκοπικούς οργανισμούς σε 109 κράτη ανά τον κόσμο. Από το σύνολο των δωρεών του ιδρύματος άνω του 80% του συνολικού ποσού έχει διατεθεί σε οργανισμούς και πρωτοβουλίες στην Ελλάδα. Τελευταίο δείγμα γραφής, η πρωτοβουλία των 100.000.000 ευρώ που αποσκοπεί κυρίως στο να συμβάλει στην ανακούφιση των δυσμενών συνεπειών από την οικονομική κρίση βοηθώντας εκείνους που έχουν περισσότερη ανάγκη να αντιμετωπίσουν τις δύσκολες αυτές συγκυρίες με τον λιγότερο επώδυνο τρόπο.

Την ώρα όμως που αυτά πράττει το ίδρυμα του Σταύρου Νιάρχου, οι άνθρωποι που ανέλαβαν τη διοίκηση του Ιδρύματος Ωνάση, του ιστορικά εμβληματικού ανταγωνιστή του, «πάγωσαν» τις πρωτοβουλίες τους. Ας δούμε τι γράφει η επίσημη ανακοίνωση του ίδρύματος:
«Το Διοικητικό Συμβούλιο του Ιδρύματος Ωνάση κατά τη συνεδρίασή του τον Μάιο του 2010 αποφάσισε τη διακοπή του προγράμματος χορηγιών σε φορείς στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Το Διοικητικό Συμβούλιο του Ιδρύματος προχώρησε στην ανακατανομή των διαθέσιμων, σύμφωνα με τη διαθήκη του Αριστοτέλη Ωνάση, ποσών αποκλειστικά για τα δικά του προγράμματα: υποτροφίες σε Ελληνες, υποτροφίες σε αλλοδαπούς για ελληνικές σπουδές, Βραβεία Ωνάση, το Θυγατρικό Ιδρυμα στη Νέα Υόρκη με τις ετήσιες εκθέσεις του και το Πρόγραμμα Επισκεπτών Καθηγητών κλπ., τα οποία συνεχίζονται κανονικά. Η Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών του Ιδρύματος Ωνάση, η οποία ξεκίνησε τη λειτουργία της το φθινόπωρο του 2010, θα απορροφήσει μεγάλο μέρος των πόρων του Ιδρύματος».
Τρία χρόνια λοιπόν ύστερα από αυτή την απόφαση αίσθηση προκάλεσαν δύο αποφάσεις του προέδρου του Ιδρύματος Ωνάση, δρα Αντώνη Παπαδημητρίου, καθώς ήρθαν με διαφορά λίγων ημερών. Είχε βέβαια προηγηθεί προ έτους και η επένδυση δεκάδων εκατομμυρίων δολαρίων στη δημόσια εγγραφή ναυτιλιακής στη Wall Street.

Τώρα (τέλη Νοεμβρίου) το Ιδρυμα Ωνάση ανακοίνωσε ότι θα επενδύσει 30.000.000 ευρώ στο Ελληνικό Επενδυτικό Ταμείο μαζί με τη γερμανική κρατική τράπεζα KfW και (ίσως) με την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων. Το ταμείο αυτό όμως δεν είναι κοινωφελές. Θα διέπεται από τους νόμους του Δουκάτου του Λουξεμβούργου και θα έχει ως καταστατικό στόχο την εξασφάλιση κέρδους για της επενδυτές του. Εμφανίζεται έτσι φειδωλό και με στόχο το κέρδος, σε μια προσπάθεια που θα μπορούσε να στηρίξει την απασχόληση.

Την ίδια ώρα βγάζει από τα ταμεία του 100.000.000 δολάρια για να αγοράσει τέσσερα πλοία του κλυδωνιζόμενου στόλου του πλουσιότερου Τούρκου επιχειρηματία, του Mehmet Emin Karamehmet. Παράγοντες της Ακτής Μιαούλη, που δεν θεωρούν «εφοπλιστή» τον Αντώνη Παπαδημητρίου και εκτιμούν ότι έχει ως προτεραιότητα τη δημόσια εικόνα του και τις σχέσεις του με την εκάστοτε «αφρόκρεμα», σχολιάζουν πως δεν τα πήρε καν σε τιμή ευκαιρίας, ενώ απορούν με την κίνηση, καθώς δεν αφορά δεξαμενόπλοια -στα οποία παραδοσιακά το όνομα Ωνάση δραστηριοποιείται- αλλά φορτηγά.
«Είναι μια σπεκουλαδόρικη κίνηση, όπως αυτές που κάνουν πολλοί άλλοι, οι οποίοι όμως δεν είναι επιφορτισμένοι με την παραγωγή κοινωνικού έργου» αναφέρουν. Τα αγόρασε δε «σίγουρα όχι σε τιμές ευκαιρίας, όπως θα περίμενε κανείς, εξαιτίας των πιέσεων που δέχεται η ναυτιλιακή του Τούρκου» αναφέρουν ναυλομεσίτες. «Είναι σαν να τον ξελασπώνουν» αναφέρει λιγότερο επιεικής εφοπλιστής. Η ναυτιλιακή του Ιδρύματος Ωνάση, η Olympic Shipping, έχει στόλο με 13 τάνκερ.

Για τη δε Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών που λειτουργεί στη Συγγρού το ίδρυμα, πολλοί είναι εκείνοι που εκτιμούν ότι «περίσσευε στην Αθήνα του Μεγάρου Μουσικής και του Κέντρου Πολιτισμού Σταύρος Νιάρχος, που είχε προαναγγελθεί». «Είναι σαν ο δόκτωρ Αντώνης Παπαδημητρίου να ήθελε μια δικιά του σκηνή» λένε κάποιοι.

Η κριτική στο management της δεύτερης γενιάς των συνεργατών του Αριστοτέλη Ωνάση δεν είναι καινούργια. Πολλά έχουν γραφτεί και ακόμα περισσότερα ψιθυρίζονται. Μεταξύ αυτών, και η ηθική ένσταση ότι έχουν μετατρέψει ένα από τα εμβληματικά ελληνικά ιδρύματα σε «οικογενειακή υπόθεση» και πως έχουν de facto αποκλείσει από τη διοίκησή του τους νόμιμους κληρονόμους και συγκεκριμένα την Αθηνά Ωνάση. Δεν είναι λίγοι άλλωστε εκείνοι που αποδίδουν την αποξένωσή της από τη χώρα στη συμπεριφορά του ιδρύματος.
Η εμπλοκή σε υπόθεση με λαθραίο πετρελαίο

Πλήγμα αποτέλεσε για το προφίλ του ιδρύματος και η προ μηνών εμπλοκή του σε υπόθεση λαθρεμπορίας ιρανικού πετρελαίου. Συγκεκριμένα, ναυτιλιακή ελεγχόμενη από το ίδρυμα πούλησε δεξαμενόπλοιό της σε εταιρικό όχημα συμφερόντων του Δημήτρη Καμπή, ο οποίος κατηγορείται από την Ουάσινγκτον για παράβαση των διεθνών κυρώσεων επί του Ιράν και ειδικότερα ότι λειτουργεί ως βιτρίνα για να μπορεί να εξάγει πετρέλαιο η Τεχεράνη.

Ο Καμπής αγόρασε τα δεξαμενόπλοιά του από διάφορους ιδιοκτήτες, πλην όμως σε μάλλον υψηλές τιμές, σύμφωνα με πηγές της αγοράς. Ενα από αυτά το αγόρασε από το Ιδρυμα Ωνάση. Για να γίνει αντιληπτή η βαρύτητα της υπόθεσης αρκεί να αναφερθεί πως οι business Καμπή με το Ιράν θεωρούνται από πολλούς πως αποτελούν τον πραγματικό λόγο που παρέμεινε προφυλακισμένος στον Κορυδαλλό από το καλοκαίρι μέχρι την περασμένη Τρίτη ο Βίκτωρ Ρέστης. Αλλες πηγές θυμίζουν πως προ διετίας είχε πουλήσει πλοία του σε Σύριους επιχειρηματίες. Τίποτα το παράνομο, αλλά σίγουρα όχι κάτι που ταιριάζει με την εικόνα του «προστάτη των γραμμάτων και των τεχνών».

Με έδρα το Liechtenstein
Για να γίνει αντιληπτό το πώς δουλεύει το Ιδρυμα Ωνάση αξίζει να αναφερθεί πως το κοινωφελές ίδρυμα «Αλέξανδρος Σ. Ωνάσης» συστάθηκε τον Δεκέμβριο του 1975, σύμφωνα με την επιθυμία του Αριστοτέλη Ωνάση και με έδρα του το Vaduz του Liechtenstein. «Ο πολιτισμός, η παιδεία, το περιβάλλον, η υγεία και η κοινωνική αλληλεγγύη» αναφέρονται ως οι βασικές προτεραιότητες του κοινωφελούς ιδρύματος.

Ολα τα έργα του χρηματοδοτούνται αποκλειστικά από τα κέρδη ενός αυτοτελούς και θεσμικά ανεξάρτητου ιδρύματος με επιχειρηματικό χαρακτήρα, με το όνομα «Ιδρυμα Αλέξανδρος Σ. Ωνάσης», με έδρα επίσης το Vaduz του Liechtenstein, το οποίο δραστηριοποιείται κυρίως στους τομείς της ναυτιλίας και των επενδύσεων σε ακίνητη περιουσία και χρηματοοικονομικά προϊόντα. Το 50% των εσόδων του με βάση το καταστατικό πρέπει να πηγαίνει σε κοινωφελείς δραστηριότητες.

Οσο όμως και να ψάξει κανείς για ισολογισμό δεν θα βρει τίποτα. Ούτε απολογισμό κοινωνικής ευθύνης. Η μόνη εμφανής συμβολή στην καθημερινότητα των Ελλήνων είναι αυτή του Ωνάσειου Καρδιοχειρουργικού Κέντρου, που παραδόθηκε το 1992 και κόστισε 75.000.000 δολάρια. Αυτό ωστόσο έγινε από την προηγούμενη διοίκηση και όχι από αυτήν του δρα Αντώνη Παπαδημητρίου.

Το θέμα αποκτά διαστάσεις, καθώς οι καιροί που ζουν οι Ελληνες είναι τόσο δύσκολοι ώστε να χρειάζεται κάθε δυνατή βοήθεια προς την κοινωνία. «Οχι βραβεύσεις, πολιτιστικές εκδηλώσεις και κινήσεις αυτοπροβολής, αλλά έργα από τα οποία να μπορούν να ζεσταθούν, να τραφούν να στεγαστούν και να αναρρώσουν Ελληνες» αναφέρουν κύκλοι που παρακολουθούν τη φιλανθρωπική δραστηριότητα στην Ελλάδα εν γένει.